Με τις ψήφους της ΝΔ, του ΚΙΝΑΛ και του κόμματος Βελόπουλου υπερψηφίστηκε στη Βουλή η περιβόητη γαλλοελληνική «αμυντική» συμφωνία. Καταψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, Περισσός και ΜέΡΑ25.
Αφήνοντας στην άκρη τα κρύα ευφυολογήματα περί γραβατών και φρεγατών (τα ξεκίνησε ο Μητσοτάκης, τα συνέχισε ο Τσίπρας), θα μείνουμε στην ουσία των πολιτικών διεργασιών, αφού πρώτα παραπέμψουμε στην πρόσφατη αρθρογραφία μας για το θέμα, για να μην επαναληφθούμε:
- Ο ελληνικός λαός πληρώνει με το αίμα του τα κέρδη των μονοπωλίων παραγωγής όπλων
- Force protection στο Μάλι στο πλευρό των γάλλων ιμπεριαλιστών
Το καινούργιο στοιχείο ήταν η κωλοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ. Χωρίς αυτήν κανένας ντόρος δε θα γινόταν. Ακόμα και με «παρών», όπως διαφάνηκε κάποια στιγμή ότι σκοπεύει να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, οι τόνοι δε θα ανέβαιναν, καθώς οι ψήφοι του ΣΥΡΙΖΑ δε θα προσμετρώνταν στις «κατά».
Δε χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια για να αποδειχτεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε κωλοτούμπα. Η πρώτη ανακοίνωσή του έλεγε ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στήριξε και στηρίζει την ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος των Ενόπλων Δυνάμεων, ιδίως στις μέρες μας, δεδομένης της κλιμάκωσης της τουρκικής επιθετικότητας». Γι’ αυτό και «η αμυντική συμφωνία με τη Γαλλία, όπως και η ενίσχυση του Πολεμικού Ναυτικού με φρεγάτες Belharra, είναι επί της αρχής στρατηγικά ορθές επιλογές, που έχει ήδη η χώρα από το 2018». Για ξεκάρφωμα προστέθηκε και μια αντιπολιτευτική νότα, ότι «θα κληθούμε να τις πληρώσουμε πανάκριβα, εξαιτίας των παλινωδιών και της έλλειψης στρατηγικής τής κυβέρνησης Μητσοτάκη». Ως εκεί, (διαφωνία μόνο επί του τιμήματος) τίποτα περισσότερο.
Γιατί άλλαξε θέση ο ΣΥΡΙΖΑ και από το «ναι επί της αρχής» πέρασε στο «παρών» (ατύπως) και τελικά στο «κατά»; Πώς οι «επί της αρχής στρατηγικά ορθές πολιτικές» έγιναν «μια ανισοβαρής συμφωνία» από μια κυβέρνηση που έχει «λάθος στρατηγική»;
Υπήρξαν κάποιες αντιδράσεις από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (Φίλης και άλλοι). Υπάρχει η μόνιμη ανάγκη του ΣΥΡΙΖΑ να βρει αντιπολιτευτικά πατήματα. Υπήρξε η επισήμανση του Βενιζέλου ότι η συμφωνία αμοιβαίας συνδρομής δεν καλύπτει την ΑΟΖ, που προσέφερε στον ΣΥΡΙΖΑ την ευκαιρία να ασκήσει εθνικιστικού τύπου αντιπολίτευση. Εκτιμούμε ότι όλα τα παραπάνω θα οδηγούσαν το πολύ στο «παρών» (για να μην πούμε σε υπερψήφιση επί της αρχής), αν δε λειτουργούσαν και άλλα «κανάλια». Και η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ έχει επικοινωνία με όλα τα «κανάλια», λόγω της πενταετούς κυβερνητικής της θητείας, αλλά και της προοπτικής να ξαναπάρει την ελληνική κυβέρνηση.
