Γιατί άραγε ένα σημαντικό θέμα, όπως η κατάρρευση του ειδικού στεγάστρου στον αρχαιολογικό χώρο του Ακρωτηρίου στη Σαντορίνη, με ένα νεκρό και μερικούς τραυματίες, εξακολουθεί να φιλοξενείται στις πολιτιστικές σελίδες των εφημερίδων, ενώ έχει εξαφανιστεί από τα πρωτοσέλιδα; Γιατί εξαφανίστηκε τελείως κάθε κριτική και μέσα σε μια βδομάδα το θέμα έχει περάσει εντελώς στα ψιλά;
Είναι άραγε η «εθνική» ανάγκη να προστατευθεί ο τουρισμός, που αμβλύνει την κριτική και βουλώνει τα στόματα; Είναι μήπως το γεγονός ότι στο έργο, πέρα από μερικές μεγάλες κατασκευαστικές εταιρίες, είχε αναμιχθεί η αφρόκρεμα του τεχνικού κόσμου, με επικεφαλής κάποιους μεγαλόσχημους καθηγητές του Πολυτεχνείου; Μπορεί να ισχύουν και τα δύο και μερικοί ακόμη λόγοι που μας διαφεύγουν. Γεγονός, πάντως, είναι ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μια από τις πιο προκλητικές επιχειρήσεις συγκάλυψης ενός εγκλήματος, που από τύχη μόνο είχε λίγα θύματα. Γιατί αν η κατάρρευση είχε γίνει ένα μήνα πριν, μεσούσης της τουριστικής περιόδου, ή την ίδια μέρα λίγες ώρες πριν, τα θύματα ενδεχομένως να ήταν εκατοντάδες.
Ολος ο καυγάς γίνεται για το ποιος έδωσε την άδεια να λειτουργήσει ο χώρος, παράλληλα με τις κατασκευές και για το αν υπάρχει πολιτική ευθύνη, την οποία έσπευσε αμέσως να αποποιηθεί ο υφυπουργός Τατούλης. Πολιτική ευθύνη, βέβαια, υπάρχει και τη φέρει ακέραια όχι μόνο ο Τατούλης αλλά και ο (και υπουργός Πολιτισμού -τρομάρα του!-) Καραμανλής. Πάει πολύ, όμως, να ζητούν την παραίτηση ή αποπομπή του Τατούλη οι Πασόκοι, όταν επί των ημερών τους έγιναν ναυάγια σαν του «Σαμίνα» και μαζικά εγκλήματα όπως αυτό των Τεμπών (για να μη μιλήσουμε για την πτώση του «Φάλκον») και ουδείς παραιτήθηκε.
Το θέμα, όμως, δεν είναι η πολιτική ευθύνη. Το μείζον θέμα είναι γιατί έπεσε το έργο. Ο αρχιτέκτονας μελετητής, έσπευσε πριν ακόμα γίνει καμιά έρευνα, να μιλήσει για «αστοχία υλικού», λες και απευθυνόταν σε βαρβάρους. Και -δυστυχώς- δεν έπεσε πάνω του ο τεχνικός κόσμος να τον σκίσει, όπως θα έπρεπε. Ακόμα και πρωτοετής του ΤΕΙ, που έχει κάνει λίγη στατική, γνωρίζει ότι δεν μπορεί να πέσει ένα ολόκληρο δικτύωμα, επειδή μια ράβδος ήταν σκάρτη. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, τότε όχι η κατασκευή αλλά η μελέτη θα ήταν σκάρτη. Εμείς τεχνικοί δεν είμαστε, ξέρουμε όμως καλά ότι η αρχική μελέτη τροποποιήθηκε, γιατί μερικά υποστηλώματα έπεφταν πάνω σε ανασκαφικά ευρήματα. Την ευθύνη για τη μελέτη και τις τροποποιήσεις της την είχαν οι κατασκευάστριες εταιρίες, που είχαν πάρει τη δουλειά «πακέτο» (μελέτη – κατασκευή). Η Αρχαιολογική Υπηρεσία δεν έχει δικό της τεχνικό τμήμα, ώστε να μπορεί να ελέγξει μια τόσο σύνθετη μελέτη. Προσθέστε και τη γνωστή τάση των εταιριών να ξοδεύουν όσο γίνεται λιγότερα λεφτά, ειδικά όταν βγαίνουν στη μέση παράγοντες που αρχικά δεν είχαν προβλεφτεί, και θα οδηγηθείτε στο συμπέρασμα ότι κάπου εκεί έγινε η κακοτεχνία. Οσο για το κράτος, αφέθηκε στην καλή θέληση των εταιριών και στις υπογραφές διάφορων μεγαλόσχημων τεχνικών, που αν είχαν λίγο φιλότιμο θα έπρεπε να σκίσουν τα πτυχία τους και να αποσυρθούν στις βίλες τους για το υπόλοιπο της ζωής τους.
Η αστοχία υλικού είναι η πιο βολική υπόθεση για όλους. Και για την κυβέρνηση και για τους κατασκευαστές. Με τη διάθεση κουκουλώματος που έχουν δείξει τα ΜΜΕ ευελπιστούν ότι το θέμα θα κλείσει χωρίς να πάρει άλλες διαστάσεις. Οτι σε λίγο όλοι θα το έχουμε ξεχάσει.
