Αλλα νούμερα έδωσε ο Σαρκοζί, άλλα ο Μπερλουσκόνι, άλλα ο Ρομπάι και άλλα ο Παπανδρέου. Ακρη δεν βγάζει κανείς με τα νούμερα. Ούτε τα νούμερα αφορούν την ουσία. Αλλωστε, τα νούμερα είναι κινούμενη άμμος. Πέρυσι τέτοια εποχή, ευρωπαίοι αξιωματούχοι, τροϊκανοί και κυβέρνηση Παπανδρέου πανηγύριζαν για το πόσο επιτυχημένα εφαρμόζεται το Μνημόνιο και παραμύθιαζαν τον ελληνικό λαό με ημερομηνίες στις οποίες το ελληνικό κράτος θα έβγαινε στις «αγορές» για να δανειστεί με «λογικά» επιτόκια. Και πού φτάσαμε φέτος; Σε ένα νέο «πρόγραμμα», χωρίς κανένας τους να εξηγήσει γιατί δεν πέτυχε το παλιό.
Για να είμαστε ακριβείς, το προηγούμενο «πρόγραμμα» δεν πέτυχε στα νούμερα. Πέτυχε, όμως, να εξασφαλίσει την αποπληρωμή των τοκογλυφικών τοκοχρεολυσίων, γονατίζοντας και τον ελληνικό λαό και την ελληνική καπιταλιστική οικονομία, και ταυτόχρονα πέτυχε να προωθήσει μια πρωτοφανή «κινεζοποίηση» της εργατικής τάξης, που σχεδόν ολοκληρώθηκε στον ιδιωτικό καπιταλιστικό τομέα της οικονομίας, ενώ με το Μεσοπρόθεσμο σχεδιάζουν να την ολοκληρώσουν και στον ιδιωτικό τομέα.
Ας αφήσουμε, λοιπόν, τα νούμερα να τα δούμε όταν θα ετοιμαστεί η νέα δανειακή σύμβαση. Ας μείνουμε στην ουσία, η οποία είναι πως για τα τριάντα επόμενα χρόνια θα μας σφίξουν στην πρέσα και θα μας λιώσουν σαν σταφύλια.
Το ότι θα επιτυγχανόταν συμφωνία στις Βρυξέλλες ήταν δεδομένο, από τη στιγμή που είχαν συναντηθεί Μέρκελ και Σαρκοζί και είχαν καταλήξει σε συμφωνία. Οπως πέρυσι η γαλλογερμανική συμφωνία του Ντοβίλ καθόρισε τις εξελίξεις στην ευρωζώνη, έτσι και φέτος η νέα συμφωνία οδήγησε στις αποφάσεις της περασμένης Πέμπτης, οι οποίες θα συνοδευτούν με νέες αποφάσεις στο μέλλον, πάντοτε πάνω στη βάση της μοιρασιάς ανάμεσα στον ηγετικό γερμανογαλλικό άξονα. Μέρκελ και Σαρκοζί δεν είχαν κανένα λόγο να βγουν να κάνουν ανακοινώσεις. Λόγο είχε ο Παπανδρέου, ο οποίος εμφανίστηκε παρέα με τους «παρελασιάρχες» Ρομπάι και Μπαρόζο, για ν’ ανακοινώσουν μια συμφωνία που κανένας δεν κατάλαβε επακριβώς το περιεχόμενό της. Μια συμφωνία που έχει μεν ένα ad hoc ελληνικό σκέλος, περιλαμβάνει όμως και σκέλη γενικότερου ευρωζωνικού ενδιαφέροντος, όπως η δυνατότητα του Προσωρινού Μηχανισμού (EFSF) να αγοράζει ομόλογα και στη δευτερογενή αγορά (άρα να αναδιαρθρώνει, κατά κάποιον τρόπο μέρος του χρέους των χωρών που έχουν προσφύγει ή θα προσφύγουν σ’ αυτόν, δεδομένου ότι στη δευθτερογενή αγορά τα ομόλογα είναι πολύ «κουρεμένα»), καθώς επίσης και η δυνατότητα του ίδιου μηχανισμού να δρά και προληπτικά, απόφαση που υποδηλώνει ότι περιμένουν πιο σκληρή επίθεση στο χρέος της Ισπανίας και της Ιρλανδίας. Ομως, μετά από γερμανική απαίτηση, τα κονδύλια αυτού του μηχανισμού δεν αυξήθηκαν, οπότε προς το παρόν πρακτικά δεν υπάρχει η δυνατότητα προληπτικής παρέμβασης ή «στήριξης» μεγάλων οικονομιών, όπως η ισπανική ή η ιταλική. Εχουμε, λοιπόν, ένα συμβιβασμό. Πάρθηκε μια καταρχήν απόφαση, όμως για τη δυνατότητα πρακτικής υλοποίησής της θα χρειαστεί νέο παζάρι.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου ξαμόλυσε τα παπαγαλάκια της στα αστικά ΜΜΕ να στήσουν πανηγύρια, διότι δήθεν κατατροπώθηκαν οι «κερδοσκόποι». Και εκείνοι που έχουν επενδύσει σε CDS και εκείνοι που ποντάριζαν στην επιστροφή στη δραχμή; (Οι τελευταίοι πού ακριβώς ποντάριζαν; Στην «παράγκα» του Μάκη και του Αχιλλέα;).