Ποια χώρα δεν έχει καμιά συμμετοχή στο πολεμικό σχέδιο της Γαλλίας στο Σαχέλ, ούτε περιλαμβάνεται σε αυτές που έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον για μελλοντική συμμετοχή τους; Η Γερμανία, η ισχυρότερη ιμπεριαλιστική δύναμη της ΕΕ. Ποια χώρα αντιτίθεται -σθεναρά μάλιστα- στο σχέδιο για ευρωστρατό, που προωθεί η Γαλλία, ιδιαίτερα έντονα την περίοδο της προεδρίας Μακρόν; Η Γερμανία. Θεωρούμε, βέβαιο, λοιπόν, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε τις «επαφές» που έπρεπε να κάνει και ενθαρρύνθηκε στη στάση του.
Αλλωστε, η στάση του ΣΥΡΙΖΑ δεν σαμποτάρει τη συμφωνία. Οι αγορές και των Rafale και των Belharra και των κορβετών στο μέλλον θα προχωρήσουν κανονικά. Οσο για τη συμφωνία «αμυντικής» συνεργασίας, θα έχει την τύχη της Συμφωνίας των Πρεσπών, που ο Μητσοτάκης την καταψήφισε όταν ήταν στην αντιπολίτευση, για να την εφαρμόσει με ενθουσιασμό από τότε που έγινε κυβέρνηση (ο ενθουσιασμός θα ήταν ακόμα πιο έκδηλος, αν δεν υπήρχαν ο Σαμαράς και οι λεγεωνάριοί του). Το ίδιο θα κάνει και ο ΣΥΡΙΖΑ με τη γαλλοελληνική συμφωνία, αν κληθεί να τη διαχειριστεί ως κυβέρνηση. Κι αυτό διαφάνηκε καθαρά από τη χτεσινή συζήτηση στη Βουλή.
Μιλώντας ως εισηγητής του ΣΥΡΙΖΑ ο Κατρούγκαλος ζήτησε από την κυβέρνηση «να καλύψετε το βασικό κενό, το βασικό μελανό σημείο που έχει αυτή η συμφωνία ως προς την προστασία των εθνικών μας συμφερόντων και να ζητήσετε από τη Γαλλία μια δήλωση σύμφωνα με την οποία η Συμφωνία αυτή προβλέπει αρωγή και σε περίπτωση παραβίασης της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας».
Οταν, όμως, στη δευτερολογία του ο Μητσοτάκης ρώτησε πιεστικά τον Τσίπρα, αν θα καταγγείλει ή θα επαναδιαπραγματευθεί τη συμφωνία, όπως προβλέπεται στο άρθρο 31, ο Τσίπρας απάντησε: «Και αξιοποιώντας το άρθρο 31 αυτή τη Συμφωνία, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι της Νέας Δημοκρατίας, εμείς θα την αλλάξουμε σε ό,τι αφορά την παρουσία ελλήνων στρατιωτών στο εξωτερικό. Με δική μας ευθύνη οι έλληνες στρατιώτες θα πολεμούν για να υπερασπίζονται τα κυριαρχικά δικαιώματα και την κυριαρχία της χώρας όχι στην Αφρική, όχι έξω από τη χώρα, όχι υπό τις διαταγές άλλων δυνάμεων!».
Αυτό που κατά τον εισηγητή του ΣΥΡΙΖΑ ήταν «το βασικό κενό, το βασικό μελανό σημείο» της συμφωνίας, ο Τσίπρας το έκανε γαργάρα και μίλησε μόνο για αλλαγή «σε ό,τι αφορά την παρουσία ελλήνων στρατιωτών στο εξωτερικό»! Φυσικά, οποιαδήποτε αλλαγή μιας διεθνούς συμφωνίας προϋποθέτει συμφωνία και των δύο μερών. Ο Τσίπρας, όμως, διάλεξε τον όρο «αλλαγή», για να μη μιλήσει για «επαναδιαπραγμάτευση», γιατί αυτό δεν είναι… το δυνατό του σημείο (ποιος δε θυμάται τι έλεγε για τα Μνημόνια και πού κατέληξε η… υπερήφανη διαπραγμάτευσή του με τη Μέρκελ και τον Ολάντ;).
