Αντε ξανά-μανά τα ίδια. Μόνο που δεν έβαψαν τα βρακιά τους με πράσινο και γαλάζιο, να τα κάνουν σημαίες για να πανηγυρίσουν τη «νέα εποχή». Υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας αναλαμβάνει η «πράσινη» Αναλένα Μπέρμποκ και ο «σουλτάνος» Ταγίπ τα έχει βάψει μαύρα, λέει. Διότι οι γερμανοί «Πράσινοι» έχουν δηλώσει επίσημα ότι η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας πρέπει να συνδεθεί με την πρόοδο που θα κάνει στον τομέα των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Ενώ πριν από κάνα χρόνο είχαν ζητήσει από τη Μέρκελ να μην επιτρέψει την εξαγωγή υποβρυχίων και άλλου στρατιωτικού εξοπλισμού προς την Τουρκία, λόγω της επιθετικής στάσης της προς την Ελλάδα.
Ποιος ήταν τότε αντικαγκελάριος της Μέρκελ και υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του «μεγάλου συνασπισμού»; Ο Ολαφ Σολτς, που θα αναλάβει νέος καγκελάριος με ΥΠΕΞ την Μπέρμποκ. Και ποιος ήταν υπουργός Εξωτερικών; Ο Χάικο Μάας, μεγαλοστέλεχος του SPD, του μεγαλύτερου από τα τρία κόμματα του νέου κυβερνητικού συνασπισμού. Μ’ άλλα λόγια, το SPD, ως κυβερνητικό κόμμα στην κυβέρνηση Μέρκελ, ενέκρινε πλήρως την πολιτική έναντι της Τουρκίας. Και πρέπει να πιστέψουμε ότι τώρα θα κάνει στροφή 180 μοιρών, επειδή θα το απαιτήσουν οι «Πράσινοι» που παίρνουν το υπουργείο Εξωτερικών στην κυβέρνηση του «φωτεινού σηματοδότη».
Γελοιότητες. Οχι μόνο από την άποψη του πώς λειτουργεί μια συμμαχική κυβέρνηση και δη μια γερμανική συμμαχική κυβέρνηση, αλλά και από την άποψη του πώς λειτουργεί μια ιμπεριαλιστική κυβέρνηση στις διεθνείς της σχέσεις, ποιοι παράγοντες καθορίζουν αυτές τις σχέσεις. Ας δεχτούμε (υπόθεση εργασίας, όπως λέμε) ότι η Μπέρμποκ έχει ευαισθησίες σε ζητήματα ανθρώπινων δικαιωμάτων και ειρηνικής συνύπαρξης. Και λοιπόν; Και ο προκάτοχός της (στην ηγεσία των γερμανών «Πρασίνων» και στο γερμανικό ΥΠΕΞ) Γιόσκα Φίσερ, μαοϊκός στα νιάτα του (όπως και ο διαβόητος Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο), ισχυριζόταν ότι είχε τις ίδιες ευαισθησίες. Αυτό δεν τον εμπόδισε να γίνει ένας από τους φανατικότερους υποστηρικτές των άγριων αεροπορικών βομβαρδισμών της Σερβίας, μέχρι να γονατίσει το καθεστώς του Μιλόσεβιτς. Γιατί, λοιπόν, η Μπέρμποκ (που δεν έχει ούτε την προσωπική διαδρομή ούτε το πολιτικό κύρος που είχε ο Φίσερ) να ενεργήσει διαφορετικά;
Φαντάζεστε το «σκηνικό»; Η Μπέρμποκ βάζει την Τουρκία στον «πάγο», την ίδια στιγμή που οι γερμανικές τράπεζες έχουν απλώσει τα δίχτυα τους σε όλη την τουρκική οικονομία, την ώρα που η Volkswagen κατασκευάζει στην Τουρκία το μεγαλύτερο εργοστάσιο αυτοκινήτων στην ευρύτερη περιοχή, στοχεύοντας να κατακτήσει τις αγορές σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, μέχρι το Ιράν, την ώρα που τα ναυπηγεία του Κιέλου εργάζονται πυρετωδώς για να κατασκευάσουν οχτώ υποβρύχια, παραγγελία της τουρκικής κυβέρνησης, την ώρα που εκατοντάδες μεγάλες και μικρές γερμανικές φίρμες έχουν επενδύσει στην Τουρκία;
