Διαβάσαμε το άρθρο στα «Νέα» του υπαρχηγού του Λυκούδη, Γιάννη Μεϊμάρογλου, με τον… λενινιστικό τίτλο «Ενα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω…», και ομολογούμε ότι δυσκολευτήκαμε να καταλάβουμε ποια είναι η πολιτική πρόταση των «ΜΕΤΑρρυθμιστών» προς την «Κεντροαριστερά». Για την κακοδαιμονία της Κεντροαριστεράς φταίει, λέει, ότι τα διάφορα εγχειρήματα «παίρνουν σχεδόν πάντα τον χαρακτήρα γεωγραφικής ενοποίησης των δυνάμεων του χώρου». Φταίει, λέει, «και η αμυντική λογική με την οποία επιχειρείται αυτή η ενοποίηση, θέτοντας ως στόχο τη διάσωση του χώρου και την αποφυγή της λεηλασίας των ψήφων του από τον δικομματισμό».
Και τι προτείνουν οι λυκουδικοί; Το «κλειδί» βρίσκεται σε μια φράση που παραμένει σε μορφή ερωτήματος: «Με ποιο πολιτικό σκεπτικό μπορεί να αποκλείσει κανείς τη συμπόρευση με κεντρώες και φιλελεύθερες μεταρρυθμιστικές προοδευτικές δυνάμεις που θα φέρουν πιο κοντά την ήττα του δικομματικού λαϊκισμού;». Τις κεντρώες δυνάμεις τις βλέπουμε. Είναι το Ποτάμι. Οι φιλελεύθερες μεταρρυθμιστικές προοδευτικές δυνάμεις ποιες είναι; Υπάρχουν τέτοιες δυνάμεις εκτός ΝΔ και τις απέκλεισε η ΔΗΣΥ; Αν αναφέρονται σε δυνάμεις εντός ΝΔ, που θα αποχωρήσουν προκειμένου να ηττηθεί ο δικομματισμός (δηλαδή ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ), τότε μας δουλεύουν. Ποιος θα εγκαταλείψει τη ΝΔ, που βαδίζει για την εξουσία, για να συνταχθεί μ' ένα θολό εγχείρημα σαν αυτό που περιγράφει ο Μεϊμάρογλου; Επομένως, η «ήττα του δικομματικού λαϊκισμού» μπαίνει απλώς σαν προκάλυμμα. Η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ είναι το ζητούμενο και οι «φιλελεύθερες μεταρρυθμιστικές προοδευτικές δυνάμεις» είναι ο Μητσοτάκης και η ΝΔ.
Εχει τέτοια στρατηγική ο Λυκούδης ή πρόκειται για προσωπικές απόψεις του Μεϊμάρογλου; Ειλικρινά δεν το γνωρίζουμε. Μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ότι ο Θεοδωράκης, από τη μια, και το δίδυμο Διαμαντοπούλου-Φλωρίδη, από την άλλη, περιμένουν ένα νεύμα του Κούλη για να συμμαχήσουν με τη ΝΔ (υπό τον όρο, φυσικά, ότι θα ενταχθούν στους συνδυασμούς της, γιατί μόνοι τους δεν πρόκειται να καταφέρουν τίποτα). Ο Λυκούδης έδειχνε να προσανατολίζεται στη συμμετοχή στη ΔΗΣΥ και τον νέο φορέα που αυτή πάει να στήσει. Αν άλλαξε στρατηγική, θα το μάθουμε το επόμενο χρονικό διάστημα. Θα έχει πλάκα, πάντως, τα «ορφανά» του Κουβέλη να βολευτούν στο νέο κεντροαριστερό κόμμα και ο Λυκούδης, που δεν ακολούθησε τα άλλα «ορφανά» αλλά έστησε δικό του μαγαζί, να μείνει «στον άσο», επειδή υπερεκτίμησε τις δυνάμεις του και νόμισε ότι μπορεί να «παίξει» με όλους.
