«Η παράλογη επιτροπεία μετά την έξοδο και έως ότου αποπληρωθεί το 75% της δανειακής βοήθειας, δεν αφήνει περιθώριο πανηγυρισμών». – «Στόχος δεν μπορεί να είναι άλλος από ένα βαθύ αριστερό, κοινωνικό και οικολογικό αποτύπωμα, που θα δίνει απαντήσεις στα αιτήματα των λαϊκών κοινωνικών στρωμάτων και θα ανοίγει δρόμους κοινωνικού μετασχηματισμού». – «Η διεθνιστική μας αντίληψη, η απέχθεια μας σε λογικές εθνικής αναδίπλωσης, δεν μας οδηγεί σε απολίτικες “ευρωλαγνικές” προσεγγίσεις, σε προτάσεις “Ευρώπη πάση θυσία”». – «Η πάλη, λοιπόν, σε Ελλάδα και Ευρώπη για ρωγμές στο σύστημά τους, είναι επιτακτικό καθήκον. Η διαρκής, στο πλαίσιο του εφικτού, υπονόμευση τους προγράμματός τους, η έγνοια μας για συνάντηση με άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις που κινούνται στην ίδια κατεύθυνση, η ενθάρρυνση των κοινωνικών κινημάτων και η συμμετοχή μας σε αυτά, αποτελούν βασικές παραμέτρους σε αυτή την προσπάθεια». – «Από την επιστροφή στις αφετηριακές μας θέσεις για το προσφυγικό, έως την καθιέρωση του πολιτικού γάμου και της παιδοθεσίας και για ομόφυλα ζευγάρια». – «Συνεπώς, η επιστροφή στις αφετηριακές μας θέσεις για το προσφυγικό και μεταναστευτικό ζήτημα, σε αυτές δηλαδή, που συνέβαλαν αποφασιστικά στο συγκλονιστικό κίνημα αλληλεγγύης, στην υποδοχή των προσφύγων και μεταναστών, είναι σήμερα απολύτως αναγκαία. Στη νέα φάση το ποιοτικά νέο στοιχείο, που πρέπει να έχει η πολιτική μας είναι η κατεύθυνση της ένταξης των ανθρώπων αυτών, μακριά από λογικές καμπς και κέντρων κράτησης». – «Αρνητικό παράδειγμα, είναι η αμηχανία μπροστά στις απαιτήσεις της ηγεσίας της Εκκλησίας». – «Χρειάζεται μια νέα επανεκκίνηση, με ουσιαστική, ειλικρινή και βαθιά συζήτηση σε όλο το κόμμα, την κυβέρνηση, την κοινοβουλευτική ομάδα». – «Καμία αριστερή κυβέρνηση δεν μπόρεσε να νικήσει αποκομμένη από την κοινωνία, χωρίς ουσιαστική λαϊκή συμμετοχή, με κλειστά και οχυρωμένα υπουργεία, με επιφυλακτική ή φοβική στάση απέναντι στα κινήματα». – «Η κυβερνητική ευθύνη σε τόσο δύσκολες συνθήκες, η οικονομική πολιτική που ακολουθεί με το πιστόλι στον κρόταφο, οι συνεχείς εκβιασμοί από την ευρωπαϊκή ελίτ, δυσχεραίνουν την ανάληψη πρωτοβουλιών στο κοινωνικό πεδίο, που αποτελεί εξορισμού, θα λέγαμε, το οξυγόνο για τη ριζοσπαστική αριστερά». – «Σε αυτή τη φάση υπάρχει ένας σοβαρός κίνδυνος. Να φλερτάρουμε με την ιδέα να δραπετεύσουμε από τη λογική των τάξεων, των κοινωνικών στρωμάτων, των κινηματικών συλλογικοτήτων και να εστιάσουμε το ενδιαφέρον και την προσοχή μας, στις ατομικές παραγοντικές ‘’συμμαχίες’’ και στην απεύθυνσή μας στο ανώνυμο πλήθος, με βάση ασαφείς διαχωριστικές γραμμές».
