Εν αρχή ην η εξαπάτηση. Διά της προπαγάνδας, βεβαίως. Ως προς αυτό η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν πρωτοτύπησε. Τα ίδια είχε κάνει και η ΝΔ το 2004. Εταζε προεκλογικά και μετά έπρεπε με την προπαγάνδα να πείσει ότι δεν μπορεί να τα υλοποιήσει, διότι βρήκε την οικονομία σε μαύρο χάλι. Μόνο ο τρόπος αλλάζει. Η ΝΔ έκανε «απογραφή», που της πήρε καιρό. Το ΠΑΣΟΚ, επειδή ανέλαβε σε στιγμή πιεστικών αναγκών, έκανε «καταγραφή» εντός λίγων ημερών. Για να φαίνεται πειστική η «καταγραφή», όμως, έπρεπε να παιχτεί ένας τζόγος. Σ’ αυτό ζητήθηκε η βοήθεια του διοικητή της ΤτΕ Γ. Προβόπουλου.
Από την επομένη κιόλας των εκλογών, ο Προβόπουλος, από το βήμα της συνόδου του ΔΝΤ στην Ισταμπούλ, μίλησε για έλλειμμα 10%. Στη συνέχεια, αφού συναντήθηκε με τον Παπανδρέου και δυο φορές με τον Παπακωνσταντίνου, του ζητήθηκε να ανεβάσει το έλλειμμα στο 12%. Η μπίλια κάθησε τελικά στο 12,5% από τον Παπακωνσταντίνου. Αυτό το ποσοστό κατέθεσε στους Αλμούνια και Γιούνκερ, οι οποίοι το δέχτηκαν.
Στο ενδιάμεσο, ο Παπανδρέου διατύπωσε με τις προγραμματικές δηλώσεις το κεντρικό σλόγκαν της περιόδου: «Είμαστε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης». Ηταν το σύνθημα για να ξαμολυθούν οι προπαγανδιστές. Στελέχη των ΜΜΕ, πολιτικά στελέχη, μέλη της κυβέρνησης, καπιταλιστές-συνδικαλιστές και λοιποί παρατρεχάμενοι. Για «ιδιότυπη ημιπτώχευση» μιλούσε ο Ανδρουλάκης την Τετάρτη στον «9,84». «Τα δυσκολότερα για την Ελλάδα είναι μπροστά», συμπλήρωνε με νόημα, για να ισχυριστεί ότι «τώρα η ΕΕ κάνει αυτό που θα κάνει αύριο το ΔΝΤ, αν δεν τα καταφέρουμε μόνοι μας». Ο Πρετεντεράκος από το «Βήμα» τραβούσε το αυτί μερικών υπουργών που κάνουν «ασκήσεις δημοφιλίας» (Ανδρέα Λοβέρδο, τ’ ακούς;) και ζητούσε γρήγορη ανταπόκριση σ’ αυτά που ζητάει η ΕΕ: «Ουσιαστικότερη μεταρρύθμιση του Ασφαλιστικού», «πλήρη εξομοίωση των συνταξιοδοτικών ορίων μεταξύ ανδρών και γυναικών», «κατάργηση όλων των χαριστικών και ευνοιοκρατικών περιπτώσεων». Ο Παπαχελάς από την «Καθημερινή» κρατούσε το ίσο, ζητώντας από τη νέα κυβέρνηση «να πάρει μια ανάσα, να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται, να φροντίσει τα ευάλωτα στρώματα του πληθυσμού, να αφήσει τον κ. Πάγκαλο να χειρισθεί τα “αριστερά μέτωπα” και να ελπίσει σε μια “πράσινη ανάπτυξη” στο τέλος».
Τα ερωτήματα είναι απλά. Δεν τα ήξεραν αυτά πριν τις εκλογές; Ο Παπανδρέου έλεγε ότι έχει πλήρη γνώση της οικονομίας, ότι έχει συναντηθεί με τον Αλμούνια, τον Τρισέ, τον Μπαρόζο. Συναντήθηκε με τον Προβόπουλο. Δεν του είπε αυτός την αλήθεια για το έλλειμμα; Αν όχι, τότε γιατί τον κρατάει στην ΤτΕ; ‘Η μήπως το ακριβές ύψος του ελλείμματος το ανακάλυψαν μετά, όταν εγκαταστάθηκε στην πλατεία Συντάγματος ο… γάτος Παπακωνσταντίνου; Αστεία πράγματα. Ηξεραν τα πάντα, όμως έπρεπε να κερδίσουν τις εκλογές λέγοντας παπαριές. Αφού κέρδισαν, άρχισαν το τζόγο με τους αριθμούς, ώστε να ασκήσουν τρομοκρατία στους εργαζόμενους και να περάσουν το σκληρό πρόγραμμα λιτότητας. Μάλιστα, φουσκώνουν λίγο παραπάνω το έλλειμμα, για να δείξουν πως το 2010 θα το μειώσουν ουσιαστικά (το είχε κάνει και η ΝΔ αυτό).
