Τη χριστιανική διδασκαλία που προτρέπει, εάν κάποιος σε ραπίσει στο μάγουλο, να γυρίσεις για να σε ραπίσει και στο άλλο, ακολουθεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Οσο κι αν της επιτίθεται η αντιπολίτευση, η κυβέρνηση δεν απαντά, δεν σηκώνει τους τόνους και… στέλνει φιλάκια. Αυτή τους αγαπά όλους, τους θεωρεί όλους συμμαχητές στην ίδια εθνική υπόθεση και θα αξιοποιήσει κάθε χαραμάδα συναίνεσης στις μεγάλες μάχες που δίνει στο εξωτερικό.
Στην αρχή, φάνηκε ότι αυτή είναι μια προσωπική τακτική του Βενιζέλου. Οταν, όμως, και ο Παπανδρέου έδειξε καθαρά ότι ακολουθεί την ίδια τακτική, κατέστη σαφές ότι αυτή προέρχεται από το Μαξίμου, από τους αμερικανούς συμβούλους «επικοινωνίας» (παλιά το λέγαμε προπαγάνδα), που χρησιμοποιεί ο Παπανδρέου. Απλά, ο Βενιζέλος, λόγω της καλής χρήσης του λόγου, μπορεί και προσωποποιεί αυτή την τακτική καλύτερα από τον Παπανδρέου. Το ίδιο και ο Μόσιαλος, που μπορεί μεν να μην έχει πολιτική εμπειρία, έχει όμως και μόρφωση και ευφυΐα, στοιχεία που έλειπαν παντελώς από τον Πεταλωτή, ο οποίος συμπεριφερόταν μ’ ένα γελοίο αυτοκρατορικό τρόπο (όπως και ο Ρα- γκούσης, ο οποίος επίσης υποβαθμίστηκε στον ανασχηματισμό).
Ως παράδειγμα υλοποίησης αυτής της τακτικής παραθέτουμε εκτενές απόσπασμα από τη δήλωση που έκανε ο Μόσιαλος μετά την επίσκεψη της Κλίντον: «Η συγκρότηση και η έκφραση ενός αρραγούς εθνικού μετώπου προς το εξωτερικό είναι αναγκαία, προκειμένου να πετύχουμε το επιθυμητό για τη χώρα αποτέλεσμα. Δεν ζητούμε συναίνεση στις επιλογές τις κυβέρνησης στο εσωτερικό. Υπάρχουν πολλά ζητήματα στο εσωτερικό στα οποία μπορούμε να αντιπαρατεθούμε, να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε. Ζητούμε εθνική συστράτευση στο εξωτερικό μέτωπο.
Μοναδικός νικητής πρέπει να είναι η χώρα, ο Ελληνικός λαός. Είναι φανερό ότι δεν έχουμε πόλεμο με τα πολιτικά κόμματα της χώρας. Είμαστε σε πόλεμο με τους κερδοσκόπους». Θα μπορούσε ο Πεταλωτής να κάνει τέτοια δήλωση; Και γραπτή να του την έδιναν από το Μαξίμου, θα γελούσε και το παρδαλό κατσίκι αν την έκανε, γιατί δεν θα «κόλλαγε» με όλο το προηγούμενο… ύφος και ήθος του. Γι’ αυτό και για το συγκεκριμένο πόστο επελέγη ο Μόσιαλος, ένα πρόσωπο πολιτικά άγνωστο και γι’ αυτό άφθαρτο.
Η κυβέρνηση παρουσιάζει αυτή την τακτική σαν όπλο για το εξωτερικό, αλλά ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Πρώτο, γιατί στο εξωτερικό ουδείς ρωτάει τη γνώμη της κυβέρνησης. Παπανδρέου και Βενιζέλος (Παπακωνσταντίνου προηγούμενα) απλά καλούνται και τους ανακοινώνονται οι αποφάσεις των ιμπεριαλιστικών διαβουλίων. Δεύτερο, γιατί στα ιμπεριαλιστικά διαβούλια ουδείς πρόκειται να «ψαρώσει» αν ο Παπανδρέου ή ο Βενιζέλος πάνε και τους πουν «ξέρετε, έχουμε και τη σύμφωνη γνώμη της αντιπολίτευσης». Ξέρουν πολύ καλά την κατάσταση, ξέρουν ποιος είναι ο Σαμαράς και η ΝΔ και όλοι οι υπόλοιποι. Δεν έχουν ανάγκη από δημόσιες δηλώσεις συναίνεσης ή μη συναίνεσης.
Εκείνος που έχει ανάγκη από τέτοιες δηλώσεις είναι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η οποία προσπαθεί να τους βάλει όλους στον ίδιο κουβά, μπας και καταφέρει να επιπλεύσει η ίδια. Γι’ αυτό και ο Σαμαράς, μετά την τελευταία επίθεση αγάπης που του έκανε ο Παπανδρέου, φρόντισε να ανακοινώσει ότι η τηλεφωνική τους επικοινωνία κράτησε μόνο τρία λεπτά, στη διάρκεια των οποίων αυτός δεν μίλησε καθόλου, αλλά μόνο άκουγε τον Παπανδρέου. Ετσι, δεν άφησε περιθώρια στην κυβέρνηση να προπαγανδίσει ότι η κυοφορούμενη νέα συμφωνία των Βρυξελλών, προήλθε και από κάποιου είδους συναίνεση με την αντιπολίτευση. Γιατί αυτό έκανε ο Βενιζέλος. Σε διάφορες συνεντεύξεις του, έλεγε και ξανάλεγε πως η επί της διαδικασίας συμφωνία της ΝΔ για την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου και του εφαρμοστικού νόμου και η συμφωνία ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ για τη σύνθεση του ΔΣ της εταιρίας ξεπουλήματος δημιούργησαν ένα πολύ θετικό κλίμα στις Βρυξέλλες και βοήθησαν την κυβέρνηση στο εθνικό της έργο.
Εχει ελπίδες η κυβέρνηση ν’ αποκομίσει πολιτικά οφέλη απ’ αυτή την τακτική; Οχι. Οχι μόνο γιατί η ΝΔ θα ξανασηκώσει τους αντιπολιτευτικούς τόνους (δεν πρόκειται ν’ αυτοκτονήσει πολιτικά ο Σαμαράς), αλλά και γιατί, ακόμη και αν ο Σαμαράς έκανε το μοιραίο λάθος να συρθεί σε πιο συναινετικές συμπεριφορές (η επί της ουσίας συναίνεση υπάρχει, έτσι κι αλλιώς), ο ελληνικός λαός δεν θα ξεγελιόταν και η κυβέρνηση δεν θα έπαιρνε συγχωροχάρτι. Απλά, Παπανδρέου και Βενιζέλος δεν έχουν άλλη επιλογή. Η πολιτική που πρέπει ν’ ακολουθήσουν είναι δεδομένη, οπότε μπορούν να παίξουν μόνο στο πεδίο της προπαγάνδας. Με ανύπαρκτα περιθώρια (προπαγάνδα χωρίς ψίχουλα για το λαό δεν πιάνει), αναγκαστικά και η προπαγάνδα τους θα είναι γελοία. Αγαπησιάρικη και εθνικοχριστιανική.
