Ποτάμι τέλος

Οσο απλωνόταν η χλεύη πολλών θαμώνων των λεγόμενων κοινωνικών Μέσων για την ανακοίνωση του Σταύρου Θεοδωράκη ότι αποχωρεί από την πολιτική τόσο πλήθαιναν οι ύμνοι για τον «σοβαρό», «αξιοπρεπή» και «ηθικό» Σταύρο, που μπορεί να έκανε λάθη, όμως έμεινε πάντοτε πιστός στις απόψεις του, από τους συναδέλφους του στα αστικά ΜΜΕ, οι οποίοι δεν κατάλαβαν ότι οι εκ των υστέρων ύμνοι τους θύμιζαν επικήδειο σε επαρχιακή πόλη.
 
Ο Θεοδωράκης παραιτήθηκε και πέρασε την αρχηγία στον Μαυρωτά, εισηγούμενος να μη διαλυθεί στο Ποτάμι, αλλά και να μην κατέβει στις εθνικές εκλογές της 7ης Ιούλη. Τις τελικές αποφάσεις θα τις πάρουν τα στελέχη του κόμματος τις επόμενες μέρες. Ο,τι αποφάσεις και να πάρουν, όμως, είναι κοινή πεποίθηση πως το συγκεκριμένο πολιτικό μόρφωμα εξεμέτρησε το ζην.
 
Επαιξε το ρόλο του την περίοδο της μεγάλης ρευστότητας του πολιτικού σκηνικού, όταν και δημιουργήθηκε από τους βαρόνους των μίντια, ως δεξαμενή με ανάχωμα για να υποδέχεται τμήμα των ψηφοφόρων που εγκατέλειπαν το ΠΑΣΟΚ. Τότε, οι μιντιάρχες δεν ήθελαν το υπέρμετρο φούσκωμα του ΣΥΡΙΖΑ. Επαιξε, επίσης, ρόλο στη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ ώστε να ψηφίσει τη Συμφωνία των Πρεσπών. Φάνηκε καθαρά εκείνη την περίοδο ότι ο Θεοδωράκης έπαιρνε κατευθείαν «γραμμή» από την αμερικάνικη πρεσβεία. Πολιτική ιστορία δεν είχε, βάθος κοινωνικό δεν είχε, η τύχη του ήταν προδιαγεγραμμένη: ο προορισμός της στυμμένης λεμονόκουπας.