Ο Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη

Πολιτική αγυρτεία και κάλπικη αυτοκριτική

Δεν είπε τίποτα το συγκλονιστικό ο Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη. Κατά βάση επανέλαβε αυτά που έλεγε προεκλογικά, για την επιτυχημένη κυβερνητική θητεία του ΣΥΡΙΖΑ, που έβγαλε τη χώρα από τα Μνημόνια, την έβαλε στην τροχιά της ανάπτυξης, μείωσε την ανεργία, αποκατέστησε το καθεστώς των συλλογικών συμβάσεων και έδειξε ιδιαίτερα ενδιαφέρον για τα φτωχά κοινωνικά στρώματα.
 
Γνωρίζουμε, φυσικά, πως έκανε τα αντίθετα. Ούτε τη χώρα έβγαλε από τα Μνημόνια (αντίθετα, το μετα-Μνημόνιο που συνήψε παρατείνει τον εφιάλτη μέχρι το 2060, για να μην πούμε για το Υπερταμείο που έχει για 100 χρόνια την κρατική περιουσία και μπορεί να την κάνει ό,τι προστάξουν οι ιμπεριαλιστές δανειστές), ούτε σε καμιά ανάπτυξη την έβαλε (η αναιμική ανάπτυξη του τελευταίου χρόνου έρχεται με… αυτόματο πιλότο, μετά από μια καταστροφική δεκαετία ύφεσης), ούτε τις αποσαθρωμένες εργασιακές σχέσεις αποκατέστησε (τα έχουμε πει αναλυτικά όλ' αυτά), ενώ η μείωση της ανεργίας είναι κυρίως στατιστική απάτη (όταν μεταναστεύουν μισό εκατομμύριο άνθρωποι και αφαιρούνται από το λεγόμενο εργατικό δυναμικό και από την άλλη οι θέσεις εργασίας που ανοίγουν είναι κυρίως μερικής απασχόλησης, δεν έχουμε πραγματική, αλλά στατιστική μείωση της ανεργίας) και η δήθεν προστασία των κοινωνικά αδύναμων δεν είναι παρά ένα φιλανθρωπικό πρόγραμμα που προβλεπόταν από τα ίδια τα Μνημόνια.
 
Οταν όμως έχουμε να κάνουμε με πολιτικούς αγύρτες, οι οποίοι αισθάνθηκαν τρομερή ανακούφιση και χαρά με το 31% που έγραψε το κοντέρ τους στις προηγούμενες εκλογές, διότι εκτιμούν ότι κατοχυρώνονται τελεσίδικα ως ο δεύτερος πόλος του νέου δικομματισμού και «αναγκαστικά» κάποια στιγμή θα ξανασχηματίσουν κυβέρνηση, δεν μπορείς να περιμένεις τίποτ' άλλο. Θα επαναλάβουν τα ίδια, πιστοί στο γκεμπελικό δόγμα «πες, πες, κάτι θα μείνει». Αλλωστε, γνωρίζουν πως δύναμή τους είναι η εργατική και λαϊκή αδυναμία. Εκτιμούν ότι όταν ξαναβρεθούν προ των πυλών της εξουσίας, δε θα είναι αυτοί που θα νικήσουν αλλά ο Μητσοτάκης που θα χάσει. Η τακτική του «ώριμου φρούτου» είναι αυτή που ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις σε συνθήκες ύφεσης της ταξικής πάλης. Οταν ο λαός δε βρίσκεται στους δρόμους, όταν η εργατική τάξη δε διατυπώνει αιτήματα και δεν τα διεκδικεί μαχητικά, τα αστικά πολιτικά κόμματα κάνουν επίδειξη πολιτικής αγυρτείας.
 
Αυτή η σχέση (αδύναμος λαός – αποχαλινωμένα αστικά κόμματα) σφραγίζει την εποχή μας και επιτρέπει στον κάθε Τσίπρα και στον κάθε Μητσοτάκη να φτύνουν το λαό κατάμουτρα.
 
