Στην πολυαναμενόμενη συνέντευξη που έδωσε ο Παλαιοκρασσάς, μετά την αποπομπή του από τη ΔΕΗ, δεν προέκυψε τίποτα άξιο λόγου, τίποτα που να μην ήταν γνωστό. Ο Παλαιοκρασσάς δεν είναι χτεσινό παιδάκι, ενώ τον μάζεψε και ο Μητσοτάκης, που αυτή την περίοδο δίνει τον δικό του αγώνα για να μπάσει τα παιδιά του στην κυβέρνηση και δεν θέλει ανεξέλεγκτες καταστάσεις από ανθρώπους που ανήκαν στο δικό του πολιτικό περιβάλλον. Το μόνο που αξίζει τον κόπο να σχολιαστεί απ’ όσα είπε είναι ο πίνακας για τις μεγάλες δουλειές των τελευταίων χρόνων (μετά το 2000), που δόθηκαν από τη ΔΕΗ:
♦ ΜΕΤΚΑ 520 εκατ. ευρώ
♦ ΑΘΗΝΑ-FOSTER WHELLER 197 εκατ. ευρώ
♦ ΑΕΓΕΚ 102 εκατ. ευρώ
♦ DAMCO ENERGY 4,3 εκατ. ευρώ
Η πρώτη εταιρία ανήκει στον όμιλο Μυτιληναίου και η τελευταία στον όμιλο Κοπελούζου. «Οπερ έδει δείξαι», που έλεγαν οι παλιοί μαθηματικοί. Υπερεκατονταπλάσιος ο τζίρος του Μυτιληναίου απ’ αυτόν του Κοπελούζου. Κάποια στιγμή θα ξέσπαγε ο πόλεμος. Ο ριγμένος θα διεκδικούσε το… δίκιο του. Γιατί πλέον δεν είναι μόνο οι προμήθειες και οι εργολαβίες. Η πίτα είναι πολύ μεγαλύτερη, καθώς αναμένεται η πλήρης απελευθέρωση στην παραγωγή και πώληση ηλεκτρικής ενέργειεας. Οι μεγάλοι «παίχτες» δεν αρκούνται πια στις εργολαβίες και την προμήθεια. Απαιτούν να κοπεί κομματάκια η ΔΕΗ, ένας ενεργειακός κολοσσός που χτίστηκε με τον ιδρώτα του ελληνικού λαού και το αίμα των εργατών της (το μεγαλύτερο ποσοστό εργατικών «ατυχημάτων» τα τελευταία πενήντα χρόνια), και να αγοράσουν τα κομμάτια «σκοτωμένα», αποκομίζοντας νέα υπερκέρδη.
«Αυτά που είπα είναι αυτά που όλοι ξέρουμε», είπε σε μια αποστροφή της συνέντευξής του ο Παλαιοκρασσάς. Ποια είναι αυτά που ξέρουμε; Οτι οι δουλειές στήνονται και φυσικά πέφτουν μίζες; Πού είναι, όμως, οι μίζες; Ψάξε, ψάξε, δεν θα τις βρεις… Υστερα απ’ αυτά, ακούστηκε σαν σκέτη ειρωνία ο λιβανωτός στον Καραμανλή, τον οποίο ο θεούσος Παλαιοκρασσάς απεκάλεσε «ελπίδα του ελληνικού λαού».
Ας αφήσουμε, όμως, τον Παλαιοκρασσά, που σε λίγο καιρό ουδείς θα ασχολείται μαζί του, και ας επανέλθουμε στο πρόβλημα ουσίας. Τη σύγκρουση συμφερόντων, που οδηγεί σε κάθετες και οριζόντιες διασπάσεις και συμμαχίες. Καπιταλιστές, πολιτικά στελέχη και μιντιάρχες είναι οι τρεις κατηγορίες που παίζουν στο παιχνίδι, χωρισμένοι σε δυο μεγάλα στρατόπεδα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο διχασμός έχει κόψει στα δύο τον παραταξιακό Τύπο της ΝΔ και έχει οδηγήσει φυλλάδες, όπως η «Χώρα» του Τράγκα να την πέφτουν στα ίσια στον Καραμανλή, κατηγορώντας τον για προεκλογικές συμφωνίες με τον Μυτιληναίο.
