Είχα πολύ καιρό να τα πω με φιλαράκια μου που λασπώσαμε μαζί στις αλάνες του χωριού μου, γι’ αυτό όταν τρακάραμε και ήπιαμε κρασί μαζί το φχαριστήθηκα. Η τζούρα που μου έδωσαν, όμως, όταν μου περιέγραψαν την κατάσταση που βιώνουν, ήταν πικρή και ξεχείλιζε από αγανάκτηση .
Ο Γιάννης είναι κτηνοτρόφος. Πουλάει το γάλα που βγάζει απ’ τις κατσίκες του για 40 λεπτά το κιλό στον έμπορα. Πιο φτηνά απ’ όσο ένα μπουκάλι εμφιαλωμένο νερό όπως μου έλεγε. Αρρώστησε τώρα και το παιδάκι του, το τρέχει στους γιατρούς και χρεώθηκε μέχρι τον λαιμό. Στην ίδια απελπισία και ο Σταύρος. Αγρότης ήταν και τα παράτησε, αφού δεν μπορούσε να τα φέρει βόλτα με τα λεφτά που έβγαζε. Πριν αρκετά χρόνια πήγε και παρακάλεσε ένα χωριανό μας ανώτατο δικαστικό, μεγαλοπαράγοντα της επαρχίας μας, να του βρει καμιά δουλειά. Πράγματι, τον έχωσε σαν οπλίτη πενταετούς στράτευσης. Σε κάνα εξάμηνο το μούτζωσε κι αυτό. Δεν μπορούσε να ανέχεται κάθε στραυτόκαυλο καραβανά πάνω στο κεφάλι του. Τώρα ο Σταύρος έχει μετακομίσει σε μια πόλη και κάνει δουλειές του ποδαριού.
Ετσι κυλούσε η συζήτηση, όταν σε μια στιγμή το φιλαράκι μου με ρώτησε φανερά απορημένος: Ρε Γιώργη, εσύ που ασχολείσαι με τα πολιτικά και διαβάζεις εφημερίδες για πες μου τι μισθό μπορεί να παίρνει ο … (μου ανέφερε το όνομα του χωριανού μας δικαστικού που κάποτε τον είχε διορίσει). Δεν ξέρω, του απαντάω. Φαντάζομαι γύρω στα 3.000 ευρώπουλα το μήνα. Μωρέ, εντάξει, τρελά λεφτά είναι, μου λέει, αλλά αυτός έχει δημιουργήσει μια τεράστια περιουσία από ακίνητα. Πώς διάολο το κατόρθωσε;
Η πλάκα είναι ότι το μυαλό μου πήγε στο συγκεκριμένο δικαστικό, όταν πριν λίγες μέρες διάβαζα στο «Εθνος» ότι «ανώτερος δικαστικός κατέθεσε πρόσφατα σημαντικό ποσό στον τραπεζικό λογαριασμό του και ως αιτιολογία (για το «πόθεν έσχες»…) δήλωσε ότι τα χρήματα προέρχονται από ρευστοποίηση λιρών που κληρονόμησε από τη… Μικρασιάτισσα γιαγιά του» Δεν ξέρω γιατί, ίσως επειδή έχουν ακουστεί αρκετά σε βάρος του για νταλαβέρια με το λεγόμενο παραδικαστικό κύκλωμα, ίσως πάλι γιατί γνωρίζω την μικρασιατική του καταγωγή, το θεωρώ πολύ πιθανόν η φυλλάδα να φωτογραφίζει αυτόν. Οπως και να ‘ναι, όμως, τη θεωρώ εντελώς γελοία δικαιολογία για να αιτιολογήσει ένας δικαστής τα μπακίρια που τσέπωσε. Είναι πιο αστεία και απ’ αυτά που ψέλλισε ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου Ρ. Κεδίκογλου για να δικαιολογήσει τον πιτσιρικά γιό του, που βρέθηκε μέσα σε δυο χρόνια να έχει συγκεντρώσει εισοδήματα 320.000 ευρώ και να κάνει αγορές ακινήτων 1,8 εκατ. ευρώ.
Το ότι πολλοί δικαστές είναι χωμένοι μέχρι τα μπούνια στη διαφθορά δεν έχει νόημα να το συζητάμε καν. Η Δικαιοσύνη τους μαζί με όλους τους θεσμούς του συστήματος ένα κουβάρι είναι που έχει στόχο τη διαιώνιση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Αλήθεια, θυμόσαστε τη δήλωση του δεσπότη Ζακύνθου που είχε πει ότι και ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος «είναι βουτηγμένος στο παραδικαστικό μέχρι το καλυμαύχι του»; Φυσικά, αυτή είναι η μια πλευρά του ζητήματος. Η άλλη και η πιο ουσιαστική είναι η ταξική φύση της Δικαιοσύνης.
Και μιας και τώρα ανακοινώθηκαν από το τρομοδικείο του Κορυδαλλού οι ποινές στα φερόμενα ως μέλη της 17 Νοέμβρη, να κλείσω με τα συμπεράσματα που είχε βγάλει ο Δημήτρης Κουφοντίνας απ’ αυτή τη δίκη: «Αποκόμισα την πανηγυρική επιβεβαίωση των θέσεων για την ταξική Δικαιοσύνη, τη Δικαιοσύνη των δύο μέτρων και δύο σταθμών. Από τη μια μεριά, στις δικές μας δίκες, νόμοι, δικονομίες, νομολογίες, αποδείξεις, όλα πετάχτηκαν στα σκουπίδια μπροστά στην ανάγκη για καταδίκες. Το ίδιο και η αξιοπρέπεια των δικαστών. Στην άλλη πλευρά του λόφου όλα αυτά πετιούνται και πάλι στα σκουπίδια, για να μη θιγούν οι ισχυροί και μεγαλόσχημοι. Να, για παράδειγμα, σήμερα που μιλάμε, είναι στην επικαιρότητα ένα από τα μεγάλα εγκλήματα κατά του λαού, η λεηλασία των Ταμείων. Ξέρω σίγουρα ότι κανείς δεν θα βρεθεί στη φυλακή. Θυμάται κανείς τους κουμπάρους;» (Ποντίκι, 29/3).
Γιώργης Γιαννακέλλης
giorgis@eksegersi.gr
