Η στάση Λευκωσίας και Αθήνας, μετά το νέο χαστούκι που δέχτηκαν στις Βρυξέλλες από τους υπουργούς Εξωτερικών της ΕΕ, δεν μας εξέπληξε. Εχουμε συνηθίσει πια την εικόνα, μετά από κάθε ήττα τους να χαμογελούν πλατιά και να δηλώνουν ικανοποιημένοι, για να θολώσουν τα νερά. Ομως, η πραγματικότητα είναι πεισματάρα. Και η πραγματικότητα βοά, ότι η «ευρωπαϊκή στρατηγική επίλυσης του Κυπριακού» έχει ναυαγήσει οριστικά.
Θυμηθείτε τι έλεγαν όταν επεδίωκαν την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ. Οτι το Κυπριακό θα μετατραπεί σε πρόβλημα κατοχής ευρωπαϊκού εδάφους και η Τουρκία θα αναγκαστεί αργά ή γρήγορα, από τις πιέσεις που θα δεχτεί, να αποσύρει τα κατοχικά στρατεύματα και να επιτρέψει την επανένωση της Κύπρου. Και πού έχουν φτάσει; Οχι μόνο να μη γίνεται καμιά συζήτηση για αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων, αλλά να παρακαλούν την ΕΕ να στριμώξει την Τουρκία, η οποία αρνείται να εφαρμόσει έναντι της Κύπρου ακόμα και το πρωτόκολλο τελωνειακής σύνδεσης, που έχει υπογράψει ως προαπαιτούμενο των ενταξιακών της διαπραγματεύσεων. Εχουν φτάσει στο σημείο να παρακαλούν να αποσυνδεθεί το Κυπριακό από τις τουρκοευρωπαϊκές διαπραγματεύσεις, γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι αν αυτά τα δύο συνδεθούν, θα δεχτούν τεράστιες πιέσεις για «αμοιβαίες υποχωρήσεις». Υποχωρήσεις που η κυβέρνηση Παπαδόπουλου-ΑΚΕΛ δεν είναι σε θέση να κάνει, μετά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν.
Αυτό είναι και το μόνο που πήρε η Λευκωσία από το συμβούλιο των ΥΠΕΞ της περασμένης Δευτέρας. Με μια μαεστρική κίνηση, που «μυρίζει» βρετανική διπλωματία. Η φινλανδική προεδρία έβαλε στην πρότασή της και αυτή την πλευρά. Δηλαδή, να συσχετίσει η ΕΕ την επίλυση του Κυπριακού με την πρόοδο των ευρωτουρκικών θέσεων. Στο τέλος, την αφαίρεσε και αυτό ήταν το μόνο που «κέρδισε» η Λευκωσία. Οπως καταλαβαίνετε δεν κέρδισε τίποτα, γιατί δεν είναι κέρδος όταν διατηρείς κάτι που έχεις. Είναι γνωστό ότι ουδέποτε ως τώρα είχε συσχετιστεί το Κυπριακό με τις τουρκοευρωπαϊκές διαδικασίες. Η επίσημη θέση ήταν ότι το Κυπριακό πρέπει να λυθεί, αλλά, ανεξάρτητα απ’ αυτό, η Τουρκία είναι υποχρεωμένη να εφαρμόσει πλήρως την τελωνειακή σύνδεση, ανοίγοντας λιμάνια και αεροδρόμια και στα κυπριακά σκάφη.
Στα υπόλοιπα, ο Παπαδόπουλος αναγκάστηκε να βάλει την ουρά στα σκέλια. Αυτός που δήλωνε ότι το πάγωμα 8 κεφαλαίων των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας είναι πολύ άδικο μέτρο, αυτός που οι συνεργάτες του διέρρεαν στον Τύπο ότι δε θα διστάσει να ασκήσει ακόμα και βέτο, έδωσε εντολή στον Λιλλήκα να υπογράψει τη συμφωνία, όταν είδε ότι η απομόνωση ήταν πλήρης και η Ντόρα τύποις μόνο εμφανιζόταν να συμφωνεί με τις κυπριακές ενστάσεις.
Είναι γνωστό τι αποφασίστηκε στις Βρυξέλλες. Υιοθετήθηκε πλήρως η πρόταση της Κομισιόν για πάγωμα 8 κεφαλαίων. Και μάλιστα, δόθηκε στην Τουρκία ένας ορίζοντας τριετίας για να εφαρμόσει το πρωτόκολλο τελωνειακής σύνδεσης. Βαθιά ανάσα για την κυβέρνηση Ερντογάν, που θα πάει στις εκλογές του 2007 χωρίς πίεση. Εκείνα τα περί 18μηνης διορίας, που κάποια στιγμή είχαν «ψιθυρίσει» Γάλλοι και Γερμανοί, ξεχάστηκαν. Μάλιστα, οι Γερμανοί εμφανίστηκαν διχασμένοι, καθώς η χριστιανοδημοκράτισσα καγκελάριος Μέρκελ θέλει πιο σκληρή γραμμή, ενώ ο σοσιαλδημοκράτης ΥΠΕΞ Σταϊμάγερ θεωρεί πως δεν πρέπει να στριμωχτεί η Τουρκία.
Aυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί από Γενάρη ξεκινά γερμανική προεδρία και στο συμβούλιο των ΥΠΕΞ, σύμφωνα με πληροφορίες που έφτασαν στους δημοσιογράφους, τέθηκε το ζήτημα της άρσης της απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων και υπήρξε κατ’ αρχήν συμφωνία, στην οποία θα αναλάβει να δώσει σάρκα και οστά ο επίτροπος Ολι Ρεν. Μπορούμε, λοιπόν, να προεξοφλήσουμε ότι οι πιέσεις πλέον θα στραφούν προς τη Λευκωσία, από την οποία θα απαιτούνται υποχωρήσεις στον τομέα του κατευθείαν εμπόριου με τα κατεχόμενα, του ανοίγματος λιμανιών και αεροδρομίων κ.λπ.
Και κάτι τελευταίο, που δεν έχει να κάνει με το Κυπριακό,το οποίο, όπως κατ’ επανάληψη έχουμε σημειώσει, ουδόλως απασχολεί τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της ΕΕ. Αν σε οποιαδήποτε κοινοβουλευτική χώρα έβγαινε ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων και έψεγε δημόσια την κυβέρνηση, απαιτώντας διαβούλευση για όλα τα σημαντικά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, όπως έκανε ο Μπουγιούκανιτ, και αν η κυβέρνηση αντί να τον αποστρατεύσει τον κανάκευε, αναγνωρίζοντάς του το ρόλο που διεκδικεί, όπως έκανε η κυβέρνηση Ερντογάν, τι θα γινόταν; Και όμως, αυτό το αντίθετο σε στοιχειώδεις αρχές της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας γεγονός διαδραματίστηκε δημόσια και οι ηγέτες των «25» έκαναν πως δεν το είδαν. Απόδειξη κι αυτό του ότι όλα όσα κατά καιρούς λένε για τα ανθρώπινα δικαιώματα, το Κυπριακό κ.λπ. είναι απλώς προσχήματα. Η Τουρκία είναι μια τεράστια αγορά, είναι μια περιφερειακή δύναμη με στρατιωτική και πολιτική ισχύ και αυτά είναι που καθορίζουν τις σχέσεις τους μαζί τους. Τα υπόλοιπα είναι τροφή για τους αφελείς και προσχήματα για τα σκληρά παζάρια τους.