Υπάρχει πολιτικός ιμπεριαλιστικής δύναμης που θα άντεχε στη θέση του έστω και μια βδομάδα, αν σαμποτάριζε, «για λόγους ανθρωπισμού και ειρήνης», τις «δουλειές» μονοπωλίων και μικρότερων καπιταλιστικών επιχειρήσεων αυτής της χώρας σε μια τεράστια αγορά, η οποία επιπροσθέτως χρησιμεύει και ως γέφυρα για γειτονικές αγορές; ‘Η ο πολιτικός αυτός θα εκδιωκόταν πυξ-λαξ από το κυβερνητικό πόστο που κατέχει ή θα έκανε «γαργάρα» τις παλιότερες διακηρύξεις του και θα υποτασσόταν στη γοητεία του… «πραγματισμού». Παραδείγματα για την πρώτη εκδοχή δεν θυμόμαστε, ενώ για τη δεύτερη μπορούμε να αραδιάσουμε άφθονα. Μιλώντας ειδικά για τη Μπέρμποκ και κρίνοντας από την… τραγωδία της προεκλογικής της εμφάνισης (συνελήφθη να λέει ψέματα ακόμα και για τις σπουδές της), είμαστε σίγουροι ότι δεν διαθέτει καν το ανάστημα για να μετεξελιχθεί σε μια κορυφαία γερμανίδα πολιτικό. Δεν είναι τυχαίο ότι οι «Πράσινοι» την έχρισαν υποψήφια καγκελάριο, όμως αμέσως μετά τις εκλογές και το πενιχρό αποτέλεσμα, ο πρώτος λόγος πέρασε και πάλι στον συμπρόεδρο Χάμπεκ, που θα ορκιστεί αντικαγκελάριος.
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του ελληνικού εθνικισμού ακολουθούν την τακτική της καλλιέργειας «εθνικής αγαλλίασης» με αναφορά σε κάποιον ιμπεριαλιστή πολιτικό της Δύσης. Σ’ αυτή την τακτική υπάρχουν δύο πλευρές:
Πρώτη, η ιδεαλιστική αντίληψη για το ρόλο της προσωπικότητας στην Ιστορία. Η Ιστορία διδάσκεται ως αποτέλεσμα όχι της πάλης των τάξεων και της σύγκρουσης ανάμεσα σε οργανωμένα συμφέροντα, αλλά ως αποτέλεσμα των οραμάτων (ενίοτε και της λόξας) προσωπικοτήτων που παίζουν ηγετικό ρόλο σε κάποια ιστορική φάση.
Δεύτερο, η βασική ιδεολογία του νεοελληνικού εθνικισμού από τότε που συγκροτήθηκε σε εθνικό κράτος. Η ιδεολογία του ραγιαδισμού και της υποτέλειας, η ιδεολογία της αναζήτησης προστατών, χωρίς τους οποίους η «ψωροκώσταινα» κινδυνεύει με αφανισμό.
Ετσι, κάθε φορά που συμβαίνει μια αλλαγή στις ηγεσίες των ιμπεριαλιστικών (ή και μη ιμπεριαλιστικών) κρατών και αυτή η αλλαγή «ταιριάζει» με τις ιδιαίτερες επιδιώξεις του ελληνικού εθνικισμού ή κάθε φορά που συμβαίνει μια συγκυριακή (και γι’ αυτό πρόσκαιρη) όξυνση στις σχέσεις κάποιας ιμπεριαλιστικής χώρας με την Τουρκία, βάφουν τα βρακιά τους στα εθνικά χρώματα της «φίλης και συμμάχου χώρας» και τα ανεμίζουν ως σημαίες χαιρετίζοντας τη «στρατηγική συμμαχία» με τα «ισχυρά ιστορικά θεμέλια».
