Δράμα που διαδραματίζεται στην απεραντοσύνη της αργεντίνικης πάμπας. Οι ήρωες, μέλη δυο αγροτικών οικογενειών που επιβιώνουν σ` αυτό το μοναχικό τοπίο, μαθαίνουν από τη μια να συνυπάρχουν και από την άλλη να ζουν παρέα με πρωτογενή, ζωώδη ένστικτα που αναπόφευκτα οδηγούν σε ακραίες καταστάσεις.
Η σκηνοθέτιδα δεν είναι μακριά στην περιγραφή της από φαινόμενα που σίγουρα απαντώνται σε απομονωμένες κοινότητες, όπου οι επιλογές είναι λίγες, τα πάθη πιο έντονα και η ζωή πιο μονότονη αλλά και άγρια. Ομως, αυτές οι περιγραφές είναι στην κυριολεξία χωρίς νόημα, όταν μένουν στις κτηνώδεις λειτουργίες του ανθρώπου, αφαιρώντας απ` αυτές την υπόλοιπη ανθρώπινη δραστηριότητα που τον διαφοροποιεί από τη ζωώδη, ζωτική πλευρά του. Οσο κι αν το σύστημα που ζούμε αναγκάζει πολλούς ανθρώπους να ταυτίζονται μ` έναν ολοκληρωτικό αγώνα επιβίωσης και να ζουν πίσω από τον πολιτισμό, δεν παύουν να χαίρονται το φως, τον αέρα, τη φύση, να έχουν αισθήματα.
Δυστυχώς, η φιλόδοξη εικαστικά προσπάθεια της Αλμπερίνα Κάρι να σκιαγραφήσει τη σκληρότητα των απομονωμένων χωρικών της έχει μεν κάποιο ενδιαφέρον, πέφτει όμως στο κενό καθώς στερείται οποιουδήποτε στόχου, καταλήγοντας σε μια ναρκισσιστική προσπάθεια άνευ σημασίας.
Ελένη Σταματίου
