O Παπαδημούλης έκλασε, στη Δούρου βρόμισε. Συγγνώμη για την αριστοφανική γλώσσα αλλά μόνο αυτή μπορεί να περιγράψει τα ρετάλια του «ηθικού πλεονεκτήματος», που άρχισαν να πλακώνονται για τη διαδοχή του Τσίπρα.
Βγήκε, λοιπόν, ο ευρωβουλευτής, επικεφαλής της ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ και αντιπρόεδρος του Ευρωκοινοβούλιου στο Action24 και μ’ εκείνο το μειλίχιο ύφος του είπε πως το ζητούμενο για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι «για τον ένα μήνα μέχρι τις εκλογές, με τον Τσίπρα επικεφαλής και βγάζοντας πιο μπροστά και νέα στελέχη, που διακρίθηκαν στις κάλπες αυτές, τις πολύ δύσκολες για εμάς, όπως η Εφη Αχτσιόγλου, όπως ο Αλέξης Χαρίτσης, όπως ο Νάσος Ηλιόπουλος, που πρώτευσαν με πολύ μεγάλο αριθμό σταυρών στις περιφέρειές τους, να οργανώσουμε τη δική μας ανασυγκρότηση με μεγαλύτερη πολιτική και προγραμματική σαφήνεια για το σχέδιο που θέλουμε για την Ελλάδα και για την ατζέντα της αντιπολίτευσής μας».
Τα πήρε στο κρανίο η Δούρου και χαρακτήρισε τις δηλώσεις Παπαδημούλη «στην καλύτερη περίπτωση αηδιαστικές για να μην αποδώσω άλλα πολιτικά σχέδια»! Για να χαρακτηρίσεις «αηδιαστική» μια πολιτική δήλωση που δεν περιλάμβανε κάτι χυδαίο, πρέπει να έχεις χάσει εντελώς την ψυχραιμία σου, να βρίσκεσαι σε κατάσταση παράκρουσης.
Στον ίδιο τόνο η Δούρου συνέχισε: «Ο κ. Παπαδημούλης εδώ και πολύ καιρό θορυβωδώς είπε ότι δεν συμμετέχει και όντως δεν συμμετέχει στα συλλογικά όργανα και προτίμησε τον τηλεοπτικό χρόνο για να υποδείξει στα συλλογικά όργανα και στον Αλέξη Τσίπρα τι πρέπει να κάνει. Αυτά δεν τιμούν ούτε την πορεία του ούτε το γεγονός ότι ο κόσμος τον έχει τιμήσει και τον έχει στείλει στην Ευρωβουλή». Εδώ έχουμε την αφέντρα του «όλοι ένα βήμα πίσω». Λέει στον Παπαδημούλη να το βουλώσει, γιατί δεν συμμετέχει στα όργανα!
Μετά προσπάθησε να τα μπαλώσει με μπουρδολογία: «Τα πρόσωπα παίζουν ρόλο αλλά οι αιτίες του αποτελέσματος αυτού δεν είναι μόνο θέμα προσώπων, είναι και θέμα πολιτικών. Διότι τα καλύτερα πρόσωπα να έχεις τα πιο δημοφιλή, αν η πολιτική σου και αν αυτά τα οποία μάχεσαι δεν είναι αυτά τα οποία ανταποκρίνονται στις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας, το να αλλάξεις τα πρόσωπα θα παίξεις τις μουσικές καρέκλες».
Αλλά ξαναγύρισε στον Παπαδημούλη: «Δεν μπορεί αυτή τη στιγμή, στο μέσο της μάχης και στο μέσο μιας δύσκολης μάχης που έχουμε ένα διπλό μέτωπο, όχι στενά για τό κόμμα αλλά για τον τόπο, δηλαδή να σταθούμε δυνατό ανάχωμα στην παντοδυναμία και την αλαζονεία της κυβέρνησης του κ. Μητσοτάκη και να μην κάνουμε το χατίρι όσων απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ να δουν τον Αλέξη Τσίπρα να αποσύρεται, να μπαίνουν κάποιοι σε ονοματολογία. Θεωρώ ότι είναι ατυχείς αυτές οι δηλώσεις ιδίως όταν δεν γίνονται μέσα στα συλλογικά όργανα».