Πάμε, όμως, και στην ουσία. Πόσοι έλληνες στρατιωτικοί βρέθηκαν σε αμερικανονατοϊκές αποστολές στο εξωτερικό, την περίοδο που κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ; Πολλοί. Επέστρεψε κανένας με εντολή της κυβέρνησης Τσίπρα; Κανένας! Καλή η φιλειρηνική μπουρδολογία (με γερμανικές πλάτες), όμως η πρόσφατη Ιστορία αποκαλύπτει το ακριβώς αντίθετο: πλήρη υποταγή στα κάθε είδους (και πολεμικά) σχέδια των επικυρίαρχων ιμπεριαλιστών.
Ακόμα και για το Σαχέλ, για το οποίο τόσο ντόρο έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχουν ράμματα για τη γούνα του. Επειδή το ξέρει (διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών), ο Κατρούγκαλος προσπάθησε να το «μαζέψει» εισαγωγικά, λέγοντας στην κυβέρνηση: «Προσπαθείτε να δημιουργήσετε σύγχυση ανάμεσα στην ολοκληρωμένη στρατηγική Σαχέλ, που έχει η Ευρωπαϊκή Ενωση και που και εμείς την υποστηρίζουμε ακριβώς γιατί θέλουμε η Ευρώπη να έχει στρατηγικά αυτόνομη εξωτερική πολιτική και αυτόνομη στρατηγική άμυνα από το ΝΑΤΟ και τις Ηνωμένες Πολιτείες και η οποία δεν προβλέπει αποστολή μάχιμων σωμάτων στην Υποσαχάρια Αφρική, με την ξεχωριστή επιχείρηση της Γαλλίας Μπαρκάν, η οποία έχει ξεκινήσει από το 2014, έχει πέντε χιλιάδες στρατιώτες, οι οποίοι συμμετέχουν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στην εμπόλεμη ζώνη και που έχει ήδη δεκάδες νεκρούς».
Ο Μητσοτάκης διάβασε δήλωση του πρωθυπουργού Τσίπρα με αφρικανούς ηγέτες που ζητούσε στρατιωτική παρουσία της ΕΕ στο Σαχέλ: «Η ασφάλεια της Μεσογείου συνδέεται άρρηκτα με τις εξελίξεις στην Υποσαχάρια Αφρική. Η Ευρώπη πρέπει να δείξει αλληλεγγύη προς τις χώρες της Αφρικής, οι οποίες αντιμετωπίζουν προκλήσεις στον τομέα της ασφάλειας, της φτώχειας και της τρομοκρατίας». Και τι βρήκε να απαντήσει ο Τσίπρας; Οτι η περιοχή «πρέπει να στηριχθεί ενδεχομένως και για την ασφάλεια», αλλά από ποιους; «Από τη μικρή Ελλάδα; Από την Ελλάδα που βρίσκεται τούτη την ώρα σε μια περιοχή ιδιαίτερα κρίσιμη στον χάρτη;»!
Τι αποδείχτηκε στη συνέχεια; Οτι οι δυο «πρωτοβουλίες» στο Σαχέλ είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Οτι αυτή που ονομάζεται «ευρωπαϊκή πρωτοβουλία» είναι τμήμα της ευρύτερης «γαλλικής πρωτοβουλίας». Οτι και η «ευρωπαϊκή πρωτοβουλία» περιλαμβάνει στρατιωτικές δυνάμεις, οι οποίες προσφέρουν υποστήριξη στο γαλλικό εκστρατευτικό σώμα.
Ομως και οι συριζαίοι έχουν ράμματα για τη γούνα του Μητσοτάκη. Για παράδειγμα, ο Τσίπρας του θύμισε τι είπε πριν από ένα χρόνο, στη συνέντευξή του στη ΔΕΘ τον Σεπτέμβρη του 2020, όταν οι δημοσιογράφοι τον ρώτησαν τις θα γίνει με τη γαλλοελληνική «αμυντική» συμφωνία. Είπε τότε ο Μητσοτάκης: «Η ρήτρα αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής ήδη υπάρχει σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης. Είναι το άρθρο 42 παράγραφος 7 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ενωσης που προβλέπει ότι τα κράτη-μέλη έχουν την υποχρέωση για βοήθεια και συνδρομή με όλα τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους σε ένα κράτος που πλήττεται από ένοπλη επίθεση στο έδαφός του».