«Η υποχρεωτική και σε ορισμένες περιπτώσεις οδυνηρή συμμαχία με τους ΑΝ.ΕΛΛ. -και όσο αυτή θα διαρκέσει-δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι, για υπαναχωρήσεις σε κρίσιμα για τη φυσιογνωμία μας ζητήματα. Σε κάθε περίπτωση, σήμερα πρέπει να αξιολογηθεί αυτή η συγκυβέρνηση που πολλές φορές μετατρέπεται σε ομηρία από ένα πλήρως υπουργοποιημένο κόμμα που πιέζει για να μπλοκάρει σωρεία ριζοσπαστικών/θετικών μέτρων ή για να υιοθετηθούν συντηρητικές επιλογές». – «Η προβληματική λειτουργία, που είναι διακριτή σε ορισμένες περιπτώσεις (αυτονόμηση, προσωπικές στρατηγικές κ.λπ.) θα πρέπει να θεωρηθεί, αν όχι συνειδητή επιλογή, τουλάχιστον σοβαρή αδυναμία της ηγεσίας του κόμματος και της κυβέρνησης». – «Ανάγκη, λοιπόν, να βαδίσουμε προς ένα μαζικό, δημοκρατικό κόμμα, με διακριτό, αλλά και συμπληρωματικό ρόλο απέναντι στην κυβέρνηση, με το δικό του ειδικό βάρος στη διαμόρφωση των πραγμάτων. Ενα κόμμα που στηρίζει τη κυβέρνηση, τη γειώνει κοινωνικά, αλλά και αποτελεί τη συνείδησή της».
Αυτά είναι μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα από ένα υπερφλύαρο κείμενο της φράξιας των 53+ του ΣΥΡΙΖΑ, που φαίνεται πως ήταν κείμενο συζήτησης στην πανελλαδική σύσκεψη της φράξιας, που έγινε το προπερασμένο Σαββατοκύριακο. Στην ιστοσελίδα της φράξιας δεν είδαμε να δημοσιεύεται το κείμενο ως απόφαση και δεν ξέρουμε αν η διαρροή ήταν τυχαία ή σκοπούμενη. Δεν έχει καμιά σημασία, όμως. Πολιτικά αδιάφορα είναι όλα αυτά. Απλά, τα διογκώνει ο αντιπολιτευόμενος Τύπος, για να φιλοτεχνήσει την εικόνα ενός «σπαρασσόμενου ΣΥΡΙΖΑ».
Στην πραγματικότητα, κανένας εσωτερικός σπαραγμός δεν υπάρχει στον ΣΥΡΙΖΑ. Ολοι είναι ενωμένοι ως προς τον κεντρικό τους στόχο: τη διατήρησή τους στην κυβερνητική εξουσία (που τη συνοδεύουν πολλά «καλά»). Στελέχη της φράξιας των 53+ κατέχουν επίλεκτους κυβερνητικούς θώκους (ο Τσακαλώτος, η Αχτσιόγλου και άλλοι). Αλλα στελέχη διετέλεσαν μέλη της κυβέρνησης και φιλοδοξούν να επανέλθουν, ενώ άλλα στελέχη κατέχουν πόστα στον κρατικό μηχανισμό. Οπως συμβαίνει σε όλα τα αστικά κόμματα, ο φραξιονιστικός αγώνας ποτέ δεν εγκαταλείπεται. Είναι αναπόσπαστο συστατικό της λειτουργίας τους, μέσω του οποίου κάθε φράξια προσπαθεί να αυξήσει το μερίδιό της στη διατήρηση της εξουσίας. Και βέβαια, φραξιονισμός δε νοείται αν η φράξια δεν καθιστά αισθητή την παρουσία της, αν δεν καταγράφει τις «αποκλίνουσες» απόψεις της. Τα ίδια, μήπως, δεν έκαναν οι Λαφαζανικοί, και όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αντιπολίτευση και όταν ανέβηκε στην κυβέρνηση; Διάδοχός τους είναι οι 53+. Την κυβέρνηση δεν πρόκειται να τη θέσουν σε κίνδυνο πτώσης. Σαν φερετζές της θα λειτουργούν, αποτελώντας τάχα το «κοινωνικό της πρόσωπο». Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ χάσει την εξουσία, τότε θα κορυφωθεί ο φραξιονιστικός αγώνας με στόχο μια νέα εσωκομματική ισορροπία ανάμεσα στις φράξιες.
