Κινήσεις Αλληλεγγύης στους Πολιτικούς Κρατούμενους

2ο Αντιτρομοκρατικό Φεστιβάλ – ΑΣΟΕΕ, Παρασκευή- Σάββατο, 25-26 Νοέμβρη

Με καλεσμένους αυτή τη φορά από την Ιταλία, τον γνωστό συγγραφέα Νάνι Μπαλεστρίνι και τον συνδικαλιστή Φιτσέντζο Μιλιούτσι, πρώην πολιτικό κρατούμενο, θα διεξαχθεί την επόμενη Παρασκευή και Σάββατο το 2ο Αντιτρομοκρατικό Φεστιβάλ, που οργανώνουν οι Κινήσεις Αλληλεγγύης, ενόψει της έναρξης στο δεύτερο βαθμό της δίκης για την υπόθεση 17Ν. Το 1ο Αντιτρομοκρατικό Φεστιβάλ διεξήχθη τον περασμένο Φλεβάρη και καλεσμένοι από το εξωτερικό ήταν η Ιργκμαρ Μέλερ και ο Ρολφ Αισλερ, πρώην πολιτικοί κρατούμενοι στη Γερμανία (μέλη οργανώσεων του αντάρτικου πόλης).
Οπως και την προηγούμενη φορά, το διήμερο αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους θα περιλαμβάνει και άλλες εκδηλώσεις: βιντεοπροβολές, εκθέσεις φωτογραφίας και αρχειακού υλικού, βιβλιοπωλείο, πάρτι και ρεμπέτικη βραδιά (αναλυτικά μπορείτε να τα δείτε στο πρόγραμμα που δημοσιεύουμε.
 

Εκδηλώσεις αλληλεγγύης οργανώνονται επίσης σε μια σειρά άλλες πόλεις από συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται στο κίνημα αλληλεγγύης. Αναφέρουμε αυτές που ήταν γνωστές μέχρι το κλείσιμο της εφημερίδας μας. Θεσσαλονίκη, 25 Νοέμβρη – Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Καβάλα, 10 Δεκέμβρη, αμφιθέατρο Νομαρχίας, Γιάννινα, 27 Νοέμβρη – Εργατικό Κέντρο, Αγρίνιο, 24 Νοέμβρη, Πλατεία Δημοκρατίας, Πάτρα, 2 Δεκέμβρη – Παράρτημα Πανεπιστημίου, Βόλος, 19 Νοέμβρη, Κομοτηνή, Λάρισα, Λαμία, Χανιά, Καλαμάτα.
 

Στη συνέχεια δημοσιεύουμε προκήρυξη που εξέδωσαν οι Κινήσεις Αλληλεγγύης.

 

Σε λίγες μέρες, στις 2 Δεκέμβρη, θα αρχίσει στο έκτακτο τρομοδικείο του Κορυδαλλού η δίκη σε δεύτερο βαθμό για την υπόθεση 17Ν. Μια ακόμη πολιτική δίκη, ένας ακόμη κρίκος στην αλυσίδα των τρομοδικών της τελευταίας τριετίας. Μια δίκη στην οποία το κράτος έχει, όπως το συνηθίζει, ανακατέψει σχετικούς και άσχετους, ανθρώπους που αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους στη 17Ν και ανθρώπους που διακηρύσσουν την αθωότητά τους, με σκοπό την παραγωγή «αντιτρομοκρατικού» έργου.Η δίκη αυτή δεν είναι μια υπόθεση που αφορά κάποιους ανθρώπους που εμπλέκονται στην ποινική της διάσταση. Είναι μια σοβαρή πολιτική υπόθεση, μέσω της οποίας εξελίσσεται και στην Ελλάδα ο «παγκόσμιος πόλεμος κατά της τρομοκρατίας». Μια υπόθεση μέσω της οποίας επιχειρείται να ξαναγραφεί η ιστορία των τελευταίων 30 χρόνων και να κυριαρχήσουν στην κοινωνική συνείδηση τα πιο αντιδραστικά ιδεολογήματα. Μια επίθεση στα δικαιώματα και τις ελευθερίες που μας αφορά όλους, άτομα και κινήματα.
 

Εδώ και καιρό βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια γενικευμένη επίθεση, η οποία άρχισε πολύ πριν την 11η Σεπτεμβρίου 2001, ενάντια στην κοινωνία, στα κατεκτημένα την προηγούμενη περίοδο δικαιώματα και σε κάθε μορφή αντίστασης. Το νομιμοποιημένο πρόσχημα και ο πολιτικός μοχλός αυτής της επίθεσης είναι η «πάταξη της τρομοκρατίας». Με άξονες τον «αντιτρομοκρατικό αγώνα» και την «ασφάλεια» εξαπολύεται διαρκής πόλεμος πρωτίστως κατά των ένοπλων οργανώσεων και κινημάτων και ταυτόχρονα, με διαφορετικούς ρυθμούς και ένταση, κατά συλλογικών αντιστάσεων που τείνουν να υπερβούν τα κοινοβουλευτικά πλαίσια και την αστική νομιμότητα, κατά δικαιωμάτων και ελευθεριών που εξασφαλίζουν στοιχειώδεις χώρους ελευθερίας γαι την ανάπτυξη κοινωνικών αγώνων και κινημάτων.
 

