Δεν εκπλήσσει κανέναν ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Ν. Γκαργκάνας όταν ξιφουλκεί κατά των… πλουσιοπάροχα αμειβόμενων ελλήνων εργαζόμενων και ζητά παραπέρα συγκράτηση των μισθών. Χρόνια τώρα τον έχουμε συνηθίσει να λειτουργεί σαν δεκανίκι των καπιταλιστών και των κυβερνήσεων. Βγαίνει αυτός και ζητάει τα χειρότερα, για να κάνουν λίγο σκόντο οι κυβερνήσεις και να αυτοπροβάλλονται ως διακατεχόμενες από κοινωνική ευαισθησία.
Μιλώντας την προηγούμενη εβδομάδα στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής o κ. Γκαργκάνας παρουσίασε τα αποτελέσματα μελέτης της ΕΚΤ, που υποστηρίζει ότι η ελληνική οικονομία υπέστη τεράστια φθορά ανταγωνιστικότητας την περίοδο 1999-2004, επειδή σωρευτικά αυτή την περίοδο ο πληθωρισμός αυξήθηκε κατά 18%, ενώ το κόστος εργασίας αυξήθηκε κατά 20,7%, ενώ συνολικά στην ΕΕ ο πληθωρισμός αυξήθηκε κατά 11,3% και το κόστος εργασίας κατά 9,2%.
Ο Γκαργκάνας χαρακτήρισε «εξωφρενικές» τις μισθολογικές αυξήσεις των δημοσίων υπαλλήλων και υποστήριξε ότι γενικά οι αυξήσεις στους μισθούς πυροδοτούν τον σκληρό πυρήνα του πληθωρισμού και υπονομεύουν τις αναπτυξιακές προοπτικές της χώρας.
Οι εργαζόμενοι, βέβαια, δεν έχουν ανάγκη από μελέτες και νούμερα για να προσδιορίσουν την εξέλιξη της κοινωνικής τους κατάστασης. Το βλέπουν καθημερινά, το βλέπουν χρόνο με το χρόνο και αυτή τη βιωματική εμπειρία δεν μπορεί να τους την αλλάξει κανένα νούμερο. Δεν απευθύνεται, άλλωστε, σ’ αυτούς o Γκαργκάνας. Αλλα ακροατήρια ψάχνει. Πέρα, όμως, από την εμπειρία που έχει κάθε εργαζόμενος, μπορούμε να μιλήσουμε και για τα νούμερα του Γκαργάνα.
Τί σημαίνει «κόστος εργασίας» και πώς υπολογίζεται; Η ίδια η έννοια δεν υπάρχει, βέβαια, γιατί η εργασία δεν αποτελεί κόστος, αφού αυτή είναι που δημιουργεί νέες αξίες. Ομως, οι αστοί, για να κρύψουν αυτή τη μεγάλη αλήθεια, βαφτίζουν τη μισθοδοσία των εργαζόμενων «κόστος εργασίας». Και πώς το υπολογίζουν; Υπολογίζουν συνολικά την επιβάρυνση της μισθοδοσίας τους ανά ώρα εργασίας και όχι ανά μονάδα του παραγόμενου προϊόντος. Και βέβαια, έχουν κάθε λόγο να κάνουν αλχημείες και σ’ αυτούς τους υπολογισμούς.
Ας κάνουμε, όμως, πως δεν τα γνωρίζουμε όλ’ αυτά και ας μείνουμε στα νούμερα της ΕΚΤ που παρουσίασε ο Γκαργκάνας. Μέσα σε πέντε χρόνια ο πληθωρισμός αυξήθηκε κατά 18% και το «κόστος εργασίας» κατά 20,7%. Δηλαδή, πραγματική αύξηση 2,7% μέσα σε πέντε χρόνια! Μισό τοις εκατό το χρόνο κατά μέσο όρο. Μήπως μπορεί να μας πει ο Γκαργκάνας πόσο αυξήθηκε η παραγωγικότητα (έτσι όπως τη μετρούν οι αστοί) στο ίδιο χρονικό διάστημα; Αυξάνεται περίπου όσο και το ΑΕΠ. Μιλάμε δηλαδή για ένα 20% περίπου. Τί πήραν από αυτό το 20% οι εργαζόμενοι; Σχεδόν τίποτα. Και έχει το θράσος αυτός ο ξεσαλωμένος χαρτογιακάς να μιλάει για «εξωφρενικές αυξήσεις» και για «υπονόμευση των αναπτυξιακών προοπτικών της χώρας».
Μήπως μπορεί να μας πει πόσο αυξήθηκαν τα κέρδη το ίδιο διάστημα; Συγκεντρωτικά στοιχεία δεν έχουμε, όμως από στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν πρόσφατα στον Τύπο βγαίνει πως την ίδια πενταετία οι 25 μεγαλύτερες εταιρίες που δραστηριοποιήθηκαν στα ολυμπιακά έργα σημείωσαν μέση αύξηση κερδών 395%!
Χρειάζεται μήπως να πούμε τίποτ’ άλλο; Τα ίδια τα στοιχεία αποδεικνύουν ότι ο Ν. Γκαργκάνας δεν είναι παρά ένα μαντρόσκυλο του κεφάλαιου, που αλυχτάει ελεύθερα, επειδή οι εργαζόμενοι δεν έχουν βγει στο δρόμο για να του βάλουν φίμωτρο. Γιατί αν η εργατική τάξη διεκδικούσε αυτά που της ανήκουν, θα ήταν πιο προσεχτικά όλα αυτά τα κοθόνια.
