Το εθνικιστικό «πανηγύρι» συνεχίζεται

Τελικά, ποιον πρέπει να πιστέψουν οι έλληνες πολίτες; Τον Τσίπρα που μιλώντας σε τρίτο πρόσωπο για τον εαυτό του, λέει ότι «ο έλληνας πρωθυπουργός δεν μιλάει μόνος του, αλλά μιλάει έχοντας στο πλευρό του την ΕΕ, όλα τα κράτη της ΕΕ, τη μεγάλη πλειοψηφία της διεθνούς κοινότητας και κάθε χώρα σε κάθε γωνιά του πλανήτη και ιδιαίτερα στην περιοχή μας, που σέβεται το διεθνές δίκαιο και το δίκαιο της θάλασσας», ή τον υπουργό Αμυνας Αποστολάκη που λέει πως «όταν θα χρειαστεί να κάνουμε κάτι, ας υπολογίζουμε καταρχήν ότι θα είμαστε μόνοι μας»;
 
Μάλλον ο Τσίπρας ενοχλήθηκε από τη δήλωση του Αποστολάκη, που μίλησε ως απόστρατος καραβανάς και υπηρεσιακός υπουργός και όχι ως στέλεχος ενός κόμματος που δίνει μια απελπισμένη εκλογική μάχη, γι' αυτό και διατύπωσε τη δήλωσή του με τρόπο που ν' αποτελεί ταυτόχρονα και μπηχτή κατά του Αποστολάκη.
 
Ο Τσίπρας έχει ανάγκη από λίγο «εθνικό τσαμπουκά» σ' αυτή την (από χέρι χαμένη) εκλογική μάχη, μπας και αποφύγει τα χειρότερα (διψήφια διαφορά από τη ΝΔ). Οπως γράψαμε και στο προηγούμενο φύλλο μας, λίγη… πολεμική απειλή ποτέ δεν έβλαψε μια παραπαίουσα κυβέρνηση. Από την άλλη, οι «τσαμπουκάδες» με την Τουρκία περνάνε σε δεύτερη μοίρα τη Συμφωνία των Πρεσπών, πράγμα που αποτελεί διακαή πόθο του ΣΥΡΙΖΑ. Οσο κι αν η ΝΔ δεν παίζει σ' αυτή την «πίστα» ή παίζει με πολύ χαμηλούς τόνους και φευγαλέες αναφορές, για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι πρόβλημα (ήταν στραβό το κλήμα, το ΄φαγε κι ο γάιδαρος).
 
Μπορούμε, λοιπόν, να πούμε με απόλυτη βεβαιότητα ότι ο Τσίπρας βλέπει ως μάννα εξ ουρανού αυτά που κάνει η Τουρκία στην κυπριακή ΑΟΖ κι αυτά που δηλώνουν οι πολιτικοί ηγέτες της, από τον Ερντογάν μέχρι τον Μπαχτσελί. Ούτε παραγγελία να τα είχε ο Τσίπρας.
 
Η Τουρκία, βέβαια, δεν έχει κατά νου τις προεκλογικές ανάγκες του Τσίπρα. Παίζει το παιχνίδι της. Ο Ερντογάν ετοιμάζεται για το μεγάλο παζάρι με τον Τραμπ, στο πλαίσιο της συνόδου των G-20 στην Ιαπωνία. Η τουρκική πλευρά, αναγκαστικά σε μειονεκτική θέση (άλλο μια ιμπεριαλιστική υπερδύναμη και άλλο μια εξαρτημένη χώρα, έστω και περιφερειακή δύναμη επιπέδου Τουρκίας), πρέπει να βάλει στη δική της πλευρά της ζυγαριάς όσο γίνεται περισσότερα ζητήματα, όσο γίνεται περισσότερα αιτήματα, για να κάνει στο τέλος όσο γίνεται καλύτερο «ταμείο».
 
