Δεν ξέρω εσείς σύντροφοι πώς χαμπαριάσατε αυτό το τζερτζελέ που γίνεται με τις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές, εγώ πάντως τον απόλαυσα. Να σας πως λοιπόν το στόρυ, που ακόμα βρίσκεται σε εξέλιξη.
Κάθε πρωί κάτω απ’ την πόρτα μου έβρισκα ένα σωρό χαρτομάνι με τις παρλαπίπες αυτών που θέλουν να γίνουν «τοπικοί άρχοντες». Στις αρχές το πέταγα ρίχνοντας και το κατάλληλο μπινελίκι, μέχρι που το μάτι μου έπεσε σε μια φωτογραφία ενός αστεράτου μανουλομάνουλου. Πήρα το φυλλάδιο να το χαζέψω και το μάτι μου έπεσε στην ηλεκτρονική διεύθυνση που έδινε η υποψήφια ζητώντας επαφή με τους εν δυνάμει ψηφοφόρους της. Μου άναψε φλασιά. Ρε, συ, σκέφτηκα, αυτοί έχουν την εντύπωση ότι μπορεί να μας παραμυθιάζουν με τις παπαριές που λένε, γιατί να μην δοκιμάσω και εγώ να τους σερβίρω φύκια για μεταξωτές κορδέλες; Αρχισα, λοιπόν, να περιπλανιέμαι στα φυλλάδιά τους και στάμπαρα άλλες δυο υποψήφιες που ζητούσαν επικοινωνία με τον ίδιο τρόπο. Ξέρετε τώρα… δουλειά δεν είχε ο διάολος…
Εφτιαξα μπαμπατζάνικη καφεδιά, άναψα τσιγάρο και βάλθηκα να γράφω το mail που θα τους έστελνα. «Αγαπητή κυρία …. Αν και ποτέ δεν είχα την ευτυχία να σας γνωρίσω από κοντά, νιώθω την ανάγκη να σας ομολογήσω ότι η συναρπαστική αύρα που εκπέμπει η φωτογραφία σας με έχει καθηλώσει. Η διαίσθησή μου λέει ότι είστε ένα καταπληκτικό, αξιόλογο άτομο, ενώ τα γραφόμενά σας επιβεβαιώνουν ότι στο πρόσωπο σας ο δήμος μας θα βρει μια γυναίκα που θα ανταποκριθεί στην προσπάθεια για να φτιάξουμε τον δήμο που όλοι ονειρευόμαστε. Ο δυναμισμός που αναβλύζει απ’ το βλέμμα σας, ο αισθησιασμός και η τρυφερότητα που ξεχειλίζει απ’ τα ματάκια σας, σε συνδυασμό με τα όνειρα σας, που ξεδιπλώνετε στο κείμενό σας, είμαι σίγουρος ότι είναι το κατάλληλο μίγμα που χρειάζεται η τοπική αυτοδιοίκηση.…».
Εγραψα αρκετές τέτοιες μπαρούφες και τέλειωνα το λακιρντί μου με ένα υστερόγραφο: «Ζηλεύω τον άντρα που ακούει τις αισθησιακές ταχυπαλμίες σου, γεύεται τη λαγνεία της παρουσίας σου, ταξιδεύει στη νιρβάνα της ύπαρξής σου. Ελπίζω και εύχομαι μετά το τέλος των δημοτικών εκλογών να έχω τη μαγεία να αρωματίσει η παρουσία σου ένα βράδυ μου, για να μπορέσω να σου εκδηλώσω αυτά που δεν μπορεί να μεταφέρει ένα μήνυμα από την άψυχη οθόνη του υπολογιστή».
Το έστειλα, που λέτε, σε τρεις υποψήφιες. Ηταν τόσο χοντροκομμένο το δούλεμα που τους έκανα, που δεν φανταζόμουν ότι θα τσιμπήσει καμιά. Κι όμως, ανταποκρίθηκαν όλες και μάλιστα οι δυο απ’ αυτές σε βαθμό που θα γίνουμε Espresso αν συνεχίσω να γράφω αυτό το αλισβερίσι.
«Ολα αυτά βέβαια θα ήταν μέχρι και χαριτωμένα, αν πίσω από τα χιλιάδες – εν τέλει – πρόσωπα που διεκδικούν αυτές τις μέρες την ψήφο μας δεν κρυβόταν για μιαν ακόμη φορά ένας πακτωλός εκατομμυρίων ευρώ, τον οποίο κάποιοι επενδύουν και κάποιοι καρπώνονται με εντελώς αδιαφανείς διαδικασίες. Σημειωτέον δε, κανείς δεν αυταπατάται ότι και σε τούτες τις εκλογές άγνωστη θα παραμείνει τόσο η πραγματική πηγή των χρημάτων αυτών όσο και το υστερόβουλο πιθανώς κίνητρο των επενδυτών τους» (ο Κ. Ζούλας στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»).
Αλλά τι να λέμε τώρα; Για την κονόμα τους δεν πάνε όσοι νταλαβερίζονται με βουλευτικές ή δημοτικές εκλογές; Τώρα πια, με όσα έχουν βγει στον αφρό για τα τσαμπασλίκια που έχουν οι εθνονταβατζήδες με τους καπιταλιστές, υπάρχει κανείς που να μην ασφυκτιά απ’ τη μπόχα όσων σκάνε μύτη;
Τώρα, τι δουλειά έχουν κάποιοι, που θέλουν μάλιστα να ονομάζονται «αγωνιστές της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς», να συμμετέχουν σ’ όλο αυτό το καραγκιοζλίκι, τι να σας πω; Κάνουν, λέει, «πολιτική ζύμωση». Αντε βγάλτε άκρια…
Γιώργης Γιαννακέλλης
