Σαν καλά συνεταιράκια Σαμαράς και Βενιζέλος έκαναν μυστικά τη διαπραγμάτευσή τους και ανακοίνωσαν αιφνιδιαστικά τη συμφωνία τους: ο Σαμαράς πρόσφερε στον Βενιζέλο την καθιέρωση του σταυρού στις ευρωεκλογές και σε αντάλλαγμα πήρε την κατάργηση της συμμετοχής των αλλοδαπών στις δημοτικές εκλογές.
Είναι προφανές ότι το σταυρό στις ευρωεκλογές τον είχε ανάγκη ο Βενιζέλος, προκειμένου να αποφύγει το μπελά του καταρτισμού μιας λίστας στην οποία οι Πασόκοι θα ήταν μειοψηφία, γεγονός που θα τον καθιστούσε κατηγορούμενο στο εσωτερικό του κόμματός του. Ετσι κι αλλιώς, όπως έχουν τα πράγματα, η «Ελιά» δεν μπορεί να ελπίζει σε περισσότερους από δύο ευρωβουλευτές. Ο τρίτος θ’ αποτελεί θαύμα. Στις τρεις πρώτες θέσεις, λοιπόν, δε θα μπορούσε να είναι παραπάνω από ένας Πασόκος. Ασε που θα έπρεπε το ΠΑΣΟΚ να εγκαταλείψει και τη θέση του επικεφαλής στα χέρια κάποιου «Φούφουτου». Ενώ τώρα, επικεφαλής δε θα υπάρχει και όλοι θα έχουν «ίσες ευκαιρίες» στη διεκδίκηση του σταυρού.
Και ο Σαμαράς, βέβαια, δε βγαίνει χαμένος απ’ αυτή τη ρύθμιση. Μπορεί να… εγκατέλειψε το αρχηγικό του δικαίωμα, όπως λέει, μπορεί να επαίρεται, όμως, ότι έκανε την εκλογή πιο δημοκρατική. Ασε που όσοι θα διεκδικήσουν εκλογή στην ευρωβουλή θα πρέπει να διαθέσουν προσωπικό κόπο και χρήμα από χορηγούς για να μαζέψουν σταυρούς σε μια πίτα που έτσι κι αλλιώς θα είναι μικρότερη για το κόμμα τους.
Από την άλλη, ο Σαμαράς πήρε την κατάργηση της ψήφου των αλλοδαπών στις δημοτικές εκλογές. Ρύθμιση που δεν έχει πρακτική σημασία (ούτε 15.000 νοματαίοι δεν είναι αυτοί που ψήφισαν στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές), έχει όμως μεγάλη προπαγανδιστική σημασία για το ξενοφοβικό και ρατσιστικό ακροατήριο που φιλοδοξεί να τραβήξει η ΝΔ. Η κατάθεση της σχετικής ρύθμισης προκάλεσε την αντίδραση του Γιωργάκη Παπανδρέου (τους την είχε φυλαγμένη) και του Ραγκούση (βρήκε ευκαιρία να ξεμυτίσει από το μπιφτεκάδικο της Πάρου), γι’ αυτό και δόθηκε εντολή από τον Μιχελάκη να την αποσύρει (ώστε να ψηφιστεί χωρίς προβλήματα η ρύθμιση για το σταυρό) και να την επαναφέρει σε άλλο νομοσχέδιο, με τη δέσμευση ότι θα γίνει… διαβούλευση με συνταγματολόγους, ώστε η ρύθμιση να βρίσκεται εντός του πεδίου της σχετικής απόφασης του ΣτΕ και να θωρακιστούν οι δημοτικές εκλογές από τυχόν προσφυγές. Αυτό θα είναι το πρόσχημα για να ψηφίσουν τη ρύθμιση οι Πασόκοι. Μανούλα σε κάτι τέτοια ο Βενιζέλος (λόγω και επαγγελματικής ιδιότητας), θα κάνει το «μασάζ» στον πασοκικό λόχο. Γι’ αυτό και άφησε εντελώς ασχολίαστη την παρέμβαση Γιωργάκη.