Μετά από καιρό –πότε πολύ και πότε λίγο- τα βάφουν μαύρα, διότι άλλα προσδοκούσαν και άλλα έγιναν (η Τουρκία είναι ένα μέγεθος αγοράς και ένα κράτος με ισχυρή γεωστρατηγική σημασία, που οι ιμπεριαλιστές της Δύσης δεν μπορούν να αγνοήσουν), όμως κάτι θα βρουν για να αναπληρώσουν τον… απωλεσθέντα «στρατηγικό σύμμαχο».
Πριν από μερικές μέρες, για παράδειγμα, καταριόνταν τον Πέδρο Σάντσεθ που πήγε στην Τουρκία για «δουλειές», συνοδευόμενος από το μισό υπουργικό συμβούλιό του, και επέτρεψε στον Ερντογάν να μιλήσει και για συμπαραγωγή αεροπλανοφόρου και υποβρύχιου. Ο Σάντσεθ είναι, βέβαια, βασικό στέλεχος της EuroMed, της περιβόητης συνεργασίας των μεσογειακών χωρών-μελών της ΕΕ, που υποτίθεται ότι αποτελεί πυλώνα ανάσχεσης της τουρκικής επιθετικότητας στην Ανατολική Μεσόγειο, και μέχρι πρότινος έπιναν νερό στο όνομά του, αλλά… ποιος τα θυμάται αυτά; Εμείς θυμόμαστε τον Σάντσεθ να μην παρευρίσκεται σε κάποιες συνόδους της EuroMed και να στέλνει στη θέση του τον υπουργό Εξωτερικών. Κάνουμε την αυτοκριτική μας, διότι δεν εντοπίσαμε αμέσως τα αίτια της απουσίας του: υποβίβασε τη συμμετοχή της Ισπανίας στη EuroMed για να μη δυσαρεστήσει το καθεστώς Ερντογάν και να διατηρήσει τον προσωπικό του δίαυλο προς την Τουρκία. Βλέπετε, η Ισπανία δεν είναι ιμπεριαλιστική χώρα σαν τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, για να μη χρειάζεται να κάνει τέτοιου είδους επιδείξεις «καλής θέλησης».
Και πάνω που είχαν αντικαταστήσει τον «προδότη» Πέδρο με την «φερέλπιδα» Αναλένα, ταΐζοντας εθνικιστικό σανό το πόπολο στην Ελλάδα, προέκυψε άλλο πρόβλημα που ακούει στο όνομα Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ αλ Ναχιάν (γνωστός στο διεθνές τζετ σετ ως ΜΒΖ). Είναι ο σεΐχης των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, ο οποίος επισκέφτηκε με πολλά ταρατατζούμ την Αγκυρα, σφιχταγκαλιάστηκε με τον Ερντογάν και τραγούδησαν μαζί το «ας παν στην ευχή τα παλιά». Και τι μας νοιάζει «εμάς» για τα αλισβερίσια του σεΐχη με τον «σουλτάνο»; «Μας» νοιάζει και «μας» παρανοιάζει.
Διότι τα ΗΑΕ είναι ένας ακόμη «στρατηγικός εταίρος» (μετά το Ισραήλ και την Αίγυπτο). Η «στρατηγική συμμαχία» οικοδομήθηκε στη Λιβύη, όπου Ελλάδα και ΗΑΕ υποστήριζαν τον (μουλάρι ο Αστραχάν) στρατηγό Χαλίφα Χαφτάρ. Ποιος ήταν ο συνδετικός κρίκος αυτής της «παράξενης» συμμαχίας; Η Γαλλία και ο Μακρόν. Ο σεΐχης των ΗΑΕ είχε και άλλα «προηγούμενα» με τον Ερντογάν, καθώς ο τελευταίος υποστήριζε τη Μουσουλμανική Αδελφότητα στην περιοχή. Το τι έχουν σούρει ο ένας στον άλλο οι… θεοσεβούμενοι Ερντογάν και Αλ Ναχιάν δεν λέγεται. Μέχρι και από το twitter αντάλλασαν υβριστικές αναρτήσεις.
