Ουδεμία έκπληξη από τη συντονισμένη επίθεση κατά Μπαρουφάκη. Εμείς το είχαμε προβλέψει ότι κάπως έτσι θα γίνει. Οταν μάλιστα βλέπεις να την πέφτει στον Μπαρουφάκη ακόμα και η φυλλάδα του Κουρή, που έπινε νερό στ’ όνομά του, καταλαβαίνεις ότι η εντολή έχει φύγει από τα υπόγεια του Μαξίμου: λιώστε τον. Μάλλον, όμως, δεν υπολόγισαν καλά (για μια ακόμη φορά). Το λιώσιμο του Μπαρουφάκη μπορεί να συμπαρασύρει και τον Τσίπρα, που μέχρι στιγμής παραμένει σταθερά αγκυρωμένος στο κάδρο της σχετικής σκανδαλολογίας.
Και βέβαια, ανάμεσα στα όσα γράφονται είναι και «φίδια», χωρίς κανείς να μπορεί να ξεκαθαρίσει τι είναι αληθινό και τι ψέμα. Οταν όμως ο πόλεμος γίνεται κατά του μεγαλύτερου «φιδέμπορα» της πολιτικής, τότε τα «φίδια» γίνονται όπλα στα χέρια του αντίπαλου. Γιατί να μην πιστέψουμε, για παράδειγμα, ότι ο Μπαρουφάκης είπε σε κάποιος επενδυτές για σχέδιο «παράλληλου τραπεζικού συστήματος», που ετοίμαζε; Εμείς το πιστέψαμε από την πρώτη στιγμή που κυκλοφόρησε το σχετικό δημοσίευμα. Μέχρι που ήρθε το ηχητικό ντοκουμέντο και επιβεβαίωσε τα πάντα. Ηρθε και ο Γκαλμπρέιθ και επιβεβαίωσε ότι αυτός ήταν ο συντονιστής της σχετικής ομάδας, προσφέροντας τις υπηρεσίες του αμισθί (!!!), λόγω της φιλίας του με τον Μπαρουφάκη αλλά και της εκτίμησης που τρέφει στους αγώνες του ελληνικού λαού!
Πάνω σ’ αυτά που αποκαλύφθηκαν, μπορούν εκείνοι που διεκπεραιώνουν την επιχείρηση αποδόμησης του Μπαρουφάκη να προσθέσουν και μερικές πιπεράτες «λεπτομέρειες», για ν’ αποκτήσει η όλη φτιάξη τη μορφή εύπεπτου λαϊκού αναγνώσματος. Οπως η ιστορία με τον μυστικό συνεργάτη του υπουργού, που ανέλαβε να «χακάρει» τα ΑΦΜ όλων των ελλήνων πολιτών (λες και είναι δύσκολο στον υπουργό των Οικονομικών να αποκτήσει με μια απλή κίνηση πρόσβαση στη βάση δεδομένων με τους ΑΦΜ). Κι αυτό, όμως, το είπε στους «επενδυτές» και είναι καταγεγραμμένο σε ηχητικό ντοκουμέντο (δεν έχει μόνο ο ίδιος τη συνήθεια να ηχογραφεί τους συνομιλητές του).
Απορίας άξιο είναι πως για το μείζον πολιτικό και θεσμικό ζήτημα δεν μιλάει κανένας κι όσοι μιλούν το υποβαθμίζουν τελείως. Πόσο «πρέπον» είναι ο υπουργός Οικονομικών (πρώην έστω) μιας χώρας να μιλάει σε τηλεδιάσκεψη με εκπροσώπους hedge funds και να τους αποκαλύπτει κρατικά σχέδια που δε γνωρίζει ούτε το σύνολο του υπουργικού συμβούλιου; Δεν ενημέρωνε ξένες κυβερνήσεις, αλλά εκπροσώπους αρπακτικών κεφαλαίων, οι οποίοι κερδοσκοπούν καθημερινά με τα ομόλογα. Πολιτικό πρόσωπο είναι αυτός ο άνθρωπος ή μεγαλο-παπαγαλάκι ραντιέρηδων; Πόσες άλλες τηλεδιασκέψεις τέτοιου τύπου έχει κάνει, τι πληροφορίες έχει δώσει και τι δουλειά κάνει τελικά;
Βέβαια, όταν ο Μπαρουφάκης έλεγε «φίδια» παραμυθιάζοντας τον ελληνικό λαό, ήταν ο μεγαλοφυής οικονομολόγος, ο στενός συνεργάτης του Τσίπρα (τον έβγαζε και βόλτα μάλιστα, Μαξίμου-Παγκράτι για παϊδάκια), ο άνθρωπος που έδινε τη μάχη της «σκληρής διαπραγμάτευσης». Θα ξεχάσουμε μήπως τη «δημιουργική ασάφεια», την οποία μάλιστα είχαν ζητήσει οι… έντρομοι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές, προκειμένου να δικαιολογήσουν τη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη στην «κοινή γνώμη» τους; Θα ξεχάσουμε τις διαβεβαιώσεις του, ότι θα πάρει ένα προϊόν στην τύχη, θα το βάλει στο συντελεστή ΦΠΑ 23% και θα έχει εκπληρωθεί ο όρος της συμφωνίας για αναδιάρθρωση του ΦΠΑ;
Ολ’ αυτά τα «φίδια» ήταν μεν έμπνευσης του Μπαρουφάκη, ο οποίος όμως υλοποιούσε γραμμή του Μαξίμου. Μήπως δεν ήταν στο ίδιο μήκος κύματος ο κυρ-Αλέκος, ο μέντορας του πρωθυπουργού, ο άνθρωπος που συντονίζει (λέμε τώρα) το κυβερνητικό έργο, που δήλωνε, ρουφώντας ηδονικά το φρέντο του, σήμα κατατεθέν της νέας διακυβέρνησης, ότι θα τους πληρώσουμε με αέρα; Μάλλον το σχέδιο Μπαρουφάκη είχε κατά νου. Διότι τα IOU που θα κυκλοφορούσε μέσω taxisnet ο Μπαρουφάκης τέτοια θα ήταν: αέρας κοπανιστός.
