Από μια ιδιαίτερα ενοχλητική αντίφαση σφραγίστηκαν οι φετινές ΚΟΝΤΡΕΣ, που έγιναν την προηγούμενη βδομάδα στο Πολυτεχνείο. Οι συζητήσεις ήταν άκρως ενδιαφέρουσες, ο κόσμος όμως που προσήλθε για να τις παρακολουθήσει ήταν πολύ κάτω από τις προσδοκίες μας. Και από τη σοβαρότητα του θέματος, θα λέγαμε, αναφερόμενοι στη δεύτερη μέρα, που ήταν αφιερωμένη στην Ιρακινή Αντίσταση, με καλεσμένο τον Ασαάντ Αλ Χασίμ, εκπρόσωπο του Εθνικού Δημοκρατικού Ρεύματος του Ιράκ. Τόση αδιαφορία για το κορυφαίο σήμερα θέμα στον κόσμο δεν μπορούσαμε να τη φανταστούμε.
Εν πάση περιπτώσει, το διήμερο έγινε και εμείς παρουσιάζουμε ένα συνοπτικό ρεπορτάζ, γιατί δυστυχώς η ύλη σ’ αυτό το φύλλο ήταν ιδιαίτερα φορτωμένη. Αλλωστε, κανένα ρεπορτάζ δεν μπορεί να αποδώσει με πληρότητα τον πλούτο των συζητήσεων που κράτησαν μερικές ώρες η καθεμιά.
Την Παρασκευή μας τα χάλασε ο καιρός. Την ώρα που όλα είχαν ετοιμαστεί, χάρη στην υπερπροσπάθεια των συντρόφων, που δούλευαν από το απόγευμα της προηγούμενης μέρας, άρχισε να βρέχει. Κι ενώ λέγαμε «μπόρα είναι θα περάσει», η βροχή δυνάμωνε. Ετσι, δεν ήταν δυνατόν να στηθούν τα ηχητικά και να κάνουν sound check τα γκρουπ που θα έπαιζαν στην προγραμματισμένη για μετά τη συζήτηση συναυλία. Η συναυλία κατ’ ανάγκη ακυρώθηκε, προς μεγάλη λύπη και δική μας και των μουσικών (NAMASTE και TWINZ), τους οποίους θέλουμε να ευχαριστήσουμε και γραπτώς για τη διάθεσιμότητά τους. Κι ενώ ήμασταν έτοιμοι να μεταφέρουμε τη συζήτηση σε κάποιο αμφιθέατρο του Πολυτεχνείου, η βροχή σταμάτησε και έτσι η βραδυά συνεχίστηκε στο φυσικό της χώρο, έστω και κουτσουρεμένη.
Με συντονιστή τον Αντώνη Καραμποΐκη, οι (με τη σειρά που πήραν το λόγο) Παναγιώτης Κεφαλληνός, Χρήστος Μπίστης, Γεράσιμος Λιόντος και Χρήστος Τσιγαρίδας (ο Θόδωρος Κουτσουμπός δεν μπόρεσε να παρευρεθεί, επειδή χρειάστηκε να φύγει επειγόντως εκτός Αθήνας) κατέθεσαν τις απόψεις τους για το εργατικό κίνημα της περιόδου της μεταπολίτευσης και τους όρους που μπορούν να οδηγήσουν σε μια νέα συλλογικότητα και ακολούθησε συζήτηση, με ερωτήσεις και παρεμβάσεις. Αν στο λίγο χώρο που έχουμε στη διάθεσή μας επιχειρούσαμε μια περιληπτική έστω μεταφορά των απόψεων που κατατέθηκαν, θα τις αδικούσαμε, γι’ αυτό και το αποφεύγουμε.
Το Σάββατο δεν είχαμε προβλήματα με τον καιρό και όλα κύλησαν σύμφωνα με το πρόγραμμα. Εγινε η προβολή βιντεοντοκουμέντων από την Ιρακινή Αντίσταση (πολύ καλή δουλειά, για την οποία πρέπει να ευχαριστήσουμε τους φίλους και συντρόφους που την έφεραν σε πέρας), στήθηκαν οι εκθέσεις φωτογραφίας και απλώθηκαν εκατοντάδες τίτλοι στο βιβλιοπωλείο. Και βέβαια, το ενδιαφέρον της βραδιάς εστιάστηκε στον ιρακινό καλεσμένο μας. Με συντονιστή τον Πέτρο Γιώτη έκαναν δυο σύντομες εισηγήσεις ο Κώστας Βάρλας και ο Βαγγέλης Πισσίας, για να μείνει όλος ο χρόνος στον Σαάντ Αλ Χασίμ, που είχε αντικαταστήσει τον Αμπντούλ Αμίρ Αλ Ρεκάμπι, μια εμβληματική φυσιογνωμία της Ιρακινής Αριστεράς (όπως εύστοχα τον χαρακτήρισε ο Β. Πισσίας), που η δημοκρατική Ευρώπη του έχει στερήσει τη δυνατότητα της μετακίνησης από χώρα σε χώρα.
