«Η χώρα μας έχει ανάγκη να κάνει το βήμα μπροστά και η παράταξή μας με το πρόγραμμά της οδηγεί μπροστά, ναι, με θυσίες, με μικρά αλλά σταθερά βήματα, αλλά πάντως θα οδηγεί μπροστά». Η… βαθυστόχαστη αυτή δήλωση ήταν η παρθενική δήλωση της Φώφης Γεννηματά, αμέσως μετά την επίσημη εγκατάστασή της από τον Βενιζέλο ως εκπροσώπου Τύπου του ΠΑΣΟΚ. Την είχε βέβαια αποστηθίσει, γιατί live η Φώφη αποκλείεται να μπορέσει να πει τόσες λέξεις μαζεμένες και με στοιχειωδώς σωστή σύνταξη.
Πώς συμβιβάζονται η α-ναμφισβήτητη ευγλωττία του Βενιζέλου με την… αφωνία (και την πολιτική αφασία) της Φώφης; Τι θα γίνει όταν η Φώφη δε θα μπορεί ν’ απαγγέλλει κείμενα που έχει αποστηθίσει, αλλά θα πρέπει ν’ απαντήσει σε πολιτικές ερωτήσεις; Απλά δε θ’ απαντά. Θα αποστηθίσει μερικά κλισέ και θα τα επαναλαμβάνει μονότονα, χαμογελώντας με κείνο το χαμόγελο που την έχει κάνει συμπαθή. Γι’ αυτό, άλλωστε, τοποθετήθηκε στο συγκεκριμένο πόστο. Για να χαμογελά με επιτηδευμένη αθωότητα και να προκαλεί συμπάθεια και όχι για ν’ απαντά σε δύσκολες ερωτήσεις. Γιατί απαντήσεις δεν έχει το ΠΑΣΟΚ, ούτε θα προσπαθήσει να δώσει στις εκλογές. Το οπλοστάσιό του το έχει εξαντλήσει. Ολοι γνωρίζουμε τη σάπια επιχειρηματολογία του, που την ακούμε δυο χρόνια τώρα: η καταστροφή που άφησε η ΝΔ το 2009, ο κίνδυνος χρεοκοπίας της χώρας, η σωτηρία, οι μεγάλες καθυστερήσεις της ΕΕ μέχρι να πειστεί να φτιάξει τον EFSF, οι επιθέσεις των αγορών, τα λάθη και οι καθυστερήσεις που έγιναν μέχρι ν’ αναλάβει ο Βενιζέλος. Αυτό είναι το ποτ-πουρί που θα παίζουν σα χαλασμένα γραμμόφωνα οι Πασόκοι την προεκλογική περίοδο. Επικαλούμενοι, βέβαια, και το γεγονός ότι αν υπήρχε άλλη εναλλακτική πρόταση δε θ’ αναγκαζόταν ο Σαμαράς να μπει στη συγκυβέρνηση Παπαδήμου.
Ο Βενιζέλος προσπαθεί να χαράξει μια προεκλογική γραμμή και ταυτόχρονα προσπαθεί να συμμαζέψει το κόμμα που κάθε άλλο παρά ενωμένο βαδίζει προς τις εκλογές. Σε επίπεδο γραμμής, ασκεί μια ήπια κριτική στην πρώτη φάση της κυβέρνησης Παπανδρέου, ισχυριζόμενος ότι αν είχαν προχωρήσει έγκαιρα οι λεγόμενες διαρθρωτικές αλλαγές «θα είχαμε αποφύγει τα οριζόντια οικονομικά μέτρα». Τον Παπανδρέου δεν τον ακουμπά (αυτή ήταν η συμφωνία τους), άφησε όμως εκτός εκλογικής επιτροπής τους Παπακωνσταντίνου, Γερουλάνο, Ραγκούση, δηλαδή την τριπλέτα των βασικών συνεργατών του Παπανδρέου. Οχι πως αυτοί είναι χειρότεροι από τους άλλους, αλλά κάποιους συμβολισμούς πρέπει να χρησιμοποιήσει και ο Βενιζέλος κατά την προεκλογική περίοδο. Παράλληλα, ο Βενιζέλος άρχισε να μιλά για «εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης», για να υπερκεράσει το κόμμα του Κουβέλη και το κόμμα Λουκανίδης και για να επαναπατρίσει ψήφους στο ΠΑΣΟΚ. Η κατεύθυνση συμπυκνωμένα θα μπορούσε να αποδοθεί ως εξής: «άμυνα κι όπου μας βγάλει».
Στο άλλο μέτωπο, αυτό του κομματικού συμμαζέματος, ο Βενιζέλος πρέπει να ξεπεράσει τις σκληρές διαφωνίες ως προς την επάνοδο των διαγραμμένων. Στην πραγματικότητα, η συζήτηση γίνεται για τη Βάσω και τη Μαριλίζα. Αν όμως ο Βενιζέλος πάρει πίσω τη Μιλένα, που είναι δικός του άνθρωπος και την κράτησε την τελευταία στιγμή να μην πάει στου Κουβέλη, πώς θ’ αρνηθεί να βάλει υποψήφιες τις άλλες δύο κυρίες που έχουν και μεγαλύτερη ιστορία στο ΠΑΣΟΚ; Ελα, όμως, που αντιδρούν ο Λοβέρδος και τ’ άλλα αστέρια της Β’ Αθηνών, που βλέπουν να τρίζουν οι έδρες τους. Και δεν έχει και περιθώριο να βολέψει κάποιους στο Επικρατείας, αφού το ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να ξεπεράσει το 25% για να έχει ελπίδες να πάρει τέταρτη έδρα.
Γι’ αυτό και ο Βενιζέλος έβαλε τον Σγουρό να επιτεθεί γενικά στους παλιούς, φωτογραφίζοντας ουσιαστικά τον Κακλαμάνη, μπας κι αδειάσει λίγος χώρος στη Β’ Αθήνας για να μπορέσει να βολέψει όλους τους βαρόνους. Επισήμως, βέβαια, αυτά που είπε ο Σγουρός, ότι πρέπει να φύγουν όσοι εκλέγονται από το 1980 (δηλαδή ο Κακλαμάνης) είναι προσωπικές του απόψεις και δεν υπήρξε συνεννόηση με τον Βενιζέλο. Θυμηθείτε, ό-μως, ότι τα ίδια διέρρεαν οι άνθρωποι του Βενιζέλου και όταν ο Λοβέρδος είχε κάνει λόγο για συγκυβέρνηση με πρωθυπουργό Σαμαρά. Και πού βρισκόμαστε σήμερα; Να λέγεται επίσημα από τον Σκανδαλίδη ότι το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να δώσει ψήφο ανοχής σε μια κυβέρνηση Σαμαρά, αν η ΝΔ βρεθεί κοντά στην αυτοδυναμία, και ο Βενιζέλος σιωπηρά να εγκρίνει αυτή την άποψη.
Ο Κακλαμάνης, όμως, μάλλον δεν έχει καμιά διάθεση ν’ αποστρατευθεί και ονειρεύεται να εκλεγεί πρώτος στη Β’ Αθήνας, οπότε ο Βενιζέλος πρέπει να βρει λύση ώστε και τους διαγραφέντες να βάλει στα ψηφοδέλτια και το Λοβέρδο με την παρέα του να καθησυχάσει. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, όμως, χάνει χρόνο και βαδίζει προς τις εκλογές σερνόμενος και όχι τρέχοντας.