Η αστική πολιτική πάντοτε είχε ανάγκη από αποδιοπομπαίους τράγους. Πάντοτε χρησιμοποιούσε Ιφιγένειες, τις οποίες θυσιάζει για να μπορέσει να προχωρήσει το σκάφος. Ο Αλογοσκούφης ήταν η Ιφιγένεια του Καραμανλή. Ο Παπακωνσταντίνου του Παπανδρέου. Η διαφορά του Μπαρουφάκη από τους δύο προηγούμενους είναι το περίβλημα. Τούτος δω είναι φασαριόζος, αντισυμβατικός (και όχι αντισυστημικός), νάρκισσος, με μια τεράστια προσωπική ατζέντα. Λαϊκό έρεισμα όμως δεν έχει (με την έννοια της οργανωμένης βάσης), για να μπορέσει να κάνει τη ζημιά. Οι ίδιοι που του έφτιαξαν το προφίλ του «ροκ σταρ» οικονομολόγου τώρα το αποδομούν. Οσο ακόμη πουλάει στα μίντια, έστω και σαν αρνητικός πρωταγωνιστής, θα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή και θα κάνει το ένα καραγκιοζιλίκι μετά το άλλο, διότι πλέον έχει χάσει και τη μπάλα. Μόλις πάψει να πουλάει (γιατί κάποια στιγμή θα τον βαρεθούν οι πάντες), θα περάσει στην αφάνεια όπως τόσοι άλλοι πριν απ’ αυτόν. Το συνταξιοδοτικό μητρώο της αστικής πολιτικής είναι γεμάτο από «αναντικατάστατους» και «καταλληλότερους».
Αυτή τη στιγμή, πάντως, ο κλοιός γύρω από τον Μπαρουφάκη σφίγγει. Το περιβόητο σχέδιο που έφτιαχνε το «war group» (επιτελείο πολέμου), για το οποίο ο ίδιος είχε μιλήσει παλιότερα, είναι πραγματικά για γέλια. Μπορεί να είναι καλό για σεμιναριακού τύπου ασκήσεις σε κάποια οικονομική σχολή ή για σενάριο σε κάποιο παιχνίδι «στρατηγικής», όποιος όμως έχει στοιχειώδεις γνώσεις πολιτικής οικονομίας καταλαβαίνει ότι αυτά τα πράγματα δε γίνονται. Αν μια κυβέρνηση δοκίμαζε να τα κάνει, θα τίναζε στον αέρα τον ελληνικό καπιταλισμό μέσα σε λίγες μέρες.
Οταν ο υπουργός Οικονομικών δηλώνει ότι σχεδίασε κρυφά ένα τέτοιο σενάριο, τότε δημιουργείται πολιτικό ζήτημα (και όχι μόνο). Ηδη, οι μηνύσεις κάποιων γραφικών, που μέχρι τώρα δεν απασχολούσαν κανέναν, διαβιβάστηκαν από την εισαγγελία του Αρείου Πάγου στη Βουλή, για να επιληφθεί, ενώ η ΝΔ ζητά να κληθεί ο Μπαρουφάκης στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής. Αν δεν τα μαζέψει και δε λουφάξει στη γωνιά του, μέχρι και κατηγορούμενο μπορεί να τον στείλουν. Οι αστοί δεν παίζουν με κάτι τέτοια.
