Μ’ ένα σμπάρο πολλά τρυγώνια προσπάθησε να χτυπήσει ο Βενιζέλος, με τη συνέντευξη-ποταμό που έδωσε στο «Πρώτο Θέμα». Εβαλε τον Παπανδρέου σ’ έναν κλοιό θεμάτων, με τη βεβαιότητα πως αν μεν ακολουθήσει τις προτάσεις του, αυτός θα έχει την πατρότητα, αν δε δεν τις ακολουθήσει, αυτός θα έχει βγάλει την ουρά του απέξω.
Καταρχάς, εντόπισε αριστοτεχνικά την έννοια της ευθύνης στα πρόσωπα του Παπανδρέου και του Παπακωνσταντίνου, λέγοντας ότι «είναι άλλη η ευθύνη του πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομικών, που έχουν άμεση επαφή με χειρισμούς, και άλλη η ευθύνη ενός υπουργού σε μη σχετικό υπουργείο (σ.σ. δηλαδή της αφεντιάς του) ή ενός υφυπουργού».
Στη συνέχεια, υπέδειξε –με κομψότητα ύφους, αλλά χωρίς καθόλου τακτ– ότι ο Παπακωνσταντίνου πρέπει να πάρει τον πούλο. Οταν ρωτήθηκε αν μπορούν να «πετύχουν στην εφαρμογή του δεύτερου μνημονίου αυτοί που απέτυχαν στην υλοποίηση του πρώτου», όχι μόνο δεν είπε λέξη για να υπερασπιστεί την εφαρμογή του μνημόνιου 1, αλλά απάντησε με νόημα: «Δεν πρόκειται να αναφερθώ δημόσια σε θέματα που ανήκουν στη σφαίρα της αποκλειστικής αρμοδιότητας και ευθύνης του πρωθυπουργού. Αλλά υπάρχουν ορισμένα τόσο προφανή και αυτονόητα πράγματα που δεν νομίζω ότι χρειάζεται να τα συζητάμε».
Στη συνέχεια, υπέδειξε –με κομψότητα ύφους, αλλά χωρίς καθόλου τακτ– ότι ο Παπακωνσταντίνου πρέπει να πάρει τον πούλο. Οταν ρωτήθηκε αν μπορούν να «πετύχουν στην εφαρμογή του δεύτερου μνημονίου αυτοί που απέτυχαν στην υλοποίηση του πρώτου», όχι μόνο δεν είπε λέξη για να υπερασπιστεί την εφαρμογή του μνημόνιου 1, αλλά απάντησε με νόημα: «Δεν πρόκειται να αναφερθώ δημόσια σε θέματα που ανήκουν στη σφαίρα της αποκλειστικής αρμοδιότητας και ευθύνης του πρωθυπουργού. Αλλά υπάρχουν ορισμένα τόσο προφανή και αυτονόητα πράγματα που δεν νομίζω ότι χρειάζεται να τα συζητάμε».
Αφού επανέφερε την πρότασή του για ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου με 180 βουλευτές, κατέγραψε αποφασιστικά τη διαφωνία του όχι μόνο με τις πρόωρες εκλογές, με τις οποίες φλερτάρει ένα κομμάτι των «κηπουρών» του Παπανδρέου, αλλά και με το δημοψήφισμα, το οποίο ο ίδιος πυρήνας έχει εισηγηθεί στον Παπανδρέου και ο ίδιος το καλοβλέπει. Ο Βενιζέλος μιλά με κατηγορηματικότητα: «Δεν νοείται δημοψήφισμα με απλουστευτικό, παραπειστικό ή αυτονόητο ερώτημα που λειτουργεί μόνο ως υποκατάστατο των εκλογών και ως μηχανισμός έμμεσης άντλησης νομιμοποίησης».
Βλέποντας ότι ο Παπανδρέου είναι ήδη τελειωμένος και ότι οι «κηπουροί» θα τον ακολουθήσουν στην πολιτική αποστρατεία, ο Βενιζέλος βγαίνει και πάλι στο προσκήνιο, παρουσιαζόμενος σαν ένας υπεύθυνος πολιτικός, που δεν παίζει λαϊκίστικα παιχνίδια και που μπορεί να μαζέψει τα συντρίμμια του ΠΑΣΟΚ και να το ξανακάνει εναλλακτική λύση εξουσίας.
