Οταν ένας πρωθυπουργός συμπεριφέρεται σαν κλέφτης, ενώ γνωρίζει ότι θα πιαστεί επ’ αυτοφόρω,τότε βρίσκεται σε πολιτική απόγνωση. Αυτό αποκάλυψε –χαρακτηριστικότερα από κάθε άλλη φορά– ο Καραμανλής το βράδυ της περασμένης Παρασκευής, όταν αποφάσισε αιφνιδιαστικά να κλείσει τη Βουλή. Κράτησε την πρόθεσή του επτασφράγιστο μυστικό. Δεν δίστασε να κάνει (ή να τον υποχρεώσει να γίνει) ρόμπα τον πρόεδρο της Βουλής, βάζοντάς τον να δημοσιοποιήσει ημερήσια διάταξη για την επόμενη εβδομάδα. Περίμενε όχι μόνο να κλείσουν οι σαββατιάτικες εφημερίδες, αλλά να τελειώσουν και τα κεντρικά δελτία ειδήσεων των τηλεοπτικών σταθμών και να φύγουν για τις βίλες και τα σαλέ οι τηλεαστέρες που τα διαχειρίζονται. Και στις 9 και κάτι νύχτα Παρασκευής, έστειλε στον Παπούλια το ΠΔ για τη διάλυση της Βουλής κι έβαλε νυχτερινή βάρδια στο Εθνικό Τυπογραφείο για να τυπώσει το ΦΕΚ!
Τι κέρδισε; Μερικές ώρες ησυχίας. Μόλις πέρασαν αυτές οι ώρες, άρχισε το κοπάνημα, ενώ το ΠΑΣΟΚ κατάφερε να περάσει σε δεύτερη μοίρα η υπόθεση Βερελή, που είχε σκάσει την ίδια μέρα, και να βγει στον αφρό, κατηγορώντας τον Καραμανλή για «θεσμική εκτροπή». Γιατί επέλεξε να συμπεριφερθεί σαν κλέφτης; Γιατί φοβόταν ότι την τελευταία στιγμή μπορεί το ΠΑΣΟΚ να ξαναέφερνε στη Βουλή πρόταση για σύσταση προανακριτικής για το Βατοπέδιο (ως γνωστόν, ψηφοφορία δεν έχει γίνει και τις δυο προηγούμενες φορές που ήρθε το θέμα). Προτίμησε, λοιπόν, το πολιτικό κόστος που θα προκαλούσε το «λοκ άουτ» της Βουλής, παρά να υποστεί το πολιτικό κόστος μιας τρίτης αποχώρησης των βουλευτών του από την ψηφοφορία για το Βατοπέδιο, η οποία θα σηματοδοτούσε με πιο χαρακτηριστικό τρόπο την πρόθεσή του για παραγραφή όλων των σκανδάλων.
Και βέβαια, ανεξάρτητα από μια αιφνιδιαστική κίνηση του ΠΑΣΟΚ, αν ο Καραμανλής είχε ανακοινώσει από τα πριν ότι σκοπεύει να κλείσει τη Βουλή, αν η Βουλή έμενε ανοιχτή για λίγες ακόμη μέρες, υπήρχε ο μέγας κίνδυνος να φτάσει το Βατοπέδιο στη Βουλή από την εφέτη ειδική ανακρίτρια που ορίστηκε, χωρίς ο Σανιδάς να μπορεί να κάνει τίποτα αυτή τη φορά. Εντονες φήμες έφεραν την εφέτη αποφασισμένη να στείλει τη δικογραφία «αμελλητί» στη Βουλή, αμέσως μόλις θα «σκόνταφτε» σε όνομα υ-πουργού ή υφυπουργού. Γι’ αυτό ο μεν Καρούτσος καθυστέρησε να της αποστείλει τον ογκωδέστατο φάκελο με τη δικογραφία (μολονότι έχουν όλοι έδρα στο ίδιο κτίριο), ο δε Καραμανλής έσπευσε να κλείσει μ’ αυτό τον άθλιο τρόπο τη Βουλή, για ν’ αποφύγει τα χειρότερα.