Την επίθεση αυτή τη ζούμε και στη χώρα μας, όχι μόνο με τις μεγάλες τρομοδίκες, αλλά και με μια αλυσίδα άλλων επιθέσεων που όλο και πυκνώνουν. Η δίωξη και προφυλάκιση των Γ. Καλαϊτζίδη, Π. Καρασαρίνη και Γ. Ασπιώτη, με ένα φουσκωμένο κατηγορητήριο και εφαρμογή του τρομονόμου, είναι μια τέτοια περίπτωση. Η σύλληψη αγωνιστών που κατηγορούνται ότι κατέστρεφαν κάμερες-χαφιέδες και οι κακουργηματικού τύπου κατηγορίες άλλη μία. Και βέβαια, η παραπομπή σε δίκη του Κ. Αβραμίδη, με την κατηγορία της συμμετοχής στη 17Ν και με… αποδεικτικό στοιχείο το γεγονός ότι συμμετείχε και συνδιοργάνωνε εκδηλώσεις αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους, ίσως είναι η κορυφαία.
 

Επειδή η «πάταξη της τρομοκρατίας» δεν είναι πολιτικά και ιδεολογικά ουδέτερη, αλλά στο έδαφός της ανθεί η κρατική τρομοκρατία, σ’ αυτό το πεδίο (και όχι σε κάποιο άλλο, «καθαρό» και «ευνοϊκό») πρέπει να επιχειρηθούν η απάντηση και η αντεπίθεσή μας. Στην περίοδο της διεθνοποίησης της καταστολής και του διαρκούς πολέμου, ο αγώνας κατά της κρατικής και ιμπεριαλιστικής τρομοκρατίας είναι πρωταρχικής σημασίας.
 

Είναι γνωστά τα όσα ακολούθησαν τη σύλληψη του Σάββα Ξηρού το καλοκαίρι του 2002. Ανθρωποι λοιδορήθηκαν και συκοφαντήθηκαν, ιδέες, ιστορικά γεγονότα και πολιτικοί χώροι απαξιώθηκαν και δαιμονοποιήθηκαν, στοιχειώδη δικαιώματα καταπατήθηκαν βάναυσα, πρωτοφανείς διακρίσεις στις συνθήκες κράτησης αλλά και στον τρόπο ανάκρισης και διεξαγωγής δίκης επιβλήθηκαν, συνταγματικές διατάξεις αγνοήθηκαν απροσχημάτιστα και βεβαίως εκδόθηκε μια δικαστική απόφαση απροκάλυπτης σκοπιμότητας. Ολα αυτά δεν είχαν δραματικές συνέπειες μόνο για την πλειονότητα των κατηγορούμενων. Δημιούργησαν ένα τεραστίων διαστάσεων πολιτικό και νομικό προηγούμενο το οποίο έδειξε την επικινδυνότητά του με τα όσα διαδραματίστηκαν στη δίκη για την υπόθεση του ΕΛΑ και ειδικά με την απόφαση, στην οποία νομολογήθηκε για πρώτη φορά στην περίοδο της μεταπολίτευσης η ναζιστική αρχή της συλλογικής ευθύνης, που διαγράφει έναν ακόμα πιο επικίνδυνο δρόμο για το κοινωνικό κίνημα.
 

Οι αντιστάσεις που αναπτύχθηκαν σε όλα αυτά ήταν μειοψηφικές, αλλά κανείς δεν μπορεί να τις χαρακτηρίσει ανούσιες. Το κίνημα αλληλεγγύης ασφαλώς δεν κατόρθωσε να ακυρώσει, εκτός ελάχιστων περιπτώσεων, τους σχεδιασμούς των μηχανισμών της «αντιτρομοκρατίας», ούτε να ανατρέψει τους συσχετισμούς στην κοινωνία, οι οποίοι διαμορφώθηκαν αρνητικά εξαιτίας και του γεγονότος ότι ένα μεγάλο, το συντριπτικά μεγαλύτερο, κομμάτι της διανόησης και της Αριστεράς συντάχθηκε με τον κυρίαρχο λόγο περί «τρομοκρατίας». Πέτυχε, όμως, αφενός να απαντήσει ικανοποιητικά στην επιχείρηση αποϊδεολογικοποίησης-αποπολιτικοποίησης και απαξίωσης της 17Ν και του ΕΛΑ και αφετέρου να εμπεδώσει σε ευρύτερα ακροατήρια την αριστερή-επαναστατική ταυτότητα αυτών των οργανώσεων. Ακόμη, πέτυχε σε σημαντικό βαθμό να ξεσκεπάσει τις μεθοδεύσεις γύρω από την ποινική εκκαθάριση αυτών των υποθέσεων (τρομονόμοι, ειδικά δικαστήρια, κατασκευή μαρτύρων και πειστηρίων κ.λπ.).
 