Ο Ασαάντ Αλ Χασίμ, αφού ευχαρίστησε για την πρόσκληση, επιχείρησε καταρχάς μια σύντομη ιστορική αναδρομή. Μίλησε για την ιρακινή αντιαποικιοκρατική επανάσταση του 1958, τη σύντομη χρυσή πενταετία και τις μεγάλες αναταράξεις που την ακολούθησαν και οδήγησαν στη δικτατορία του καθεστώτος Σαντάμ Χουσεΐν. Αναφέρθηκε στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου και στην άνοιξη της Ιντιφάντα που ακολούθησε το 1993 (14 από τους 18 νομούς ήταν υπό τον έλεγχο του εξεγερμένου λαού). Μια Ιντιφάντα που πνίγηκε στο αίμα από τον Σαντάμ Χουσεΐν, στον οποίο πρόσφεραν όπλα και στρατιωτική βοήθεια οι ΗΠΑ (!), γιατί βέβαια ο εξεγερμένος λαός ήταν πολύ πιο επικίνδυνος από τον εχθρό τους Σαντάμ. Τα δυτικά ΜΜΕ προσπάθησαν να παρουσιάσουν αυτή την εξέγερση σαν εξέγερση των Κούρδων στο Βορρά και των Σιιτών στο Νότο, όμως αυτή η εξέγερση ήταν παλλαϊκή, δεν είχε εθνικό ή θρησκευτικό χαρακτήρα. Περισσότεροι από 350.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν τότε από τις δυνάμεις της δικτατορίας.
Δυο χρόνια αργότερα, ο Σαντάμ, στριμωγμένος από τη λαϊκή δυσαρέσκεια, έκανε ένα γάμο ανάμεσα στις επίλεκτες δυνάμεις του καθεστώτος του και στις θεοκρατικές δυνάμεις του Ιράκ. Ολοι οι πραιτοριανοί του καθεστώτος πήραν ιερατικούς βαθμούς και η θρησκεία επιχειρήθηκε να χρησιμοποιηθεί ως όπλο για να βγει η δικτατορία από τα αδιέξοδά της. Η περίοδος μετά το 1995 ήταν για το Ιράκ ένας μεσαίωνας. Ενας μεσαίωνας που τον έκανε πιο φρικτό ο αποκλεισμός και η απειλή του πολέμου μαζί με τα δεινά που έφεραν στο λαό.
Στην αμερικανοβρετανική επίθεση ο Ιρακινός λαός δεν αντιστάθηκε, εκτός από τη Νασιρίγια και μερικές ακόμα πόλεις. Η Βαγδάτη πουλήθηκε έναντι πολλών εκατομμυρίων δολαρίων από υψηλόβαθμα στελέχη του καθεστώτος. Υστερα από μια τρίμηνη σιωπή αναμονής, μια περίοδο αυτογνωσίας, άρχισε τον Ιούλη του 2003 η ένοπλη αντίσταση σε όλο το Ιράκ.
Η αντίσταση αυτή έχει τη στήριξη του 80% του ιρακινού λαού. Ακόμα και στο Κουρδιστάν υπάρχει ένα 10% που συμμετέχει σε αντιστασιακές οργανώσεις. Είναι πάνω από 500 οι οργανώσεις που συμμετέχουν στην αντίσταση. Μοναδικό εμπόδιο για την ανάπτυξή της η συμμετοχή ανδρών του Σαντάμ, που δημιουργούν την ανησυχία της επιστροφής από την κατοχή στη δικτατορία. Η προσπάθεια διαίρεσης, που κάνουν οι κατακτητές, ανάμεσα σε Σιίτες, Σουνίτες και Κούρδους, δεν περνάει. Αυτό το απέδειξαν οι περιπτώσεις της Νατζάφ και της Φαλούτζα, που στηρίχτηκαν απ’ όλο το λαό, σιίτες και σουνίτες.
Μαζί με τον ένοπλο αγώνα χρειάζεται και η πολιτική και η διπλωματία. Οπως επίσης χρειάζονται και οι ειρηνικές μορφές αντίστασης, οι διαδηλώσεις, που τελευταία αναπτύσσονται. Υπάρχει η ιδέα για κάποιο μέτωπο της αντίστασης και έχουν αρχίσει συζητήσεις, αλλά είμαστε ακόμα στην αρχή. Πρέπει να γίνει αντιληπτό, ότι ο Ιρακινός λαός μόλις τώρα ξυπνά και αρχίζει να ψάχνεται. Μετά από τόσα χρόνια δικτατορίας είχε χάσει την προσωπικότητά του. Τώρα συνειδητοποιεί ότι η επίθεση στη χώρα του δεν είναι σταυροφορία, αλλά είναι πόλεμος για την κατοχή μιας ολόκληρης περιοχής από τη Μέση μέχρι την Απω Ανατολή. Συνειδητοποιεί ότι το Ιράκ ίσως είναι το πρώτο βήμα για την απελευθέρωση όλου του κόσμου.
Η συζήτηση που ακολούθησε ήταν ιδιαίτερα πλούσια. Τέθηκαν πολλλές ερωτήσεις, όλες ερωτήσεις ουσίας, γεγονός που εντυπωσίασε τον καλεσμένο μας, όπως μας είπε μετά το τέλος της εκδήλωσης. Γιατί είδε ότι ο κόσμος όχι μόνο έδειχνε ενδιαφέρον, αλλά ήταν και ενημερωμένος πάνω σε όλα τα ζητήματα που αφορούν τη σημερινή κατάσταση στο Ιράκ. Οπως αντιλαμβάνεστε, δεν μπορεί εδώ να μεταφερθεί ολόκληρη η συζήτηση. Ελπίζουμε σε λίγο καιρό να μπορέσουμε να κυκλοφορήσουμε τη συζήτηση σε μορφή DVD, για να μπορέσει να την προμηθευτεί όποιος ενδιαφέρεται.
