Mετά τη «Χρυσόσκονη» το 2009, η Μαντά παρουσιάζει τη νέα της ταινία. Πρωταγωνίστρια είναι μάλλον η Αθήνα, μια μουντή και γκρίζα Αθήνα, της οποίας το κύριο χαρακτηριστικό (πάντα με το βλέμμα της Μαντά) είναι η μοναξιά. Ενας οδηγός στον ηλεκτρικό παρατηρεί μια γυναίκα που κάθε μέρα την πηγαίνει στη δουλειά της. Κάποια στιγμή αποφασίζει να τη γνωρίσει και να διεκδικήσει το δικαίωμά του στον έρωτα και τη συντροφικότητα. Δυο άνθρωποι μόνοι, που κάθε μέρα διαγράφουν μια σειρά από κοινές επαναλαμβανόμενες πορείες.
Η επιρροή του Αγγελόπουλου στη συνεργάτιδά του Μαντά είναι κάτι παραπάνω από εμφανής (άλλωστε και η ίδια κάνει μνεία στο έργο του). Είναι επίσης ξεκάθαρο ότι η σκηνοθέτις μελετά τη σιωπή και την επαναλαμβανόμενη κίνηση. Η μελέτη της αυτή όμως είναι τόσο μινιμαλιστική που τελικά κουράζει και καταντά φλύαρη.
Ελένη Π.