Τι βρήκε να απαντήσει σ’ αυτή την αποκάλυψη; «Η ρήτρα της αμοιβαίας συνδρομής σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης, παράγραφος 42 εδάφιο 7, είναι μεν μια έκφραση συνδρομής σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης, αλλά δεν έχει ουσιαστικό μηχανισμό ενεργοποίησης. Εχει σημαντικές αδυναμίες αυτή η ρήτρα, τις οποίες θα πρέπει στα πλαίσια της συζήτησης για τη στρατηγική αυτονομία να τις συζητήσουμε, γιατί το θέμα αυτό το έθεσα σε ανώτατο επίπεδο στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο».
Πριν από ένα χρόνο τον κάλυπτε πλήρως η λεγόμενη «ρήτρα αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής» σε επίπεδο ΕΕ (οπότε δεν τον ενδιέφερε κάτι ξεχωριστό με τη Γαλλία), τώρα βρίσκει ότι η ευρωπαϊκή ρήτρα είναι ευχολόγιο άνευ πρακτικής σημασίας, γι’ αυτό… κατέφυγε στη Γαλλία! Δεν μας είπε, όμως, τι του απάντησαν στη σύνοδο κορυφής στη Σλοβενία, όπου -όπως λέει- έθεσε το ζήτημα; Ολος ο ευρωπαϊκός Τύπος γράφει ότι το ζήτημα τέθηκε από τον Μακρόν και άλλες χώρες, όμως η Μέρκελ τους έκοψε το βήχα για κάθε παραπέρα συζήτηση. Οπότε τι μένει; Τα Ραφάλ, οι φρεγάτες, οι κορβέτες και έλληνες στρατιωτικοί για υποστήριξη των Γάλλων στο Σαχέλ.
Ο Μητσοτάκης προσπάθησε να κάνει ρελάνς, θυμίζοντας στον Τσίπρα τι έλεγε τον Δεκέμβρη του 2020 σε συνέντευξή του στον ιστότοπο Militaire: «Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τα αεροσκάφη Rafale διότι η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων μού λέει ότι είναι ένα πολύ καλό και χρήσιμο όπλο. Αν μου έλεγε η άλλη πλευρά ότι θα πάρουμε και Rafale, αλλά θα επιμείνουμε και σε φρεγάτες όπως η Belharra, όχι κατ’ ανάγκη οι συγκεκριμένες -επαναλαμβάνω ότι δεν μπαίνω εγώ σε αυτή τη συζήτηση- αλλά εν πάση περιπτώσει, θα εξασφάλιζαν και μια αμυντική συμφωνία με τη Γαλλία»!
Ο Τσίπρας έκανε γαργάρα αυτό το ζήτημα και αντεπιτέθηκε θυμίζοντας στον Μητσοτάκη ότι την άνοιξη του 2022 δεν επέλεξε τις γαλλικές φρεγάτες διότι ότι το κόστος των 3,3 δισ. ευρώ «ήταν μια ακριβή αγορά που δεν άντεχε η ελληνική οικονομία», ενώ σήμερα δίνει 5 δισ. για φρεγάτες και κορβέτες, συν 2,3 δισ. για τα Rafale.
Κοινή γραμμή ξενοδουλείας και εμπλοκής στα ιμπεριαλιστικά σχέδια
Εκείνο που φάνηκε καθαρά από τη χτεσινή κοινοβουλευτική συζήτηση για τη γαλλοελληνική «αμυντική» συμφωνία είναι πως ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ κινούνται στην ίδια γραμμή της ξενοδουλείας-υποτέλειας, της εμπλοκής στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και του φορτώματος υπέρογκων στρατιωτικών εξοπλισμών στις πλάτες του ελληνικού λαού.