Στο προηγούμενο φύλλο της «Κ», σε ανάλυση για το νομοσχέδιο για τις ΔΕΚΟ, υπήρξε μια σύντομη αναφορά στην ιστορία των ΔΕΚΟ και στις σχέσεις τους με το μεγάλο κεφάλαιο. Εκείνη τη στιγμή δεν είχε ξεσπάσει η υπόθεση Παλαιοκρασσά, όμως τη ΔΕΗ έφερνε ως παράδειγμα η ανάλυση. Γιατί είναι η χαρακτηριστικότερη περίπτωση ΔΕΚΟ με ιδιαίτερα μεγάλο επενδυμένο κεφάλαιο, που ήταν ασύμφορο να την πάρει το ιδιωτικό κεφάλαιο, το οποίο έβρισκε πιο κερδοφόρους χώρους τοποθέτησης. Αυτό δεν σήμαινε ότι θα την άφηνε να τη λειτουργεί το κράτος ως κοινωφελές ίδρυμα. Οι καπιταλιστές συνεργάζονταν με τη ΔΕΗ ως εργολάβοι-προμηθευτές και ως προνομιούχοι καταναλωτές. Είναι γνωστή η αποικιοκρατικού τύπου σύμβαση με την ΠΕΣΙΝΕ για την ηλεκτροβόρα «Αλουμίνον της Ελλάδος», που πλέον ανήκει στον όμιλο Μυτιληναίου. Οσο για τις συμβάσεις που έριξε στο τραπέζι ο Παλαιοκρασσάς, αυτές είναι σταγόνα στον ωκεανό. Τέτοιες είναι όλες οι συμβάσεις που έχουν γίνει από καταβολής ΔΕΗ.
Τα τελευταία χρόνια, όμως, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η υπερσυσσώρευση κεφαλαίου έχει δημιουργήσει σημαντικές μάζες λιμναζόντων κεφαλαίων, που αναζητούν χώρους κερδοφόρας τοποθέτησης. Με μοχλό τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, λοιπόν, έχει ξεκινήσει μια διαδικασία ιδιωτικοποίησης των κρατικών επιχειρήσεων. Η λέξη «απελευθέρωση» κλίνεται πλέον σε όλες τις πτώσεις. Οι καπιταλιστές δεν αρκούνται πλέον στο ρόλο του εργολάβου-προμηθευτή της ΔΕΗ αλλά θέλουν να κάνουν άμεσες επενδύσεις στον τομέα της παραγωγής και της διανομής, μολονότι δεν πρόκειται να δημιουργήσουν δικά τους δίκτυα, αλλά θα χρησιμοποιήσουν το υπερπολύτιμο δίκτυο διανομής της ΔΕΗ. Οι κυβερνήσεις κάνουν ό,τι μπορούν για να διευκολύνουν τη διαδικασία αξιοποίησης των λιμναζόντων κεφαλαίων.
Από την άποψη αυτή, η κυβέρνηση της ΝΔ δεν κάνει τίποτ’ άλλο από το να συνεχίζει την πολιτική των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ. Το μόνο που μπορεί ν’ αλλάξει είναι η κατανομή της πίτας ανάμεσα στα επιχειρηματικά συμφέροντα. Γι’ αυτό και είναι τόσο σκληρός, τόσο γενικευμένος ο πόλεμος που έχει ξεσπάσει. Από τη σκοπιά του ελληνικού λαού, όμως, δεν έχει καμιά σημασία αν κερδισμένος θα είναι ο όμιλος Μυτιληναίου ή ο όμιλος Κοπελούζου. Κάποια στιγμή αυτοί θα βρουν ένα σημείο ισορροπίας, έναν τρόπο να μοιράσουν την πίτα. Ο ελληνικός λαός, όμως, θα πληρώσει πολύ σκληρά τη διαδικασία ιδιωτικοποίησης. Και ως φορολογούμενος, με την παροχή επιδοτήσεων, κινήτρων και προνομίων στους επενδυτές, και ως καταναλωτής με τα απελευθερωμένα τιμολόγια ηλεκτρικού ρεύματος (δείτε τις αυξήσεις στον ΟΤΕ για να καταλάβετε τι θα γίνει και στη ΔΕΗ). Και βέβαια, θα την πληρώσουν ακόμα πιο σκληρά οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ και όλοι οι εργαζόμενοι, αφού αν γκρεμιστούν οι εργασιακές σχέσεις στις ΔΕΚΟ, αντεργατικός τυφώνας θα σαρώσει τα πάντα.
Το σκάνδαλο ΔΕΗ ξεσπά σε μια χρονική στιγμή που το καθιστά ιδιαίτερα επίκαιρο. Τη στιγμή που η κυβέρνηση προωθεί το νομοσχέδιο για τις ΔΕΚΟ, με το οποίο ανατρέπει τις εργασιακές σχέσεις και προσπαθεί να δώσει το έναυσμα για γενικότερες αντεργατικές ανατροπές. Οι ΔΕΚΟ πρέπει να γίνουν «πελατοκεντρικές», λένε κομπάζοντας ο Αλογοσκούφης και ο Σιούφας. Εξαρτάται ποιος είναι ο… πελάτης για λογαριασμό του οποίου θα δουλέψουν. Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν θα δουλέψουν για λογαριασμό του ελληνικού λαού. Αλλοι είναι οι πελάτες. Μεγαλοκαρχαρίες τύπου Μυτιληναίου και Κοπελούζου, λαμόγια της πολιτικής και της διοίκησης, όλος ο συρφετός του κεφαλαίου και της αστικής πολιτικής. Είναι ένα καλό καμπανάκι για όλους μας τα όσα αποκαλύπτονται. Για να μην αφήσουμε να περάσει το νομοσχέδιο των αντεργατικών ανατροπών.
