Ο «κύριος» της φωτογραφίας, με τη χρυσή αλυσίδα και το βαρύ μενταγιόν, ονομάζεται Σεντάτ Πεκέρ. Είναι ένας από τους αρχιμαφιόζους της Τουρκίας, που καθισμένος αναπαυτικά στη σουίτα του σε πολυτελές ξενοδοχείο του Ντουμπάι γυρίζει βιντεάκια με τα οποία απειλεί με αποκαλύψεις τον Ερντογάν, τον υπουργό Εσωτερικών Σοϊλού και άλλους κυβερνητικούς παράγοντες. Και γιατί τους απειλεί; Διότι, λέει, τον στοχοποίησαν ως μαφιόζο, ενώ αυτός δεν είναι παρά ένας καθωσπρέπει επιχειρηματίας, βραβευμένος μάλιστα από την «Μιλιέτ» το 2017 ως ο «πιο φιλάνθρωπος επιχειρηματίας της χρονιάς». Ασε που είναι και… ούλτρα πατριώτης και πιστός μουσουλμάνος, που βοήθησε την κυβέρνηση Ερντογάν να χτυπήσει και τους «αθέους» (όπως ο νομπελίστας συγγραφέας Ορχάν Παμούκ) και τους «αιρετικούς» του δικτύου Φετουλάχ Γκιουλέν.
Δεν είναι η πρώτη φορά που στην Τουρκία αποκαλύπτονται σχέσεις αστών πολιτικών με μαφιόζους (ποιος ξεχνάει την πολύκροτη υπόθεση «Εργκένεγκον», στην οποία… όλως τυχαίως ήταν μπλεγμένος και ο Πεκέρ), αλλά τι σχέση έχουν αυτά με τη χώρα μας, που είναι μια ευρωπαϊκή δημοκρατική χώρα; Να μας συγχωρείτε, αλλά τους ψύλλους στ’ αυτιά μάς τους έβαλε ο ίδιος ο υπουργός που έχει την αρμοδιότητα της καταπολέμησης του οργανωμένου (και όχι μόνο) εγκλήματος.
Από τη μακροσκελή δήλωση που έκανε χτες ο Χρυσοχοΐδης ξεχωρίσαμε την εξής φράση: «Ο πρώτος κίνδυνος από το οργανωμένο έγκλημα δεν είναι τα όσα φαίνονται. Οπως με την τρομοκρατία , όπως με την Χρυσή Αυγή, ο βασικός κίνδυνος είναι από τα όσα δεν φαίνονται, και αφορούν στη δημοκρατία. Το οργανωμένο έγκλημα δεν έχει ιδεολογικές αναφορές αλλά έχει πολύ χρήμα και έχει αρχίσει εδώ και καιρό να το νομιμοποιεί σε επιχειρηματικές δραστηριότητες. Εάν έτσι εισέλθει στους θεσμούς θα έχουμε ζήτημα κανονικής μαφίας».
Οπως αντιλαμβάνεστε, ο Χρυσοχοΐδης μιλάει για τους Πεκέρ της Ελλάδας. Για να το λέει, λοιπόν,… κάτι θα ξέρει. Οταν, όμως, ο αρμόδιος υπουργός «ξέρει» για επιχειρηματική δραστηριότητα μαφιόζων, μέσω της οποίας αυτοί «ξεπλένουν» το χρήμα από τις εγκληματικές δραστηριότητες, πώς βγαίνει και το λέει, χωρίς να προχωράει ταυτόχρονα σε ενέργειες καταστολής αυτής της σύμπλεξης του οργανωμένου εγκλήματος με τμήμα του επιχειρηματικού κόσμου;
Για τον Χρυσοχοΐδη μιλάμε. Που ουδέποτε διακρινόταν για την πολιτική του σπιρτάδα, «του ‘κατσε και η στραβή στη βάρδια του», όπως θα έλεγε η Δούρου, και βλέπει ακόμα και τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ να τον «ροκανίζουν» (ειδικά κάποιων δεξιών τους κάθεται στο λαιμό, γιατί θα προτιμούσαν κάποιον δικό τους στο Προ Πο, αντί για τον «πουθενά» Χρυσοχοΐδη), οπότε το τελευταίο που θα έπρεπε να περιμένει κανείς είναι η σοβαρότητα και η εγκράτεια. Αποφάσισε, λοιπόν, να γίνει… συγγραφέας αστυνομικών σεναρίων. Τη μια μέρα βάζει τους ασφαλίτες να του φτιάξουν… μελέτη με τίτλο «νύχτα» και πάει –με κάμερες, μικρόφωνα και όλα τα σχετικά ταρατατζούμ- και τον παραδίδει στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Τώρα, κάνει αναλύσεις για το αυτονόητο. Οτι δηλαδή το οργανωμένο έγκλημα ξεπλένει το χρήμα μέσα από επιχειρηματικές δραστηριότητες. Και προειδοποιεί ότι μπορεί… «να εισέλθει στους θεσμούς»! Εκεί που ήδη βρίσκεται!