Ο ίδιος ο Καραμανλής, στην ομιλία του την Κυριακή στη Θεσσαλονίκη, αποκάλυψε τον πανικό του, καταφέρνοντας να συγκεντρώσει μια σειρά ψέματα σε μια φράση που εκφώνησε με το γνωστό του στόμφο και τον επιτηδευμένο θυμό που χρησιμοποιεί: «Τους ρωτούμε ευθέως: Είναι εκτροπή να διακόπτει η Βουλή τις εργασίες της, όπως κάνει σχεδόν κάθε φορά που έχουμε ευρωεκλογές; Είναι πρόβλημα η βούληση της κυβέρνησης να διεξαχτούν οι ευρωεκλογές με καθαρούς πολιτικούς όρους; Είναι δυνατόν να διαστρεβλώνονται τα πάντα;».
Η Βουλή κλείνει κάθε φορά που γίνονται ευρωεκλογές, όμως σε καμιά άλλη περίπτωση δεν υπήρχαν εκκρεμή σκάνδαλα με συμμετοχή πολιτικών προσώπων, που οδηγήθηκαν αυτόματα σε παραγραφή. Αυτό γιατί δεν το ανέφερε ο Καραμανλής; Του ξέφυγε μήπως; Και τι νομίζει, ότι αποσιωπώντας αυτό για το οποίο μιλούσαν οι πάντες, θα το κάνει να ξεχαστεί; Η Βουλή θα μπορούσε να μη λειτουργεί (να μην υπάρξει ημερήσια διάταξη), χωρίς όμως να εκδοθεί το ΠΔ που οδήγησε τα σκάνδαλα στην παραγραφή. Το καλοκαίρι του 2006, επικαλούμενη την ανοιχτή υπόθεση της αγοράς των TOR-M1 (προσδοκούσε να βρει στοιχεία και να εκθέσει το ΠΑΣΟΚ), η ΝΔ δεν έκλεισε τη Βουλή. Υπολειτούργησε όλο το καλοκαίρι σαν Ολομέλεια, για να μην υπάρξει παραγραφή. Τι εμπόδιζε τον Καραμανλή να κάνει το ίδιο τώρα, όχι μόνο για τις τρεις βδομάδες μέχρι τις ευρωεκλογές, αλλά και για ολόκληρο το καλοκαίρι, όπως το 2006;
Τους πραγματικούς λόγους τους αναφέρει, εμμέσως πλην σαφώς, ο Καραμανλής στο δεύτερο σκέλος της τοποθέτησής του: «Είναι πρόβλημα η βούληση της κυβέρνησης να διεξαχτούν οι ευρωεκλογές με καθαρούς πολιτικούς όρους;». Ο Καραμανλής, λοιπόν, ως ελέω θεού μονάρχης, αποφάσισε ποιοι είναι οι «καθαροί πολιτικοί όροι» με τους οποίους πρέπει να διεξαχθούν οι ευρωεκλογές! Και τι είναι αυτό που «βρομίζει» τους πολιτικούς όρους; Οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες για τα σκάνδαλα. Ομως, οι περισσότερες υποθέσεις φτάνουν στη Βουλή από τη δικαστική οδό και όχι με πρωτοβουλία της αντιπολίτευσης. Για παράδειγμα, και οι δυο υποθέσεις Παυλίδη έφτασαν από τη Δικαιοσύνη και όχι από το ΠΑΣΟΚ. Το Βατοπέδιο προσπάθησε να το κλείσει ο ίδιος ο Καραμανλής με τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής. Ομως, δυο φορές, δυο ζευγάρια εισαγγελέων προσπάθησαν να στείλουν την υπόθεση στη Βουλή και τους σταμάτησε ο Σανιδάς. Τι θα γινόταν αν και μια εφέτης ειδική ανακρίτρια έκανε το ίδιο τις επόμενες μέρες; Θα την έβγαζε κι αυτή άσχετη και επιπόλαιη ο Σανιδάς; Σ’ αυτή την περίπτωση, το πολιτικό κόστος δεν θα το έπαιρνε ο Σανιδάς, αλλά ο Καραμανλής. Και μην ξεχνάμε ότι το Βατοπέδιο ακουμπά τον ίδιο προσωπικά και όχι κάποιον Παυλίδη (η συμφωνία έγινε «σε υψηλό κυβερνητικό επίπεδο», όπως έγραφε ο Εφραίμ στην προς Μπασιάκο επιστολή του).