Ενα πρόγραμμα στο οποίο ο Παπανδρέου έδωσε την έγκρισή του την Τετάρτη, σε σύσκεψη με τους Παπακωνσταντίνου και Κατσέλη στο Μαξίμου, μετά την επιστροφή του πρώτου από το Λουξεμβούργο. «Οι προγραμματικές μας δεσμεύσεις θα τηρηθούν στο ακέραιο, με βάση βέβαια τις δυνατότητές μας», δηλώνει ο Πεταλωτής. Οπως καταλαβαίνετε, το ουσιώδες είναι το δεύτερο σκέλος: «με βάση τις δυνατότητές μας». «Δεν θα μπει κανένας νέος φόρος το 2009», δηλώνει ο Παπακωνσταντίνου. Μας δουλεύει λες και απευθύνεται σε ηλίθιους. Το 2009 τελειώνει. Ο,τι ήταν να μπει το έβαλε η ΝΔ. Αυτοί το μαζεύ-ουν, αφού τίποτα δεν κατήργησαν (η ιστορία με τους ημιυπαίθριους έτσι κι αλλιώς δεν περπατούσε και δεν συνιστούσε φορολογία). Το 2010… θα κλάψουν μανούλες. Από το προσχέδιο προϋπολογισμού, που θα κατατεθεί μέχρι το τέλος του μήνα, θα μάθουμε τα μεγέθη της φορολογίας και την κατανομή στις διάφορες κατηγορίες. Με το φορολογικό νομοσχέδιο, που θα κατατεθεί μάλλον το Γενάρη, θα μάθουμε την εξειδίκευση. Το κλίμα το έδωσε ο Παπανδρέου με την «έκτακτη ανάγκη», το επιβεβαίωσε ο εκπρόσωπός του Πεταλωτής, μιλώντας για «πολυετή περίοδο προσαρμογής».
Μαζί με την τρομοκρατία των αριθμών και την καταστροφολογία πάνε και οι απειλές. «Θα συγκρουστούμε με παλιές αντιλήψεις και πρακτικές του παρελθόντος», δηλώνει με νόημα ο Πεταλωτής την Τρίτη. Τα ίδια είχε πει στις προγραμματικές δηλώσεις ο Παπανδρέου: «Η κατάσταση δεν επιτρέπει σε κανέναν να εξυπηρετεί ιδιοτελή ή συντεχνιακά συμφέροντα και να σταθεί εμπόδιο στις μεγάλες αλλαγές που ζητούν οι έλληνες πολίτες, τις αλλαγές για τις οποίες έχουμε καθαρή εντολή». «Είμαι έτοιμος και να συγκρουστώ με αντιλήψεις και συμφέροντα που μας κρατάνε πίσω».
Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε για τη σημασία αυτών των αναφορών. Κάθε φορά που οι αστοί πολιτικοί μιλούν για «αντιλήψεις και πρακτικές του παρελθόντος», για «οργανωμένα συμφέροντα», για «συντεχνιακά συμφέροντα» και τα παρόμοια, αναφέρονται στους εργάτες, τους εργαζόμενους, τους φτωχούς αγρότες, τους νέους και τις αντιστάσεις τους.
Δεν χρειαζόμαστε το προσχέδιο του προϋπολογισμού, για να «οσμιστούμε» την πολιτική σκληρής λιτότητας που θα εφαρμοστεί. Μας αρκεί το γεγονός ότι οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες και οι άλλοι καπιταλιστές ψάλλουν ύμνους στην κυβέρνηση Παπανδρέου. Για το λαό θα υπάρχει και πάλι μόνο μια πολιτική πτωχοκομείου, σαν αυτή που εφάρμοζε η ΝΔ. Ακόμα και το «επίδομα αλληλεγγύης», που είχαν πει ότι θα το έδιναν σε κάθε οικογένεια με ετήσιο εισόδημα κάτω από 10.500 ευρώ, άρχισαν να το «μαζεύουν». «Επιλέγουμε να πάμε σε μια πιο στοχευμένη λογική από αυτή που είχε το σχέδιο νόμου, που είχαμε καταθέσει στη Βουλή» ως αντιπολίτευση, δηλώνει ο Παπακωνσταντίνου. Το εισοδηματικό κριτήριο θα «λειτουργήσει επικουρικά» μόνο! Είδατε με πόσο κομψό τρόπο ακυρώνουν τις προαεκλογικές εξαγγελίες τους; Οπως ακριβώς ξέχασε ο Παπανδρέου αυτά που έταζε, με άλλη πρόταση νόμου, στους πυρόπληκτους της Ηλείας. Οπως ακριβώς ο Λοβέρδος ξέχασε τη Δευτέρα αυτά που έλεγε την Κυριακή στη Βουλή.
Πέρα, όμως, από την κυβερνητική πολιτική, υπάρχει η ασυδοσία και η αγριότητα των καπιταλιστών, που απολύουν και τρομοκρατούν, χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν και με τη σιγουριά ότι η κυβέρνηση δεν πρόκειται να τους ενοχλήσει καθόλου.