Πάνω σ’ αυτή την κοινή γραμμή πάτησε ο Μητσοτάκης για να αμολήσει κορόνες που θύμιζαν τον πατέρα του: «Η χώρα μας θα έχει στο πλευρό της τον ισχυρότερο στρατό της ηπείρου μας, τη μόνη ευρωπαϊκή πυρηνική δύναμη και τη μόνη χώρα της Ενωσης που είναι μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών». «Το προπολεμικό δίλημμα “ψωμί ή κανόνια“ δεν ισχύει πια στις μέρες μας. Η χώρα μας σε αυτήν τη συγκυρία και σε αυτήν τη γειτονιά χρειάζεται, μπορεί και θα έχει και τα δύο». «Ποτέ άλλοτε μια τόσο ισχυρή σύμμαχος δεν βρέθηκε δίπλα στην πατρίδα μας ως εγγυητής της εδαφικής μας ακεραιότητας επί του πεδίου και αν χρειαστεί και εν όπλοις!». «Πρόκειται για μια ασπίδα προστασίας μας, προστασία της ακεραιότητάς μας απέναντι σε απειλές που προέρχονται δυστυχώς από χώρες που τύποις, στο πλαίσιο της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, είναι σύμμαχοί μας».
Ο Τσίπρας δεν άρθρωσε ούτε κουβέντα γι’ αυτά. Πατώντας στο κοινό έδαφος της ξενοδουλείας-υποτέλειας, περιορίστηκε στο ότι η… φίλη και σύμμαχος Γαλλία… δεν μας προστατεύει επαρκώς, διότι δεν… δεσμεύεται και για την ΑΟΖ (όταν ήρθε η ώρα να πει τι θα κάνει αν ξαναγίνει πρωθυπουργός, όπως είδαμε… ξέχασε να πει ότι θα το αλλάξει και αυτό).
Σε ό,τι αφορά τη συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικές εκστρατείες, ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκαθάρισε ότι τις αποδέχεται όταν είναι σε ευρωπαϊκό πλαίσιο, όχι όμως σε διμερές!
Τους δε υπέρογκους στρατιωτικούς εξοπλισμούς απλώς τους βρήκε σχετικά ακριβούς. Ο Τσίπρας δεν παρέλειψε να διαφημίσει τα εξοπλιστικά προγράμματα που υπέγραψε η δική του κυβέρνηση (αναβάθμιση F-16 κτλ.), ενώ κατηγόρησε τον Μητσοτάκη ότι βιάζεται να κλείσει όλα τα εξοπλιστικά προγράμματα για τα επόμενα 50 χρόνια. Ηταν σαν να του έλεγε «άσε κάτι και για εμάς»!
Οι ιμπεριαλιστικές πρωτεύουσες πήραν τα μηνύματα που ήθελαν: στο ελληνικό αστικό πολιτικό σύστημα υπάρχει μια συμπαγής και μεγάλη πλειοψηφία που στηρίζει αναφανδόν την ένταξη του ελληνικού αστικού κράτους στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και αποδέχεται τους υπέρογκους εξοπλισμούς. Τα υπόλοιπα είναι στοιχεία της εσωτερικής κομματικής αντιπαράθεσης, που δεν αφορούν την επί της αρχής συμφωνία.
Το δόγμα «στρατηγέ, ιδού ο στρατός σας», που διατυπώθηκε από τον εκπρόσωπο του ελληνικού μοναρχοφασισμού προς τον αμερικανό στρατηγό Βαν Φλιτ, παραμένει ισχυρό έως σήμερα. Απλά έχει εκσυγχρονιστεί ο τρόπος με τον οποίο διατυπώνεται (είτε πρόκειται για το «Η Ελλάς ανήκει εις την Δύσιν» του Κωνσταντίνου Καραμανλή είτε για το «Ναι, η Ελλάδα είναι το τελευταίο φυλάκιο της Δύσης προς Ανατολάς» του Κυριάκου Μητσοτάκη).
