Τη μορφή τελεσιγράφου 21 ημερών (η πιο ασφυκτική προθεσμία που μπορούσε να τεθεί) πήρε η αιτιολογημένη γνώμη της Κομισιόν (την υπογράφει ο επίτροπος Μακ Κρίβι) για το θέμα του βασικού μετόχου. Με την απειλή της παραπομπής στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, η οποία θα συνοδεύεται από αίτημα για τη λήψη προσωρινών μέτρων, η κυβέρνηση Καραμανλή θα πρέπει μέχρι τις 19 Μάη να έχει αποσύρει και τον δικό της νόμο (3310/2005) και τον αντίστοιχο νόμο του ΠΑΣΟΚ (3021/2002) και να έχει καταρτίσει ένα νέο νόμο στον οποίο δεν θα υπάρχουν προβλέψεις για βασικούς μετόχους και ποσοστά (1% ή 5%), για ονομαστικοποίηση των μετοχών κ.λπ.
Η Κομισιόν είναι σαφής. Θεωρεί πως και το Σύνταγμα έρχεται σε σύγκρουση με το κοινοτικό δίκαιο, όμως, δεν θέτει θέμα αναθεώρησής του, αλλά περιορίζεται στον εφαρμοστικό νόμο, που είναι αυτός που έχει πρακτική σημασία. Γιατί χωρίς το νόμο το Σύνταγμα παραμένει κενό γράμμα.
Σαν έτοιμος από καιρό ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Θ. Ρουσόπουλος έσπευσε να δηλώσει ότι «η κυβέρνηση θα συνεργαστεί με τις αρμόδιες κοινοτικές αρχές για την εξεύρεση κοινού τόπου». Και γελάσαμε όλοι. Για ποιον κοινό τόπο μιλάει ο Θοδωράκης; Από την αρχή που ξεκίνησε η διελκυστίνδα με την Κομισιόν αυτή δεν έκανε πίσω σε τίποτα. Η κυβέρνηση Καραμανλή είναι αυτή που έδινε μια εκ των προτέρων χαμένη μάχη οπισθοφυλακών, που θύμιζε κάποιους ρόλους του μακαρίτη του Ρίζου στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο («βαστάτε με να μην τον βαρέσω»!). Οσο για τον Πρ. Παυλόπουλο, αντί να το βουλώσει και να τραβήξει μια παραίτηση που θα του έδινε τουλάχιστον το φωτοστέφανο του συνεπούς αγωνιστή, άρχισε να λέει δεξιά κι αριστερά παπαριές, ότι δεν θίγεται το Σύνταγμα και τα παρόμοια. Ετσι, έγινε ακόμα περισσότερο ρόμπα και πλέον γελούν μαζί του και τα μειράκια της ΝΔ.
Ποιοι βγήκαν κερδισμένοι απ’ αυτή την ιστορία; Οι βαρόνοι των μίντια και, ανέλπιστα, το ΠΑΣΟΚ. Γιατί μολονότι η Κομισιόν απαιτεί την κατάργηση και του πασοκικού νόμου, αυτό ελάχιστα έχει γίνει θέμα και όλοι ασχολούνται με το νόμο Παυλόπουλου, που πήγε να τσαμπουκαλευτεί στην Κομισιόν, νομίζοντας ότι το ζήτημα είναι νομικό και όχι πολιτικό. Πως θα μπορούσε να το σέρνει δυο-τρία χρόνια στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και στο μεταξύ να έχει σπρώξει τον Μπόμπολα έξω από το εκδοτικό παιχνίδι και να στριμώξει τους άλλους μιντιάρχες. Το ΠΑΣΟΚ τη βγάζει καθαρή, γιατί οι βαρόνοι τα είχαν βρει μαζί του. Μπορεί ο Βενιζέλος να είχε κάνει τη μαλακία (μαλακία για ένα αστικό κόμμα στην εποχή της μιντιοκρατίας) να προωθήσει την αναθεώρηση του Συντάγματος, όμως στη συνέχεια οι Πασόκοι έφτιαξαν ένα νόμο γεμάτο παράθυρα, από τα οποία χωρούσαν να περάσουν ακόμα και χοντροεργολάβοι τύπου Μπόμπολα. Ετσι, δεν αντιμετώπισε ιδιαίτερο πρόβλημα με την Κομισιόν, μολονότι και ο δικός του νόμος είχε μπει στο στόχαστρο των τεχνοκρατών των Βρυξελλών. Ετσι, τώρα που η κυβέρνηση της ΝΔ, χάρη και στους αδέξιους πολιτικούς χειρισμούς των Παυλόπουλου-Καραμανλή, κατέγραψε μια παταγώδη ήττα, το ΠΑΣΟΚ βγαίνει και από πάνω και πιστώνεται ένα ανέλπιστο πολιτικό όφελος.
Ποιο είναι το συμπέρασμα απ’ αυτή την ιστορία; Οτι στη σημερινή εποχή οι αστικές κυβερνήσεις χάνουν σιγά σιγά και τα τελευταία ψήγματα σχετικής ανεξαρτησίας τους έναντι των κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων. Τί πήγε να κάνει ο Καραμανλής (και προηγούμενα ο Σημίτης); Να απαλλαγούν λίγο από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό των μιντιαρχών, βάζοντας κάποιους κανόνες στο παιχνίδι και διατηρώντας μια κάποια ανεξαρτησία. Εσπασαν τα μούτρα τους και αναγκάστηκαν να προσκυνήσουν.
