Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της ηρακλειώτισσας Κλειώς Φανουράκη, η οποία είναι και θεατρολόγος και ηθοποιός, αφορά την Κρήτη, τις κρίσεις και την αισιοδοξία στις δύσκολες στιγμές. «Ξάμου» στο κρητικό ιδίωμα θα πει κάτι σαν «δικαίωμά μου».
Ο Τζόνι είναι ένας 55χρονος πετυχημένος, ως τώρα, επαγγελματίας, σύζυγος και πατέρας τριών παιδιών, διευθυντής ξενοδοχείου στην Κρήτη, που ξαφνικά βρίσκεται χωρίς δουλειά και χωρίς ορατή προοπτική για το μέλλον. Ο Τζόνι αποσύρεται στο σπίτι του, παραιτείται, κλείνεται στο σπίτι και παίζει ηλεκτρονικό τζόγο. Η γυναίκα του είναι αυτή που θα τον ξεκουνήσει και θα τον παρακινήσει να κάνει μια βόλτα στην αγορά. Εκεί ο Τζόνι θα συναντήσει τους ντόπιους παραγωγούς και θα δει σε αυτούς μια ευκαιρία για αξιοποίηση των κρητικών προϊόντων, εξαγωγή τους στο εξωτερικό κλπ.
Οταν η γραφικότητα δεν έχει όρια και συνδυάζεται με τις «αναπτυξιακές» μπούρδες του συρμού, το αποτέλεσμα οδηγεί σε ταινίες όπως αυτή. Ολα τα τουριστικά στερεότυπα για τους λεβέντες Κρητικούς, που στέκονται στη ζωή παλικάρια κτλ. κτλ. (περιττεύει να πούμε πόσο προσβλητικά είναι αυτά για τις παραδόσεις του νησιού και πόσο μακριά από την πραγματική σημερινή εικόνα) και ένας ύμνος στις φυσικές ομορφιές της κρητικής γης είναι τα συστατικά στοιχεία της ταινίας, η οποία για τουριστικής κατανάλωσης διαφημιστικό σποτάκι θα μπορούσε και να λειτουργήσει, μιας και είναι καλοκαίρι. Για τίποτα παραπάνω.
Ελένη Π.