Καθώς έχουν περάσει ελάχιστοι μήνες από τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε με μεγάλη διαφορά τρεις εκλογικές αναμετρήσεις (ευρωεκλογές, δημοτικές και περιφερειακές, βουλευτικές εκλογές), ουδείς έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την επανάληψη της προεκλογικής προπαγάνδας από τον Τσίπρα. Μοιραία, η πολιτική φιλολογία περιορίστηκε στις ανούσιες παραπολιτικές  πλευρές (αν ανέβασε τους τόνους, αν είναι έτοιμος να περάσει άμεσα σε επίθεση κατά της κυβέρνησης και τα παρόμοια). Εμείς θα σχολιάσουμε μόνο μια πλευρά. Την «αυτοκριτική» που έκανε ο Τσίπρας. Και θα το κάνουμε γιατί αυτή η κάλπικη αυτοκριτική τονίζει την πολιτική αγυρτεία των συριζαίων και προσωπικά του Τσίπρα.
 
«Ρωτάνε όμως πολλοί, αγαπητοί φίλοι: Δηλαδή τα κάνατε όλα καλά; Θα είμαι ευθύς: Οχι, δεν τα κάναμε όλα καλά. Μακριά από εμάς η λογική της αυταρέσκειας, της αυτάρκειας και του ναρκισσισμού. Φυσικά κάναμε λάθη. Φυσικά υπάρχουν πράγματα που θα μπορούσαμε να κάνουμε καλύτερα, ταχύτερα και πιο αποφασιστικά», είπε ο Τσίπρας. Θαυμάστε, λοιπόν, «αυτοκριτική»:
 
υ «Πρώτον, νομίζω, ότι κάποιες φορές, υπό την πίεση των θεσμών και λόγω των ευρωπαϊκών συσχετισμών δύναμης που ήταν δυσμενείς, λόγω της εύθραυστης κατάστασης της οικονομίας της χώρα αλλά και των διαπραγματεύσεων και των συζητήσεων που είχαμε με τους θεσμούς, επιδείξαμε μια ατολμία να δράσουμε πιο γρήγορα και πιο αποφασιστικά για την λήψη μέτρων ελάφρυνσης». Προσέξτε, δεν μιλάει για πολιτική εκτός του μνημονιακού πλαισίου, δεν μιλάει για μη εφαρμογή όλων των αντιλαϊκών πακέτων που συμφωνούσαν με την τρόικα μετά από κάθε αξιολόγηση. Οχι, μιλάει για κάποια μερεμέτια της αντιδραστικής πολιτικής, που θα μπορούσαν να τους αποφέρουν περισσότερες ψήφους! Το είπε καθαρά ο ίδιος: «Ειδικά η καθυστέρηση του δεύτερου πακέτου μέτρων για το 2019 μας στοίχισε. Πολλοί το θεώρησαν εκλογικό πακέτο ενώ στην πραγματικότητα ο χρόνος των εξαγγελιών σχετιζόταν με την δημοσίευση των αποτελεσμάτων της Γιούροστατ για το 2018 τον Απρίλιο αλλά και την ολοκλήρωση της έκθεσης των θεσμών τον ίδιο μήνα. Ισως λοιπόν εκεί θα έπρεπε να έχουμε δράσει νωρίτερα»!
 
υ «Ενα δεύτερο στοιχείο αυτοκριτικής αφορά την αποφασιστικότητά μας να αντιμετωπίσουμε ζητήματα που αφορούν τη λειτουργία του κράτους. Και εκεί νομίζω ότι στο σύνολο της η κυβέρνηση δεν επέδειξε την τόλμη που χρειαζόταν για να σπάσει τα παράκεντρα εξουσίας σε όλους τους αρμούς της κρατικής λειτουργίας. Από τα Υπουργεία, τις τράπεζες και τις ελεγκτικές αρχές, ακόμα και ως τη δικαιοσύνη με τα παραδικαστικά της κυκλώματα. Και βρήκαμε εμπόδια με συστήματα εξουσίας που στάθηκαν απέναντι στις επιλογές μας αλλά και στις ανάγκες του ελληνικού λαού». Δηλαδή, αυτοί αποφάσιζαν φιλολαϊκά μέτρα και τα… παράκεντρα εξουσίας τα σαμποτάριζαν! Ποια ήταν αυτά τα μέτρα; Γιατί εμείς ξέρουμε ότι οι συριζαίοι υπουργοί διαπραγματεύονταν με την τρόικα, αυτοί έκλειναν τις συμφωνίες, αυτοί τις αποτύπωναν σε εφιαλτικά πολυνομοσχέδια κι αυτοί τα ψήφιζαν με fast track διαδικασίες στη Βουλή. Αυτή ήταν η πρακτική πολιτική που εφάρμοσαν και όχι κάποια φανταστική πολιτική που τάχα σαμποτάριζαν τα «παράκεντρα εξουσίας».
 
