Οταν ο Δραγασάκης έλεγε, πριν καμιά διετία, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να υποστεί μια «βίαιη ωρίμανση», είχε κατά νου τις κωλοτούμπες και τα στρογγυλέματα που έπρεπε να γίνουν προεκλογικά, προκειμένου ο ΣΥΡΙΖΑ να αναγνωριστεί από την ελληνική κεφαλαιοκρατία ως ένα σοβαρό αστικό κόμμα, ικανό να «συμμαζέψει» την κοινωνία και να εκπροσωπήσει τα αστικά συμφέροντα με επάρκεια. Οι κωλοτούμπες και προσαρμογές έγιναν και έφτασαν μέχρι το περιβόητο «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης». Κάποιοι εντός του ΣΥΡΙΖΑ το θεώρησαν μεγάλη υποχώρηση και το δέχτηκαν με κρύα καρδιά.
Πού να ήξεραν ότι δέκα μήνες μετά θα καλούνταν να ψηφίσουν ένα σκληρό μνημονιακό πακέτο, γεμάτο με αντιλαϊκές ρυθμίσεις, το οποίο όχι μόνο θα προστεθεί στο ήδη διαμορφωμένιο μνημονιακό καθεστώς, που παραμένει άθιχτο, αλλά αποτελεί και τη γέφυρα προς ένα τρίτο Μνημόνιο. Ο Δραγασάκης ενδεχομένως να περίμενε αυτή την εξέλιξη και να την είχε κατά νου όταν μιλούσε για «βίαιη ωρίμανση», όμως πολλοί από τους υπόλοιπους μάλλον τα περίμεναν καλύτερα τα πράγματα. Ισως να περίμεναν ότι κάποια πράγματα από το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» θα μπορούσαν να εφαρμοστούν και ότι θα πετύχαιναν κάτι καλύτερο από το «mail Χαρδούβελη» και όχι το «mail Χαρδούβελη» επί τέσσερα. Γι’ αυτό και είναι μεγάλο το σοκ που διακατέχει τον ΣΥΡΙΖΑ μετά τις τελευταίες εξελίξεις. Ιδιαίτερα τους βουλευτές που είναι αυτοί που θα κληθούν να πουν το «ναι σε όλα».
Από το σοκ μέχρι την αρνητική ψήφο, βέβαια, υπάρχει μεγάλη απόσταση. Την έχουν διανύσει οι βουλευτές των άλλων αστικών κομμάτων εξουσίας, άνετα μπορεί να τη διανύσουν και οι συριζαίοι. Και μάλλον δε θα είναι και τόσο δύσκολο για την πλειοψηφία τους. Ακόμη και για κάποιους που βγήκαν από την πρώτη μέρα στα κεραμίδια. Σαν τον Μητρόπουλο. Ακόμη και σαν τον Μιχελογιαννάκη, που μπορεί να είναι ο γραφικότερος των γραφικών, όμως ξέρει πως με τον ΣΥΡΙΖΑ τελείωσαν τα κόμματα στα οποία θα μπορούσε να πάει για να εξασφαλίσει τη βουλευτική του έδρα.
Η βουλευτική έδρα είναι το μεγάλο δέλεαρ για κάθε βουλευτή. Και το όπλο των κομματικών ηγεσιών. Δε θα βάλουμε ζήτημα κομματικής πειθαρχίας δηλώνει ο κυρ-Αλέκος ο Φλαμπουράρης, θέλοντας με το ύφος του στοργικού πατέρα να ρίξει στο φιλότιμο τα παιδιά του. Ναι, αλλά άμα χαθεί η δεδηλωμένη, θα πάμε για εκλογές, συμπληρώνει με νόημα ο Σακελλαρίδης. Ο Τσίπρας δε θα γίνει Παπαδήμος να κυβερνά με ετερόκλητες πλειοψηφίες, υπερθεματίζει ο Παππάς. Εκλογές τώρα σημαίνει εκλογές με λίστα και όσοι καταψηφίσουν τη συμφωνία θα χάσουν τη βουλευτική τους έδρα. Τόσο απλά είναι τα πράγματα. Και δημοκρατικά από την άποψη της αστικής δημοκρατίας, θα λέγαμε. Δε γίνεται να θέλουν και τα χέρια τους να μη λερώσουν και τις βουλευτικές έδρες τους να διατηρήσουν.