Ενόψει της νέας δίκης για την υπόθεση 17Ν, αυτός ο αγώνας πρέπει να ενταθεί. Πρέπει να στηριχτεί από περισσότερους αγωνιστές και συλλογικότητες. Γιατί τα καθήκοντα που μπαίνουν μπροστά μας είναι πολλά και μεγάλα.
 

Πρώτιστο καθήκον του κινήματος αλληλεγγύης είναι να εμπεδώσει στην ελληνική κοινωνία ότι πρόκειται για πολιτικές διώξεις, πολιτικές δίκες και καταδίκες, πολιτικούς κρατούμενους. Να ξανανοίξει τη δημόσια συζήτηση, παίρνοντάς την από το επίπεδο της δαιμονολογίας και της αποπολιτικοποίησης και επαναφέροντάς την στο επίπεδο της μεταπολιτευτικής ιστορίας, των κοινωνικών και πολιτικών ανταγωνισμών που σφράγισαν αυτή την τριακονταετία και της θέσης των οργανώσεων του ένοπλου σε όλη αυτή την ιστορική περίοδο.
 

Πρέπει ακόμη να παρέμβει στο επίπεδο της ποινικής εκκαθάρισης αυτής της υπόθεσης, αποκαλύπτοντας και καταγγέλλοντας το όργιο των δικαστικών παραβιάσεων και αυθαιρεσιών, που κουρελιάζουν κι αυτό ακόμη το ισχύον ουσιαστικό και δικονομικό δίκαιο.
 

Στην Ελλάδα υπάρχουν σήμερα πολιτικοί κρατούμενοι με βαριές καταδίκες. Είναι πολιτικοί κρατούμενοι επειδή βρίσκονται στη φυλακή είτε για την πολιτική δράση που επέλεξαν είτε γιατί το κράτος για πολιτικούς λόγους τους ενέπλεξε αποδίδοντάς τους ανυπόστατες κατηγορίες είτε και για τους δύο προηγούμενους λόγους. Οι προσπάθειες που έγιναν (και γίνονται) τόσο από την πλευρά του κράτους και των ΜΜΕ όσο και από την πλευρά τμημάτων της Αριστεράς να απαξιώσουν τον πολιτικό χαρακτήρα της δράσης που επέλεξαν ή που κατηγορούνται ότι επέλεξαν κατατάσσοντάς την στην ποινική κατηγορία καμία σχέση δεν έχει με τη πραγματικότητα. Πολιτικός κρατούμενος είναι οποιοσδήποτε συλλαμβάνεται και φυλακίζεται είτε για τις ιδέες του είτε για τη δράση του, που στρέφεται ενάντια στην υπάρχουσα πολιτικοκοινωνική κατάσταση. Είναι πολιτικός κρατούμενος τον οποίο υπερασπιζόμαστε, όταν αυτές οι ιδέες και πράξεις γίνονται από τη σκοπιά του κοινωνικοπολιτικού απελευθερωτικού οράματος.
 

Αρκετοί από τους πολιτικούς κρατούμενους για την υπόθεση 17Ν βρίσκονται στη φυλακή χωρίς στοιχεία, χάρη σε διαδικασίες που μόνο με ένα αστυνομικοδικαστικό πραξικόπημα θα μπορούσαν να περάσουν. Ακόμα και εκείνοι ανάμεσά τους που έχουν αναλάβει την ευθύνη για την περιορισμένη συμμετοχή τους στη 17Ν, καταδικάστηκαν με εξ ολοκλήρου κατασκευασμένα κατηγορητήρια που δεν αντιστοιχούν στην ευθύνη που έχουν αναλάβει. Αγωνιζόμαστε για να αποκαλυφτούν και να καταρρεύσουν οι σκοπιμότητες που κρύβονται πίσω από αυτές τις καταδίκες.
 

Ορισμένοι από τους πολιτικούς κρατούμενους παίρνουν την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους στη 17Ν και υπερασπίζονται τους στόχους και τη δράση τους. Τους εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας και αντιστεκόμαστε έμπρακτα στη δαιμονοποίηση και την ηθική απαξίωσή τους. Δεν εκχωρούμε στο κράτους το δικαίωμα στο μονοπώλιο της βίας. Η καπιταλιστική και η ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα είναι ο κοινός τόπος στον οποίο αναπτύσσονται και νομιμοποιούνται τα μαζικά κινήματα, οι κοινωνικές εξεγέρσεις, τα ένοπλα επαναστατικά κινήματα και κανένα αστικό δικαστήριο, αλλά μόνο το κίνημα, μπορεί να απολογίσει την αποτελεσματικότητα της μιας ή της άλλης μορφής πάλης απέναντι σ’ αυτή τη βαρβαρότητα. Και βέβαια, δεν αναγνωρίζουμε στο κράτος το δικαίωμα να δικάσει αυτούς τους αγωνιστές με «οργανογράμματα» και κατηγορητήρια κατασκευασμένα στο 12ο όροφο της ΓΑΔΑ, χωρίς αποδείξεις, με κατασκευασμένους ψευδομάρτυρες και μαρτυροποίηση συγκατηγορουμένων που συνεργάζονται για να σώσουν το τομάρι τους.