Ας επανέλθουμε, όμως, στη ρύθμιση για το σταυρό, για να δούμε πόσο δημοκρατική είναι. Εδώ και χρόνια υπάρχει μια φιλολογία για αλλαγή του εκλογικού νόμου έτσι που να σπάσουν οι μεγάλες περιφέρειες σε μικρότερες, για να μην αναπτύσσονται φαινόμενα διαπλοκής των υποψηφίων με μιντιάρχες και καπιταλιστές που στηρίζουν οικονομικά τις κατ’ ανάγκην πολυδάπανες προεκλογικές τους εκστρατείες. Ενώ, λοιπόν, παρουσιάζουν ως ένδειξη δημοκρατίας την καθιέρωση της μονοεδρικής περιφέρειας, ξαφνικά παρουσίαζουν ως ένδειξη δημοκρατίας τη μετατροπή όλης της χώρας σε μια εκλογική περιφέρεια! Ποιος θα είναι ο μεγάλος νικητής απ’ αυτή τη ρύθμιση; Οι βαρόνοι των μεγάλων, πανελλαδικής εμβέλειας ΜΜΕ, που θα επιλέξουν ποιοι υποψήφιοι θα προβληθούν και θα εκλεγούν. Γιατί είναι αδύνατον ένας υποψήφιος ευρωβουλευτής να περιοδεύσει σε όλη την Ελλάδα. Ας μη μιλούν, λοιπόν, για δημοκρατία και καταπολέμηση της διαπλοκής, όταν κάνουν το ακριβώς αντίθετο.
Οι 58 αρχικά γκρίνιαξαν, σύντομα όμως μαζεύτηκαν, συνειδητοποιώντας ότι εκτίθενται. Αλλοι, όπως ο Μόσιαλος, που έχουν την υποστήριξη συγκροτημάτων των ΜΜΕ, χαιρέτισαν την είδηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ στην αρχή έδειξε αμηχανία, σύντομα όμως κατάλαβε ότι δεν έχει νόημα να ποντάρει σ’ αυτό το ζήτημα και ετοιμάζεται ν’ αντιμετωπίσει με νέο μάτι την κατάρτιση του ευρωψηφοδελτίου του, όπως δηλώνουν τα ηγετικά του στελέχη. Το πρόβλημά τους, δηλαδή, είναι πώς θα βγάλουν εκείνους που έχουν προαποφασίσει να βγάλουν. Αυτό, όμως, είναι ζήτημα ψηφοθηρικής τεχνικής και όχι πολιτικό ζήτημα. Στο πολιτικό επίπεδο ο ΣΥΡΙΖΑ πλησιάζει με συνεχείς κωλοτούμπες στο στόχο της διαχείρισης της μνημονιακής πολιτικής, ενώ όλη αυτή η «ρεαλιστική προσαρμογή» συμβολίζεται εύγλωττα με τους Βουδουροκαρυπίδηδες.
Πρέπει, όμως, να σημειώσουμε ότι αυτά τα πολιτικά παιχνίδια αφορούν τη σημερινή φάση, τη φάση της προετοιμασίας των αστικών κομμάτων για την εκλογική μάχη. Σύντομα θα καταρτίσουν τους συνδυασμούς τους (με γκρίνιες οπωσδήποτε, γιατί περνάμε περίοδο πολιτικής κρίσης) και ουδείς θα θυμάται το κόλπο με την καθιέρωση του σταυρού. Τότε, λοιπόν, τα κόμματα θα πρέπει να συγκρουστούν πολιτικά. Σ’ αυτή τη σύγκρουση ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μέχρι στιγμής το πάνω χέρι, αφού ως αντιπολίτευση είναι άφθαρτος και οι κωλοτούμπες δε φέρνουν μεγάλες διαρροές προς τ’ αριστερά (πολύ λίγο ανακάμπτει ο Περισσός). Ο Σαμαράς με τον Μπένι θα πρέπει να ρίξουν μπόλικο «πρωτογενές πλεόνασμα» (με υλική υπόσταση, όχι με υποσχέσεις) στην προεκλογική αρένα για να ελπίζουν σε ανακοπή του ρεύματος που έχει ο ΣΥΡΙΖΑ.
