«Ανάπτυξη – δημοσιονομική εξυγίανση – στήριξη στους οικονομικά ασθενέστερους». Αυτοί είναι οι τρεις άξονες του «σχεδίου εξόδου από την κρίση» που υποτίθεται ότι εφαρμόζει η κυβέρνηση, όπως επαναλαμβάνει στις συχνές πλέον εμφανίσεις του ο ίδιος ο Καραμανλής. Βέβαια, τα μεγάλα λόγια κάθε άλλο παρά σχέδιο συνιστούν. Αυτό το ξέρουν όλοι. Ακόμα και ο παντελώς άσχετος περί τα οικονομικά Καραμανλής. Οπως ξέρουν, επίσης, ότι δε μπορεί να υπάρξει σχέδιο εξόδου από την κρίση. Η κρίση θα κάνει τον καταστροφικό της κύκλο ερήμην του Καραμανλή ή όποιου άλλου πρωθυπουργού. Δικό τους καθήκον είναι να ασκήσουν διαχείριση στη διάρκεια της κρίσης, ώστε να προστατεύσουν με τον αποτελεσματικότερο τρόπο τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας. Από την άποψη αυτή, ακόμα και στις γενικόλογες αρλούμπες που ξεστομίζει ο Καραμανλής και επαναλαμβάνουν σαν παπαγαλάκια οι υπουργοί του μπορού-με να διακρίνουμε την κατεύθυνση της διαχείρισης που ασκούν.
«Ανάπτυξη»: Οι εποχές του «New Deal», οι εποχές του «κράτους-μοχλού ανάπτυξης» έχουν παρέλθει. Οταν πλέον μιλούν για ανάπτυξη, εννοούν πακέτο μέτρων που θα πριμοδοτούν το ιδιωτικό κεφάλαιο. Το έκαναν πριν, θα το κάνουν στον υπερθετικό βαθμό στις συνθήκες της κρίσης. Στο όνομα της ανάπτυξης στράγγιζαν από πόρους τον κρατικό προϋπολογισμό και τους μετέφεραν ως επιχορηγήσεις στις επιχειρήσεις. Στο όνομα της ανάπτυξης το κράτος έχανε έσοδα παραχωρώντας τα με τη μορφή προκλητικών φοροαπαλλαγών στις επιχειρήσεις. Τώρα, στη φάση της κρίσης, θα εξακολουθήσουν να κάνουν το ίδιο. Μόνο την ψεύτικη επιχειρηματολογία θ’ αλλάξουν: πρέπει να στηρίξουμε τις επιχειρήσεις, ώστε ν’ αντέξουν στην κρίση και να διατηρήσουν τις θέσεις εργασίας. Το κράτος από τη μεριά του δεν πρόκειται να μπει στο παιχνίδι των επενδύσεων. Αυτό φαίνεται καθαρά στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. Το μόνο που διόρθωσε ο Σουφλιάς αφορούσε την εξασφάλιση μερικών επιπλέον κονδυλίων για τους μεγαλοεργολάβους φίλους του, οι οποίοι το ξεπληρώνουν κάνοντας αβάντα στην κυβέρνηση με τα ΜΜΕ τους, τώρα που περνά την πιο δύσκολη φάση της.
«Δημοσιονομική εξυγίανση»: Ενας κλασικός οικονομολόγος θα έλεγε ότι σε μια περίοδο κρίσης δεν μιλάς για δημοσιονομική εξυγίανση. Προσπαθείς να στηρίξεις την ανάπτυξη μέσω κρατικών επενδύσεων και ας αυξηθεί το έλλειμμα. Θα κοιτάξεις να το καλύψεις στην περίοδο της ανόδου. Ορισμένες ιμπεριαλιστικές χώρες, όπως π.χ. οι ΗΠΑ και η Γαλλία, παίρνουν στοιχεία απ’ αυτή την πολιτική με τα διάφορα «πακέτα» που ανακοινώνουν. Η Γαλλία, μάλιστα, γράφει εκεί που δεν πιάνει μελάνι το Πρόγραμμα Σταθερότητας της ΕΕ και βαδίζει για ελλείμματα ακόμα και πάνω από 6% του ΑΕΠ, προκειμένου να στηρίξει τα μονοπώλιά της. Για τον κακομοιριασμένο ελληνικό καπιταλισμό, όμως, δεν υπάρχουν τέτοιες πολυτέλειες. Η εντολή από τις Βρυξέλλες είναι να «μαζευτεί» το έλλειμμα με όλα τα μέσα. Τι θα κάνει η κυβέρνηση στο πλαίσιο της «δημοσιονομικής εξυγίανσης» που εξαγγέλλει; Με δεδομένη την πτώση του ΑΕΠ, άρα και των συνήθων εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού, θα καταφύγει στην αγαπημένη λύση των νέων αντιλαϊκών φορολογιών και του πετσοκόμματος των κοινωνικών δαπανών. Πάντως, αύξηση της φορολογίας των κερδών αποκλείεται. αφού ατις επιχειρήσεις στηρίζεται η ελπίδα για ανάκαμψη.
«Στήριξη στους οικονομικά ασθενέστερους»: Αυτός ο τρίτος άξονας εκφράζει υποτίθεται τη φιλολαϊκή πολιτική της κυβέρνησης. Τι σημαίνει όμως «οικονομικά ασθενέστεροι»; Πώς ορίζονται; Ποιοι είναι; Και τι είδους στήριξη θα λάβουν; Το περιβόητο επίδομα θέρμανσης των 100-200 ευρώ ετησίως, που δόθηκε σε άνεργους και χαμηλοσυνταξιούχους δικαιούχους του ΕΚΑΣ είναι το ασφαλέστερο δείγμα για το ποιοι είναι οι «οικονομικά ασθενέστεροι» και τι είδους «στήριξη» θα έχουν. Η κυβέρνηση αναφέρεται σε επιδόματα φιλανθρωπικού χαρακτήρα και μόνο. Λίγο πάνω το ΕΚΑΣ, λίγο πάνω το επίδομα ανεργίας, αλλά πάντα πολύ κάτω ακόμα και από το επίσημο όριο φτώχειας.
Η κοινωνία δεν χωρίζεται σε οικονομικά ισχυρούς, ασθενείς και ασθενέστερους. Γιατί αυτός ο διαχωρισμός σε λίγο θα περιλαμβάνει στους οικονομικά ισχυρούς ακόμη και εκείνους τους εργαζόμενους που θα εξακολουθούν να έχουν δουλειά. Η κοινωνία χωρίζεται σε τάξεις και το κράτος δεν είναι ουδέτερος κριτής ανάμεσά τους, αλλά παίρνει θέση, είναι κράτος της αστικής τάξης. Γι’ αυτό και η εργατική τάξη πρέπει να στραφεί ενάντια στην τάξη των καπιταλιστών και το κράτος της κι όχι να περιμένει ελεημοσύνη για τα πιο εξαθλιωμένα τμήματά της.