Το ερώτημα είναι σε ποιο βαθμό ο Μπαρουφάκης «κρατάει» τον Τσίπρα και αν θα δοκιμάσει ν’ απαντήσει με τα ίδια μέσα. Αυτό θα το μάθουμε σύντομα. Προς το παρόν, σημειώνουμε πως ο ίδιος αναφέρει συνεχώς ότι το σχέδιό του ήταν σε γνώση του πρωθυπουργού, ενώ από το Μαξίμου δηλώνουν ότι δεν ήξεραν τίποτα και συστήνουν… ψυχραιμία. Αν είναι έτσι, τότε ο πρωθυπουργός είναι τουλάχιστον ανίκανος, γιατί πίσω από την πλάτη του ο υπουργός του δεν έκανε μια μελέτη για τις τυχόν συνέπειες ενός Grexit (αυτή είναι η άποψη του Τσίπρα, όπως την παρουσίασε σε πρόσφατη συνέντευξή του, πριν τις τελευταίες αποκαλύψεις), αλλά ετοίμαζε ολόκληρο σχέδιο δράσης, με τη χρήση ακόμη και παράνομων μεθόδων. Αν πάλι η όλη υπόθεση παρουσιάζεται φουσκωμένη (εκείνος που τη φούσκωσε, όμως, είναι ο ίδιος ο Μπαρουφάκης), αν στους εκπροσώπους των hedge funds έλεγε «φίδια», και πάλι ο Τσίπρας μένει έκθετος, γιατί όχι μόνο είχε σε καίριο πόστο αυτόν τον αχαλίνωτο «φιδέμπορα», αλλά τον στήριζε και με δημόσιες δηλώσεις του. Θα θυμίσουμε μόνο μια χαρακτηριστική δήλωση Τσίπρα: «Ο Γιάννης Βαρουφάκης είναι ένα σημαντικό asset για την κυβέρνηση και για τη χώρα». Εγινε μόλις στις 28 Απρίλη, στο πλαίσιο τηλεοπτικής συνέντευξής του.
Αυτή τη στιγμή ζούμε την πρώτη κορύφωση της Μπαρουφακιάδας. Η Σαββαΐδου διέταξε να γίνει ΕΔΕ για να φανεί αν έγινε προσπάθεια παραβίασης των ηλεκτρονικών συστημάτων της ΓΓΔΕ. Ο Χατζηθεοδώρου, ο άνθρωπος που ο Μπαρουφάκης τοποθέτησε στη θέση του γενικού γραμματέα Πληροφορικών Συστημάτων και που τον έδωσε στεγνά παρουσιάζοντάς τον ως τον «χάκερ» που θα έφτιαχνε παράλληλο τραπεζικό μητρώο με τους ΑΦΜ των φορολογούμενων, διέψευσε τα πάντα. Κι ο Τσίπρας καταβάλλει προσπάθειες να βγει από το κάδρο, στο οποίο τον κρατάει σταθερά ο Μπαρουφάκης με τις δηλώσεις του. Θα τον σώσουν άραγε… τα μπάνια του λαού; Η αντιπολίτευση δε δείχνει διατεθειμένη να αφήσει ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία που έφτασε ανέλπιστα στο πιάτο της. Χωρίς να σπάει το «εθνικό μέτωπο» για την ψήφιση του Μνημόνιου-3 και όλων των εφαρμοστικών του νόμων, θα προσπαθήσει να θέσει τον Τσίπρα υπό επιτροπεία, ψαλιδίζοντας όσο μπορεί τη δημοτικότητα που αυτός απολαμβάνει (σύμφωνα με τα γκάλοπ). Το αστικό πολιτικό παιχνίδι παίρνει μια πρωτότυπη μορφή: μαζί με την κυβέρνηση για το Μνημόνιο, αλλά ενάντιά της για όλα όσα έκανε το προηγούμενο εξάμηνο. Ο Τσίπρας θα παρουσιάζεται σαν αρχηγός της «συμμορίας της δραχμής», που την τελευταία στιγμή φοβήθηκε και έκανε πίσω.
Η ιστορία των διαττόντων αστέρων της αστικής πολιτικής μπορεί να γίνει διδακτική αν τη δούμε από μια άλλη σκοπιά. Αν αναρωτηθούμε πώς η αστική πολιτική μπορεί και κατασκευάζει είδωλα και μεσσίες. Μακρύτερης διάρκειας παλαιότερα, βραχύβια πλέον. Ο μεσσιανισμός και η «ανάθεση» στους εκπροσώπους της αστικής πολιτικής θα εξακολουθούν να «βασιλεύουν», έστω και αν πλέον προσωποποιούνται σε καρικατούρες και «φιδέμπορους», όσο δεν υπάρχει συγκροτημένη επαναστατική εργατική πολιτική, ικανή να αποτελέσει το αντίπαλο δέος, οικοδομώντας «νέου τύπου» σχέσεις εκπροσώπησης με τις εργαζόμενες μάζες.