Και βέβαια, υπάρχουν και άλλα σκάνδαλα σε εκκρεμότητα, όπως αυτό της «Γερμανός», που αναμενόταν επίσης να φτάσει στη Βουλή. Και με τη Siemens τι γίνεται; Το σκάνδαλο που μιλά ευθέως για μίζες προς πολιτικά πρόσωπα και το οποίο υποτίθεται ότι θα στρίμωχνε το ΠΑΣΟΚ, παραγράφηκε επίσης για τους γαλάζιους υπουργούς (υπόθεση C4i), ενώ για τους Πασόκους είχε ήδη παραγραφεί. Φαίνεται πως ο Καραμανλής δεν έχει τίποτα το χειροπιαστό, εκτός από την περίπτωση Τσουκάτου, που αναμένεται να την ξαναζεστάνει η «ανεξάρτητη» Δικαιοσύνη στο διάστημα μέχρι τις ευρωεκλογές (πάσα προσφορά δεκτή για τη γαλάζια παράταξη). Το ΠΑΣΟΚ έκανε μια έξυπνη κίνηση, καταθέτοντας πρόταση για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για τη Siemens, την οποία απέρριψε η κυβερνητική παράταξη και έτσι χρεώθηκε αυτή τις δυσμενείς εντυπώσεις και γι’ αυτό το σκάνδαλο. Μ’ άλλα λόγια, ο Καραμανλής πήρε πάνω του την παραγραφή όλων των σκανδάλων, ακόμα και εκείνων που την παραγραφή επιθυμούσαν και άλλα κόμματα. Κι αυτό το κόστος θα μετρήσει στις ευρωεκλογές, όσο κι αν προσπαθήσει να αλλάξει την ατζέντα. Το ερώτημα είναι πόσο θα του κοστίσει.
Ο Καραμανλής έχει αποφασίσει να δώσει στις ευρωεκλογές χαρακτήρα προσωπικής αντιπαράθεσής του με τον Παπανδρέου. Οπως γινόταν κατά τον πρώιμο μεσαίωνα, όταν παρατάσσονταν οι στρατοί, μονομαχούσαν οι αρχηγοί και όποιος νικούσε κέρδιζε τη μάχη. Ομως, ακόμα και σ’ αυτό το επίπεδο δείχνει ξέπνοος, παρά τις ρητορικές εξάρσεις στις οποίες είναι «μανούλα».
Ο κύβος έχει ριφθεί. Και τον έριξαν οι καπιταλιστές. Ο Καραμανλής είχε πάρει τα μηνύματα, γι’ αυτό και προτίμησε να «την κάνει» για Στοκχόλμη, αντί να παρευρεθεί –όπως συνηθίζεται κάθε χρόνο, εδώ και πολλά χρόνια– στην ετήσια γενική συνέλευση του ΣΕΒ. Στη θέση του έστειλε τον Παπαθανασίου, πρόσωπο που έχει και προσωπικές διαφορές με τον Δασκαλόπουλο, από τότε που παρέπεμψε τη Vivartia στην Επιτροπή Ανταγωνισμού. Την ώρα, λοιπόν, που ο Γιωργάκης γινόταν δεκτός με τιμές ως αυριανός πρωθυπουργός, ο Παπαθανασίου άκουγε τον εξάψαλμο του Δασκαλόπουλου (ο οποίος εξέφραζε το σύνολο των καπιταλιστών, αφού μόλις είχε επανεκλεγεί στη θέση του προέδρου) και προσπαθούσε να απαντήσει με κριτική… λαϊκιστικού τύπου (ποιος; ο πρώην πρόεδρος του καπιταλιστικού συνδικάτου των μεγαλεμπόρων!), θυμίζοντας τον γκρινιάρη γέρο του «Μάπετ σόου». Πώς να συνεχίσει μια συντηρητική κυβέρνηση, όταν οι καπιταλιστές αποσύρουν την εμπιστοσύνη τους απ’ αυτή και θεωρούν ότι το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα μπορεί να εξυπηρετήσει καλύτερα τα συμφέροντά τους; Το μόνο πραγματικό ερώτημα είναι πόσο θα καταφέρει να κρατηθεί στην κυβέρνηση ο Καραμανλής. Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών θα δώσει μια καλή πρώτη απάντηση.