Σύμφωνα με τις διάφορες αναφορές, αποφασίστηκε να υπάρξει νέος δανεισμός προς την Ελλάδα από τα κράτη της ευρωζώνης και το ΔΝΤ. Τα νέα δάνεια, στα οποία μάλλον θα συγχωνευτούν και οι υπολειπόμενες δόσεις του προηγούμενου δανείου από την τρόικα, θα ξεπεράσουν τα 100 δισ. ευρώ, θα είναι διάρκειας από 15 μέχρι 30 χρόνια και θα έχουν επιτόκιο –αν πιστέψουμε τον Σαρκοζί– μεταξύ 3,5% και 4%.
Ο ιδιωτικός τομέας θα συμμετάσχει στο «πρόγραμμα» σε εθελοντική βάση, όπως προέβλεπε η γερμανική πρόταση και με τεχνική που μοιάζει με τη γαλλική πρόταση (roll over ομολόγων). Το επιτόκιο σε περιπτώσεις ανακύκλησης ομολόγων θα είναι φυσικά ψηλότερο και θα φτάσει το 5%, αν και ακόμα δεν ξέρουμε, αφού το ζήτημα είναι ανοιχτό. Σε κάθε περίπτωση, το όποιο όφελος υπάρξει από την ανακύκληση των ομολόγων θα εξαφανιστεί από το αυξημένο επιτόκιο του νέου δανεισμού, ενώ οι τράπεζες που θα μπουν στο «πρόγραμμα» θα καθαρίσουν τα χαρτοφυλάκιά τους από τα παλιά ελληνικά ομόλογα που θεωρούνται «τοξικά».
Γίνεται, επίσης, λόγος για πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων ύψους 12,6 δισ. ευρώ, χωρίς να έχει γίνει σαφές ποιοι θα τα επαναγοράσουν και με ποιους όρους. Δεν υπάρχει αμφιβολία, όμως, ότι αν κληθούν οι ιδιωτικές τράπεζες να επαναγοράσουν ομόλογα, τα επιτόκιά τους θα είναι καθαρά τοκογλυφικά, όπως πρόβλεπε η γαλλική πρόταση.
Ολοι οι αναλυτές προεξοφλούν πως οι οίκοι αξιολόγησης θα χαρακτηρίσουν για ένα χρονικό διάστημα τα ελληνικά ομόλογα ως sellective default (επιλεκτική χρεοκοπία). Γι’ αυτό και οι ηγέτες της ευρωζώνης εξασφάλισαν ότι οι ελληνικές τράπεζες θα εξασφαλίζουν ρευστότητα από τον EFSF, όπως ήδη έχει γίνει με τις ιρλανδικές. Υπάρχει, άλλωστε και το «μαξιλάρι» των 10 δισ. που έχει καβατζωθεί για τις τράπεζες στο πλαίσιο του Μνημόνιου.
Τέλος, γίνεται λόγος για ένα «νέο σχέδιο Μάρσαλ» για την Ελλάδα, με έμφαση στην ανάπτυξη και τις επενδύσεις. Εμείς να θυμίσουμε ότι με το ορίτζιναλ σχέδιο Μάρσαλ θησαύρισαν οι μαυραγορίτες της κατοχής, που έγιναν καπιταλιστές, ξεπουλήθηκε η χώρα στο μονοπωλιακό κεφάλαιο των ΗΠΑ και της Δυτικής Ευρώπης, ενώ οι Ελληνες γέμισαν τα σκλαβοπάζαρα της Γερμανίας, του Βελγίου, των ΗΠΑ, της Αυστραλίας, ακόμα και της Νότιας Αφρικής, επειδή στον τόπο τους δεν εύρισκαν δουλειά.
Από βδομάδα θα έχουμε τη δυνατότητα να τα πούμε αναλυτικότερα. Προς το παρόν, σημειώνουμε ότι η «μνημονιακή» πολιτική, η οποία κατά τον Παπανδρέου θα τελείωνε το 2013, θα κρατήσει άλλα τριάντα χρόνια. Τους ακριβείς όρους του διεθνούς οικονομικού ελέγχου θα τους μάθουμε όταν υπογραφεί η νέα υποδουλωτική σύμβαση, που θα έχει και εμπράγματες εγγυήσεις. Την ουσία ήδη την ξέρουμε. Η επιτήρηση πια θα είναι πιο σκληρή, για να μη μπορεί ο ελληνικός λαός να σηκώσει κεφάλι. Πλήθος γκαουλάιτερ, από την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, θα εγκατασταθούν στην Αθήνα, για να εξασφαλίσουν την «κινεζοποίηση» για δεκαετίες.