Ομως, από τον αρμόδιο υπουργό οι πολίτες του κράτους (αυτοί που πίστεψαν στις διαβεβαιώσεις ότι θα αισθάνονται «ασφαλείς») δεν περιμένουν «μελέτες» και «αναλύσεις» (ειδικά αν οι αναλύσεις είναι σκέτη κοινοτοπία), αλλά έργο. Οι μελέτες και οι αναλύσεις είναι για τα ινστιτούτα, τα πανεπιστήμια, τον Τύπο. Ο υπουργός πρέπει να πιάσει τους «κακούς».
Ο Χρυσοχοΐδης έχει έτοιμη την απάντηση: «Οπως το 2018 έτσι και σήμερα, το οργανωμένο έγκλημα ξεκαθαρίζει λογαριασμούς. Τέσσερις ανθρωποκτονίες έγιναν σε 2 μήνες. Αυτά τα άγρια εγκλήματα δίκαια συνταράσσουν την κοινή γνώμη». Το πιάσατε το… υπονοούμενο: Τα ίδια γίνονταν και επί ΣΥΡΙΖΑ το 2018. Ναι, αλλά τι έλεγε τότε η ΝΔ; Κατηγορούσε τον ΣΥΡΙΖΑ για μείωση της αστυνόμευσης, για άδειασμα των φυλακών με το νόμο Παρασκευόπουλου, για απέχθεια προς την αστυνομία και άλλα τέτοια. Και υποσχόταν ότι αυτή, με το δόγμα «νόμος και τάξη», θα κάνει τους πολίτες να αισθάνονται ασφαλείς. Και ο «νοικοκυραίος», που κατάπιε αμάσητη την παπάρα της ασφάλειας, βλέπει τώρα στον ύπνο και τον ξύπνιο του Καλάσνικοφ να τον σημαδεύουν. Διότι χαρακτηριστικό του «νοικοκυραίου» είναι η υστερία.
Ο Χρυσοχοΐδης τα ξέχασε αυτά που «έχωνε» η ΝΔ στον ΣΥΡΙΖΑ. Και προειδοποιεί: «Οποιος ψάχνει κομματικά οφέλη, φοβίζοντας τον κόσμο και μπερδεύει τους δολοφόνους με τα Πανεπιστήμια, πριονίζει το κλαδί που στεκόμαστε όλοι. (…) Εδώ έχουμε αυγό του φιδιού! Ας μην το αφήσουμε, τυφλωμένοι από άλλα μικρά, να γίνει εφιάλτης μας!». Και καταλήγει με ύφος σερίφη κομητείας του Τέξας: «Με το οργανωμένο έγκλημα, κανείς να μην αμφιβάλλει, θα έχουμε πόλεμο. Οχι της αστυνομίας μόνο, αλλά της δημοκρατίας. Οσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε, τόσο πιο γρήγορα θα νικήσουμε!». Τα ίδια, με διαφορετική φρασεολογία έλεγε και ο ΣΥΡΙΖΑ όταν του την έπεφτε άγρια η ΝΔ (τώρα το νόμισμα έχει αντιστραφεί). Τα ίδια έλεγαν και άλλες κυβερνήσεις στο παρελθόν.
Ο Χρυσοχοΐδης, με τις πανικόβλητες κινήσεις του και τον παραληρηματικό του λόγο, προσπαθεί απλά να φυλαχτεί. Τον πήρε από τα αζήτητα ο Μητσοτάκης και τον έκανε υπουργό και τώρα κινδυνεύει να επιστρέψει στα αζήτητα, γιατί «του έκατσε η στραβή». Αν οι συμμορίες εξακολουθήσουν το ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τη συχνότητα του τελευταίου διαστήματος, δύσκολα ο Χρυσοχοΐδης θα γλιτώσει τον σκουπιδοτενεκέ. Οχι ότι θα αλλάξει κάτι με τον επόμενο υπουργό, αλλά κάποιος πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως αποδιοπομπαίος τράγος.
Το λεγόμενο «οργανωμένο έγκλημα» πάντοτε και παντού στον κόσμο ήταν διαπλεκόμενο με τους καθωσπρέπει καπιταλιστές και με την πολιτική εξουσία. Οσο για το δόγμα «νόμος και τάξη», πάντοτε και παντού στον κόσμο αφορούσε τον εχθρό λαό και όχι το «οργανωμένο έγκλημα».