Οι πάντες κατάλαβαν ότι το νόημα ήταν απλό: «Καλύτερη είναι η Αχτσιόγλου από εμένα; Θα μας περάσει γραμμή ο Παπαδημούλης για το ποια θα διαδεχτεί τον Τσίπρα;» Αυτό περνάει αναγκαστικά μέσα από την υπεράσπιση του Τσίπρα, γιατί αυτός ελέγχει την πλειοψηφία του μηχανισμού και μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στα της διαδοχής του: «Ο Αλέξης Τσίπρας δηλώνει παρών στον αγώνα αυτό και με τη δήλωσή του οριοθέτησε και την άμεση προοπτική. Εθεσε έναν στόχο, είπε να αποτρέψουμε έναν παντοδύναμο ηγεμόνα πρωθυπουργό και να προστατέψουμε την πρωταγωνιστική παρουσία της Αριστεράς στην πολιτική ζωή του τόπου. Αυτήν τη στιγμή είναι ο αρχιστράτηγος, όπου μπορεί αρκετά χαρακώματα αυτή τη στιγμή να τα έχει ανακαταλάβει ο αντίπαλος και ο εχθρός, αλλά δεν ξέρω εγώ αρχιστράτηγο επειδή χάνει δύο χαρακώματα να μην είναι στην επόμενη μάχη. Τη μάχη δεν τη δίνει κανένας ούτε με ημερομηνία λήξης».
Ακούς, ωρέ Δούρου, τι λες; Σιγά τον Ζούκοφ (για να μην πούμε Στάλιν και πάθεις κάνα εγκεφαλικό). Επειδή κατάλαβε ότι οι πάντες αντιλήφθηκαν τις προθέσεις της, η Δούρου προσπάθησε να δικαιολογηθεί. Και τα έκανε χειρότερα. Οταν ρωτήθηκε αν θα εκδηλώσει ενδιαφέρον, σε περίπτωση που στον ΣΥΡΙΖΑ τεθεί ζήτημα ηγεσίας, απάντησε: «Περιμένετε από έναν άνθρωπο που έχει δείξει πραγματικά ότι είναι στρατιώτης, ότι έχει παραιτηθεί της βουλευτικής έδρας χωρίς δίχτυ ασφαλείας για να διεκδικήσει τότε τη μάχη της Περιφέρειας, που οι δημοσκοπήσεις τότε μας φέρναν τρίτη δύναμη, να θεωρείτε ότι σε αυτή την ηλικία εγώ φιλοτεχνώ ένα προφίλ ηγετικό. Και το λέω κοροϊδεύοντας διότι δεν τις μπορώ πια αυτές τις λέξεις».
Και συνέχισε με ύφος Νίκου Ξανθόπουλου: «Εγώ δεν έχω ξεκινήσει ούτε με πατέρα πρωθυπουργό ούτε από παλάτια και τζάκια. Και το γεγονός ότι ο κόσμος με τιμά και στέκεται δίπλα μου και στα δύσκολα θεωρώ ότι είναι ήδη πάρα πολύ σπουδαίο για να το τσαλακώνω, να μην το εκτιμώ και να το θεωρώ βατήρα για κάτι άλλο».
Αμα δεν ενδιαφερόταν για την αρχηγία, δε θα χαρακτήριζε «αηδιαστικές» τις δηλώσεις Παπαδημούλη. Θα έλεγε ότι διαφωνεί και θα έδινε έναν πολιτικό χαρακτηρισμό και όχι χαρακτηρισμό κολωνακιώτικου κομμωτήριου.
Και να σκεφτείτε ότι αυτοί οι δύο, Δούρου και Παπαδημούλης, ήταν πριν από μερικά χρόνια στην ίδια φράξια, την πιο δεξιά φράξια του ΣΥΡΙΖΑ (τότε που ήταν μέσα και οι Λαφαζανικοί και οι άλλες «συνιστώσες»). Ο Παπαδημούλης έχει πλέον προσχωρήσει στην «Ομπρέλα» (μαζί με άλλους πρώην προεδρικούς, όπως ο Σκουρλέτης, ο Βούτσης, ο Φίλης), η Δούρου μετά το χαστούκι από τον Πατούλη προσκολλήθηκε σαν στρείδι στον Τσίπρα (ο οποίος, όμως, δεν της έχει καμιά εμπιστοσύνη) και τώρα ψυλλιάζεται ότι ο Τσίπρας μπορεί να προωθήσει την Αχτσιόγλου, με την οποία έχει στενή συνεργασία, αν και αυτή κάποτε ανήκε στη φράξια των 53+.
Οπως αντιλαμβάνεστε, στον ΣΥΡΙΖΑ είναι… μια ωραία ατμόσφαιρα. Τα μαχαίρια έχουν ήδη βγει κι έτσι και στις 25 του Ιούνη πέσει κι άλλο το ποσοστό, θα μας προσφέρουν αξέχαστες στιγμές… «ηθικού πλεονεκτήματος».