Στο μεταξύ, όμως, «άλλαξαν τα κόζα». Ο Χαφτάρ ηττήθηκε στον πόλεμο των φατριών στη Λιβύη, η Τουρκία βρέθηκε με τη μεριά των νικητών και παίζει ρόλο καθώς διατηρεί δυνάμεις σύριων μισθοφόρων στη Λιβύη, η Τουρκία περνάει μεγάλα οικονομικά ζόρια και τα κεφάλαια που διαχειρίζεται ο «παράδεισος» των ΗΑΕ βλέπουν πάντα «ευκαιρίες» όταν κάποια μεγάλη οικονομία χώρας με μέση καπιταλιστική ανάπτυξη περνάει ζόρια. Ο ΜΒΖ, λοιπόν, φόρεσε την καλή του κελεμπία και πήγε να κάνει «δουλειές» με τον Ερντογάν και καπιταλιστικούς ομίλους της Τουρκίας. Η προχθεσινή επίσκεψη του σεΐχη δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Τον περασμένο Αύγουστο είχε επισκεφθεί την Τουρκία ο αδερφός του, ο οποίος έκανε τη σχετική προετοιμασία.
Στην Ελλάδα, χθες και προχθές το θέμα πέρασε στο ντούκου. Σήμερα, όμως, έβαψαν τα βρακιά τους μαύρα και τα κρέμασαν σε σκουπόξυλα θρηνώντας σαν χορός αρχαίας τραγωδίας. Ο λόγος; Ο ΜΒΖ φέρεται ως μεσάζοντας του Μακρόν για να πουλήσει Rafale στην Τουρκία μέσω τριγωνικής σχέσης!
Στις 2 Δεκέμβρη ο Μακρόν θα αριβάρει θριαμβευτικά στα ΗΑΕ και το επόμενο διήμερο θα βρίσκεται στη Σαουδική Αραβία. Η Γαλλία έχει στρατιωτικές σχέσεις με τα ΗΑΕ (έχει και βάση στο έδαφός τους) και ο Μακρόν παζαρεύει να τους πουλήσει 24 Rafale. «Σύμφωνα με ένα σενάριο, αριθμός των Rafale ενδέχεται να μεταπωληθούν ή να μεταφερθούν με κάποιον τρόπο στην… Τουρκία (με συγκατάθεση Μακρόν)», γράφει στα «Νέα» ο Π.Κ. Ιωακειμίδης, στέλεχος της σημιτικής πτέρυγας με ιδιαίτερες σχέσεις με τα τεκταινόμενα στην ΕΕ. «Το ακόμη εντυπωσιακότερο όλων είναι ότι η Γαλλία δεν αποκλείεται να πουλήσει και απευθείας Rafale στην Τουρκία!» συμπληρώνει.
Επιβεβαιώνει και ο στρατιωτικός συντάκτης της φυλλάδας: «Με προβληματισμό παρακολουθεί η Αθήνα όσα διαδραματίζονται στο τρίγωνο Αγκυρας – Αμπου Ντάμπι – Παρισιού». Αρα, η είδηση προέρχεται και από το ελληνικό υπουργείο Αμυνας, ίσως και από πηγές στο εξωτερικό (εκεί έχει «άκρες» ο Ιωακειμίδης).
Θα παρακολουθήσουμε τις εξελίξεις και θα δούμε πώς θα διαμορφωθούν. Είναι όμως δεδομένο πως η ξενοδουλεία θα αναζητήσει άλλα μονοπάτια «προστασίας», τα οποία θα καθαριστούν με νέες παραγγελίες υπέρογκων εξοπλιστικών προγραμμάτων. Το ίδιο κάνει και η Τουρκία, άλλωστε. Ο κόσμος βγήκε στους δρόμους οργισμένος με την ακρίβεια, αλλά ο Ερντογάν παραγγέλλει οπλικά συστήματα. Κι αν δεν του τα δώσουν οι Αμερικανοί (υποψιάζεται ότι θέλουν να τον «τελειώσουν») θα τα αναζητήσει από τους Γάλλους, τους Γερμανούς, τους Ιταλούς.
