Το ίδιο θέατρο πάλι: η τρόικα έρχεταιο φουριόζα και απειλεί. Ο Βρούτσης είναι οσφυοκάμπτης και λέει σε όλα ναι. Ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης, όμως, σηκώνουν τα λάβαρα της αντίστασης, αρπάζουν τους μαρκαδόρους και τραβάνε χοντρές κόκκινες γραμμές: ως εδώ και μη παρέκει, κύριοι. Ενεργοποιούνται και οι συνδικαλιστές της Δεξιάς, μπουκάρουν στη Συγγρού, λούζουν με «γαλλικά» και μεταλλικό νερό τον Τζαβάρα, οπότε παίρνει την κατάσταση στα χέρια του ο Αντωνάκης ο μεγαλοπρεπής και δίνει εντολή στον Βρούτση ν’ αποσυρθεί από την αρένα, γιατί το εργασιακό θα το χειριστεί αποκλειστικά το κογκλάβιο των τριών αρχηγών της συγκυβέρνησης.
Ο Στουρνάρας βγαίνει από το Μαξίμου, όπου συνεδρίασε το κογκλάβιο της τρόικας εσωτερικού και δηλώνει ότι «ήταν μια καλή μέρα». Ο Βενιζέλος λέει στους συνεργάτες του, για να το πουν στους δημοσιογράφους, που θα το γράψουν χωρίς δεύτερη κουβέντα, ότι «δε συζητάμε για περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων ή για το περιεχόμενο του περίφημου email της τρόικας» και πως η δική του κόκκινη γραμμή αφορά την οριζόντια περικοπή σε μισθούς και συντάξεις (ενώ αν κάποιες εξευτελιστικές συντάξεις και κάποιοι εξευτελιστικοί μισθοί δεν πειραχτούν σ’ αυτή τη φάση, αλλά πειραχτούν όλοι οι άλλοι μισθοί και συντάξεις, οι περικοπές… δε θα είναι οριζόντιες και δε θα παραβιαστεί η κόκκινη γραμμή του Μπένι). Κάποιοι ΔΗΜΑΡίτες, πιο πονηροί και περισσότερο μοντέρνοι, περιδιαβαίνουν τα ραδιόφωνα και δηλώνουν πως ο όρος «κόκκινες γραμμές» δεν είναι και τόσο… κομψός, γιατί μια διαπραγμάτευση γίνεται και δεν πρέπει αυτή να υπονομεύεται εξαρχής! Για τον Κουβέλη και τον υπουργό του τον Μανιτάκη, πάντως, κόκκινη γραμμή είναι –λένε– οι απολύσεις στο δημόσιο.
Ο Στουρνάρας συναντιέται με την τρόικα και αμέσως μετά δηλώνει ότι «υπήρξε πρόοδος». Για «καλή συνάντηση» μιλούν –όλως παραδόξως!– και ο ψυχρός Τόμσεν με τον ξινό Μορς. «Πηγή» του υ-πουργείου Οικονομικών (ο ίδιος ο Στουρνάρας, δηλαδή) λέει πως είναι στο χέρι του Μανιτάκη να πείσει την τρόικα για τα «ισοδύναμα μέτρα» και να αποφευχθούν οι απολύσεις. Η ίδια «πηγή» φορτώνει καθυστέρηση στην επεξεργασία «ισοδύναμων μέτρων» στο υπουργείο Αμυνας, ο Πανάρας που αισθάνεται ευτυχισμένος με τόσους καραβανάδες να του «βαράνε προσοχές» καθημερινά τα παίρνει στο κρανίο, απαιτεί επανόρθωση και ο Στουρνάρας εκδίδει μια λακωνική ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία δεν υπάρχουν καθυστερήσεις από το υπουργείο Αμυνας. Η γνωστή «πηγή», όμως, ψιθυρίζει στ’ αυτιά των παπαγάλων της, ότι ναι μεν η τρόικα κάνει πίσω στα εργασιακά και μπορεί να κάνει και στις απολύσεις, όμως ως αντάλλαγμα θέλει την αύξηση των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση στα 66 ή τα 67 χρόνια.