Την ΕΕ η Τουρκία φαίνεται να την έχει «γραμμένη», δεδομένου ότι η διαδικασία ένταξης έχει παγώσει εδώ και χρόνια (για λόγους άσχετους με το Κυπριακό και τα ελληνοτουρκικά). Αν όμως δούμε τα πράγματα σε μεγαλύτερο βάθος, θα διαπιστώσουμε ότι κάθε άλλο παρά «γραμμένες» έχει η Τουρκία τις σχέσεις της με την ΕΕ. Ο «Φιλελεύθερος» της Λευκωσίας αποκάλυψε την περασμένη βδομάδα non paper που απέστειλε η Τουρκία στις ευρωπαϊκές χώρες στις 16 του Ιούνη, πριν από τη σύνοδο κορυφής, προκειμένου να προειδοποιήσει για χειροτέρευση των ελληνοτουρκικών σχέσεων και των προοπτικών επίλυσης του Κυπριακού, αν η ΕΕ επιχειρήσει να αναμιχθεί στα ζητήματα που αφορούν την κυπριακή ΑΟΖ και την εκμετάλλευσή της.
 
Πέρα από τις παλιές και γνωστές θέσεις της Τουρκίας, ότι τα νησιά δεν έχουν ΑΟΖ και η Κύπρος είναι νησί, θέσεις που έχουν καθαρά διαπραγματευτική σημασία, η Τουρκία διατυπώνει ευθέως πρόταση για τη δημιουργία «μιας κοινής επιτροπής ενέργειας, με τη συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων και των Ελληνοκυπρίων». Αν αυτό δε γίνει, προειδοποιεί ότι θα συνεχίσει με αποφασιστικότητα να υπερασπίζεται τα δικά της δικαιώματα στην ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα και τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων.
 
Απ' αυτό το έγγραφο (και όχι μόνο) αντλεί η ελληνική πλευρά (κυβέρνηση και αντιπολίτευση) τη βεβαιότητα ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να επιχειρήσει ερευνητική γεώτρηση ανοιχτά του Καστελόριζου. Από τη στιγμή που το ελληνικό κράτος δεν έχει ορίσει χωρικά ύδατα πέραν των 6 μιλίων και ΑΟΖ στην περιοχή από το Βόρειο Αιγαίο μέχρι το Καστελόριζο, η Τουρκία δεν έχει κανένα λόγο να ορίσει αυτή δικαιώματα. Προτιμά το de facto «γκριζάρισμα» της περιοχής, που το έχει επιβάλει εδώ και χρόνια, με την απειλή του casus belli. Εκτός αν θέλει να προκαλέσει «θερμό επεισόδιο», κάτι που δε φαίνεται να είναι στις προθέσεις της.
 
Το ζήτημα, λοιπόν, περιορίζεται από τουρκικής πλευράς στην κυπριακή ΑΟΖ (και μάλιστα σε σημείο εκτός των οριοθετημένων θαλάσσιων οικοπέδων που έχουν παραχωρηθεί σε μονοπωλιακούς κολοσσούς της Δύσης), όπου η Τουρκία διεκδικεί συνεκμετάλλευση, στο όνομα της τουρκοκυπριακής κοινότητας, με τη βεβαιότητα ότι δε θ' αργήσει η ώρα που θα το πετύχει.  Δε γίνεται, από τη μια να έχει γίνει δεκτή η αρχή των «συνιστώντων κρατών», στο πλαίσιο της συνομοσπονδιακής λύσης για την Κύπρο, και από την άλλη να υπάρχει άρνηση ικανοποίησης των δικαιωμάτων του ενός «συνιστώντος κράτους» επί των θαλάσσιων φυσικών πόρων. Αυτό είχε κατά νου ο Σημίτης, όταν έγραφε πως όποιος δε θέλει πόλεμο θα πρέπει να αποδεχτεί «μη ευχάριστες λύσεις». Με τις οποίες θα συνταχθούν ΗΠΑ και ΕΕ, όταν φτάσουν σε γενικότερη συμφωνία με την Τουρκία.