υ «Το τρίτο σημείο αφορά τη μεγάλη μας αδυναμία να επικοινωνούμε σωστά τη πολιτική μας και το έργο μας στους πολίτες»! Αυτό πια είναι πραγματικά για τα πανηγύρια. Εκαναν λέει σπουδαίο έργο, αλλά ο κόσμος δεν το κατάλαβε, γιατί δεν είχαν ισχυρό μηχανισμό προπαγάνδας! Αυτή είναι η αντίληψή τους για το λαό. Οτι είναι άθυρμα της προπαγάνδας και δεν μπορεί να καταλάβει τη βελτίωση της θέσης του! Η προπαγάνδα παίζει ασφαλώς ρόλο, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ διέθετε ουκ ολίγα μέσα προπαγάνδας, πληρωμένα με κρατικό χρήμα. Ποιος ξεχνάει τα προπαγανδιστικά βιντεάκια που έκλειναν με τον Τσίπρα να λέει «ήταν δίκαιο, έγινε πράξη»; Δεν έπεισαν όμως αυτά τα βιντεάκια, όπως δεν μπορούσαν να πείσουν τα καθημερινά εμέσματα της Ακριβοπούλου και η σκανδαλολογία του Βαξεβάνη. Ξέρετε γιατί; Γιατί ο λαός άλλα περίμενε, δεν τα είδε και στο τέλος έκρινε ότι αυτή η προπαγάνδα αποτελούσε φτύσιμο. Αν ο λαός είχε αισθανθεί την παραμικρή βελτίωση στη ζωή του, αν είχε πειστεί ότι αύριο τα πράγματα θα είναι καλύτερα, θα ψήφιζε τον Τσίπρα και όχι τον Μητσοτάκη. Μιλάμε γι' αυτόν το λαό που θεωρεί ύψιστο δικαίωμα την ψήφο, που περιορίζεται σ' αυτήν και σε κάθε εκλογική αναμέτρηση άγεται και φέρεται μεταξύ των αστικών κομμάτων. Ηταν η αντιλαϊκή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ που τον έστειλε στη δεύτερη θέση και όχι η «αδυναμία επικοινωνίας του έργου του».
 
υ «Και το τέταρτο σημείο αυτοκριτικής, πιο πολιτικό αυτό, αφορά το στίγμα μας στην περιβαλλοντική πολιτική». Ωπα, τι εννοεί ο ποιητής; Κάνει αυτοκριτική για τα περιβαλλοντικά εγκλήματα στο Ελληνικό, στη Νέα Φιλαδέλφεια, στο Παλιούρι της Χαλκιδικής; Κάνει αυτοκριτική για τις «οικιστικές πυκνώσεις», με τις οποίες προσπάθησε να πάρει ψήφους από τους καταπατητές δασών και δασικών εκτάσεων; Κάνει αυτοκριτική για τη συνέχιση της εγκατάλειψης των δασών, που τα παραδίδει βορά στις πυρκαγιές; Οχι βέβαια. Το εξήγησε καθαρά: «Ενώ είμαστε περήφανοι ως προοδευτικοί πολίτες για πολλές πτυχές του κυβερνητικού έργου σε ό,τι αφορά δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα, την κοινωνική μας πολιτική, ωστόσο θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει πολύ περισσότερα και πολύ γρηγορότερα σε ό,τι αφορά το περιβάλλον, για την πολιτική μας, για την προστασία από την κλιματική αλλαγή». Φρου-φρου κι αρώματα, δηλαδή. Μπαρούφες οικολογικού περιεχομένου, την ίδια στιγμή που συνέχιζαν την περιβαλλοντοκτόνα πολιτική των προηγούμενων αστικών κυβερνήσεων.
 
Αυτό το τετράπτυχο της «αυτοκριτικής» του Τσίπρα, το οποίο αποδέχονται «αι γενεαί πάσαι» του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελεί μια ακόμα απόδειξη για τον αντιδραστικό χαρακτήρα του.