Στους περισσότερους αυτό το καταλυτικό «επιχείρημα» θα πιάσει. Ορισμένοι, μάλιστα, σπεύδουν εκ των προτέρων να υποστηρίξουν την όποια μνημονιακή συμφωνία με φανατισμό μεγαλύτερο απ’ αυτόν των υπουργών. Αλλοι ετοιμάζονται να τα σούρουν χοντρά στην κεντρική επιτροπή του κόμματος αλλά ως βουλευτές να υπακούσουν στην κομματική πειθαρχία, στην αρχή της πλειοψηφίας. Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκουν τα στελέχη της «Αριστερής Πλατφόρμας» που ούτε από τις υπουργικές θέσεις τους σκοπεύουν να παραιτηθούν. Την περασμένη Τετάρτη ο Λαφαζάνης αγόρευε στη Βουλή σαν υπουργός μιας κυβέρνησης που σκοπεύει να μακροημερεύσει. Και μια μέρα πριν, μιλώντας σε εκδήλωση για την παρουσίαση βιβλίου, κατέθετε το όραμά του για το… σοσιαλισμό, ρίχνοντας τις ευθύνες στο λαό που δεν έχει φτιάξει ένα ριζοσπαστικό κίνημα το οποίο θα στήριζε την κυβέρνηση στο ν’ αναζητήσει έναν εναλλακτικό δρόμο.
Μπορεί να υπάρξουν και κάποιοι που δε θ’ αντέξουν. Σε όλα τα κόμματα που ψήφισαν μνημόνια συνέβη αυτό. Το ΠΑΣΟΚ έχασε τρεις βουλευτές από την πρώτη κιόλας ψηφοφορία και στη συνέχεια έχανε μέχρι το τέλος, ακόμη και την περίοδο που συγκυβερνούσε με τον Σαμαρά. Η ΝΔ έχασε την περίοδο της συγκυβέρνησης Παπαδήμου. Γιατί ν’ αποτελέσει εξαίρεση ο ΣΥΡΙΖΑ; Και γιατί να μην αποτελέσει, όμως, αν αναλογιστούμε το σόου της «σκληρής διαπραγμάτευσης» που προηγήθηκε και το γεγονός ότι δύσκολα οι βουλευτές που θα φύγουν θα βρουν αλλού στέγη. Εκτός αν κάποιες φράξιες, όπως η ΚΟΕ και η ΔΕΑ, αποφασίσουν να εγκαταλείψουν τα δώματα της εξουσίας και να επιστρέψουν στα «νταμάρια» όπου βρίσκονταν πριν μερικά χρόνια. Σε λίγες μέρες θα ξέρουμε, οπότε δεν έχει νόημα να κάνουμε εικασίες, ειδικά όταν δεν έχουμε ασφαλές ρεπορτάζ (εμείς δεν έχουμε και δεν επιδιώξαμε να έχουμε).
Το βέβαιο είναι πως τίποτα στο αστικό πολιτικό σκηνικό δε θα είναι πλέον όπως πριν. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελούσε μια εναλλακτική λύση, η οποία λειτούργησε καλά ως αντιπολίτευση επί τριάμισι περίπου χρόνια (από την εποχή που η ΝΔ εγκατέλειψε την «αντιμνημονιακή» ρητορική και αναγκάστηκε να μπει στην κυβέρνηση Παπαδήμου). Πλέον, αυτή η εναλλακτική λύση έχει μπει στη φάση του σαπίσματος. Πρέπει, λοιπόν, ν’ αρχίσουν να σχηματίζονται άλλες εναλλακτικές λύσεις, οι οποίες αυτή τη στιγμή δε φαίνονται στον ορίζοντα. Μάλλον αυτό «βλέπει» ο Σαμαράς και προτείνει σχηματισμό κυβέρνησης «εθνικής ενότητας» χωρίς τον Τσίπρα πρωθυπουργό, αν χαθεί η δεδηλωμένη. Ο Σαμαράς φοβάται τις εκλογές περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο. Υπό τις δεδομένες συνθήκες θα χάσει και πλέον δε θα μπορεί να παραμείνει άλλο στην ηγεσία της ΝΔ. Τότε θ’ ανοίξει ο δρόμος για μια πραγματικά εναλλακτική λύση εξουσίας, μ’ ένα σχετικά άφθαρτο πρόσωπο στην ηγεσία της ΝΔ, που θα την απομακρύνει κάπως από την ακροδεξιά γραμμή του Σαμαρά και θα προσπαθήσει να τραβήξει τις απώλειες που θα έχει ο Τσίπρας (και ο Καμμένος), θεωρώντας οριστικά χαμένους τους ψηφοφόρους των νεοναζί.
