Με το που πήγε ν’ ανθίσει η Ελιά της άλλαξε τα φώτα ο δάκος. Οι 58, με τις μεγάλες φιλοδοξίες να φέρουν την ανανέωση (νεούδια όλοι τους, βλέπετε, ο Βούλγαρης, ο Μπίστης, η Δρέττα και οι αποδέλοιποι) έπεσαν θύμα των ίδιων των φιλοδοξιών τους. Πήγαν να βάλουν χειροπέδες στο ΠΑΣΟΚ, χωρίς να λογαριάσουν ότι έστω και ξεδοντιασμένο το ΠΑΣΟΚ παραμένει κόμμα με μηχανισμό και κυρίως με μερίδιο στην κυβέρνηση.
Ετσι, η αιφνιδιαστική απόφαση για καθιέρωση σταυρού, που πήραν οι Σαμαράς-Βενιζέλος, μετά από αίτημα του δεύτερου, ξεβράκωσε τους 58, που πίστευαν ότι θα μπορούσαν να βολέψουν έναν-δυο δικούς τους. Με σταυρό δεν έχουν καμιά τύχη, αν το ΠΑΣΟΚ κατεβάσει επώνυμα στελέχη και το ίδιο κάνουν ο Λοβέρδος και ο Μόσιαλος. Ζήτησαν να έχουν βέτο για κάθε όνομα στο ψηφοδέλτιο, αλλά οι άλλοι δεν είναι κορόιδα να τους βάλουν κεχαγιάδες στο σβέρκο τους. Ζήτησαν να εξαφανιστούν τα ονόματα και τα σήματα του ΠΑΣΟΚ και των υπόλοιπων από το ψηφοδέλτιο, αλλά ούτε αυτό τους πέρασε. Στο κάτω-κάτω, την ταμπέλα του ΕΣΚ στην Ελλάδα την έχει το ΠΑΣΟΚ και δεν μπορούσαν να απαιτούν απ’ αυτό να εξαφανιστεί ως κόμμα.
Κατόπιν αυτού, οι 58 τριχοτομήθηκαν. Και για να μη βαρέσουν εντελώς διάλυση, αποφάσισαν να μη συμμετάσχουν στο ψηφοδέλτιο, αλλά να στηρίξουν το εγχείρημα… απέξω, περιμένοντας να δουν το αποτέλεσμα και να επανακαθορίσουν τη στάση τους μετά τις ευρωεκλογές. Να δουν, δηλαδή, αν μπορούν να παίξουν κάποιο ρόλο στις εξελίξεις της «Κεντροαριστεράς».
Περιττεύει να πούμε ότι εκείνος που πλέει σε πελάγη ευτυχίας είναι ο Κουβέλης. Αντε να τολμήσει στέλεχος της ΔΗΜΑΡ να του ξαναμιλήσει για τους 58 που κατάφεραν να πνιγούν σε μια κουταλιά νερό. Ηδη, ένας ένας οι άσωτοι υιοί γυρίζουν στη στοργική αγκαλιά του κυρ-Φώτη, ο οποίος είναι διατεθειμένος να τους ρίξει στην αρένα για να κυνηγήσουν το σταυρό, εφόσον το θελήσουν. Ο Ψαριανός ήδη το ανακοίνωσε, σειρά τώρα έχει ο Παπαδόπουλος, ενώ κάτι Λειβαδογεωργάτοι θεωρούνται δευτεράντζες και δεν πολυαπασχολούν την ηγετική ομάδα της ΔΗΜΑΡ.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι ο Κουβέλης κατήγαγε κατά κράτος νίκη. Αλλωστε, δεν πρόκειται για νίκη που κέρδισε ο ίδιος, αλλά για ήττα των 58 που έβαζαν συνεχή αυτογκόλ από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό του αγώνα. Αντίπαλος της ΔΗΜΑΡ τώρα είναι η κάλπη και εκεί το παιχνίδι δεν παίζεται με αντίπαλο τον Βενιζέλο και τους 58, αλλά με αντίπαλους τους ψηφοφόρους. Αν η ΔΗΜΑΡ καταφέρει να εκλέξει έναν ευρωβουλευτή (δηλαδή να πιάσει ένα τέσσερα και κάτι τοις εκατό), τότε ο Κουβέλης θα έχει σώσει την παρτίδα. Εάν δε εκλεγούν και οι Καμίνης-Μπουτάρης, τα πράγματα θα είναι καλύτερα. Αν όμως η ΔΗΜΑΡ δεν πιάσει αυτό το εκλογικό όριο, τότε τα πράγματα θα είναι εξαιρετικά δύσκολα και η πίεση για αλλαγή τακτικής θα αρχίσει και πάλι να στριμώχνει τον Κουβέλη.
Ακόμα πιο δύσκολα, όμως, αναμένεται να είναι τα πράγματα για τον Βενιζέλο. Επειδή θα κατέβει μαζί με τον Λοβέρδο και τον Μόσιαλο δεν σημαίνει ότι θα πείσει και κανέναν ότι η σύμπραξη υπό τη σημαία του ΕΣΚ είναι κάτι διαφορετικό από τα μπάζα που σώριασε η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ. Οσον αέρα και να του δώσουν τα μνημονιακά ΜΜΕ, δεν μπορούν να εξαπατήσουν τον κόσμο. Το εκλογικό παιχνίδι είναι για δύο (ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ) και τα μπάζα του ΠΑΣΟΚ πάνε για μονοψήφιο νούμερο. Αυτό σημαίνει πως την επαύριο κιόλας θα ξεμυτίσουν οι πάντες (από τους 58 μέχρι τους παροπλισμένους βαρόνους του παλαιού ΠΑΣΟΚ), που θα απαιτούν από τον Βενιζέλο να τους αδειάσει τη γωνιά, για να μπορούν να ελπίζουν ότι θα σώσουν την παρτίδα στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, εμφανιζόμενοι ως ενδιάμεση δύναμη που μπορεί να συνεργαστεί εκλογικά και με τη ΝΔ και με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Γενικά, ο χώρος της πολυθρύλητης Κεντροαριστεράς, στο σύνολό του, θα μας προσφέρει ακόμη πολλά ιλαρά επεισόδια μετά τις ευρωεκλογές, καθώς τα στελέχη που φιλοδοξούν να συνεχίσουν την πολιτική τους καριέρα είναι περισσότερα από τους ψηφοφόρους του χώρου. Θα γίνουν κωλοτούμπες, θα γίνουν κολεγιές, θα αναπτυχθούν… ανάρμοστες σχέσεις, αλλά πολιτική δεν πρόκειται ν’ αλλάξουν. Ολοι τους, Βενιζέλος, Κουβέλης, Λοβέρδος, Μόσιαλος, 58, Διαμαντοπούλου, Σκανδαλίδης και σία, θα παραμείνουν στυγνοί εξουσιαστές, έτοιμοι να υπηρετήσουν τις πιο μαύρες εκδοχές της αστικής πολιτικής. Το σημειώνουμε αυτό, γιατί κάποιους από δαύτους μπορεί να τους δούμε να βάζουν πλώρη για τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Βουδούρης, η Κατσέλη και οι υπόλοιποι δε θα είναι οι μόνοι.