Ολ’ αυτά, βέβαια, είναι καραγκιοζιλίκια. Αυτό αποδεικνύεται από το ότι πρέπει να μαζευτούν μέτρα γύρω στα 12 δισ. ευρώ. Τα στελέχη της τρόικας ξέρουν πλέον απέξω κι ανακατωτά όλα τα δεδομένα. Τα ξέρουν καλύτερα από τους υπουργούς, γιατί είναι περισσότερο καιρό στο ελληνικό κουρμπέτι, ενώ οι υποστηρικτικές υπηρεσίες τους είναι οργανωμένες, έχουν μόνιμη παρουσία στα υπουργεία και στη διάθεσή τους όλα τα στοιχεία. Δεν μπορεί, λοιπόν, να τους κοροϊδέψει ο κάθε Βρούτσης, ο κάθε Μανιτάκης και ο κάθε Παναγιωτόπουλος, λέγοντάς τους γενικά και αόριστα «θα κόψω τόσα». Απαιτούν συγκεκριμένες και απόλυτα μετρήσιμες προβλέψεις.
Φυσικά, παζάρι γίνεται. Και πολιτικά επιχειρήματα αναπτύσσονται. Οσο κι αν εμφανίζονται σαν άκαμπτοι τεχνοκράτες, οι τροϊκανοί είναι σε θέση να αντιληφθούν τις πολιτικές ανάγκες της κυβέρνησης. Τα περίπου 12 δισ. όμως είναι ένα συγκεκριμένο νούμερο που δεν μπορούν να το μειώσουν, διότι αυτή είναι η εντολή που έχουν από τ’ αφεντικά τους (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ). Γι’ αυτό ζητούν «ισοδύναμα μέτρα», εξίσου συγκεκριμένα και μετρήσιμα, όμως.
Υπάρχει περίπτωση το συνολικό πακέτο, όπως θα διαμορφωθεί τελικά, να μην είναι εφιαλτικό; Να μην περιλαμβάνει περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, περικοπές σε κοινωνικές δαπάνες, εξαφάνιση της ασφαλιστικής κάλυψης Υγείας, κατάργηση φοροαπαλλαγών, ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις κ.λπ. κ.λπ.; Εμείς απ’ όταν άρχισε το αλισβερίσι συγκυβέρνησης-τρόικας για τη διαμόρφωση του νέου πακέτου, είχαμε επισημάνει πως χρησιμοποιείται και η τακτική του Χότζα. Πέφτουν στο τραπέζι πολλά, διαρρέουν στα ΜΜΕ ακόμη περισσότερα, ώστε στο τέλος να πουν στον ελληνικό λαό ότι πρέπει να ‘ναι και ευχαριστημένος, γιατί «σώθηκε» τούτο και «σώθηκε» τ’ άλλο. Αυτό το παιχνίδι το ‘παιζαν ο Παπακωνσταντίνου, ο Βενιζέλος, ο Κουτρουμάνης, η Κατσέλη. Γιατί να μην το παίξουν και οι σημερινοί;
Φυσικά και ανησυχούν τα κόμματα της συγκυβέρνησης. Ολα, όχι μόνο το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ. Και ο Σαμαράς ανησυχεί, γιατί θυμάται πόσους βουλευτές αναγκάστηκε να διαγράψει όταν ψήφισε το Μνημόνιο-2. Ο Βενιζέλος δεν μπορεί ακόμη να μαζέψει τα μπάζα από την προηγούμενη κατεδάφιση, πώς να μαζέψει και τα καινούργια; Οσο για τον Κουβέλη, καλή είναι η «κουτάλα» που εξασφάλισε για το κόμμα και τα στελέχη του, όμως το μέλλον διαγράφεται δυσοίωνο.
Ομως, αυτή η ανησυχία κάθε άλλο παρά σε διατάραξη της συνοχής της συγκυβέρνησης οδηγεί. Το δόγμα που οδηγεί τα βήματα όλων τους είναι το «βάστα με να σε βαστώ». Ο ένας προσπαθεί να φορτώσει την ευθύνη στον άλλο, όμως τη συγκυβέρνηση θα την κρατήσουν, γιατί μόνο έτσι θα κρατηθούν στην εξουσία. Θα επιστρατεύσουν τα πιο απίθανα παραμύθια, θα παίξουν το πιο γελοίο θέατρο κι όποιον πείσουν. Αλλωστε, ποιον έχουν απέναντί τους; Ο ΣΥΡΙΖΑ πετάει κορόνες, τα στελέχη του ξημεροβραδιάζονται στα ραδιοκάναλα, αλλά σέβεται απόλυτα το κοινοβουλευτικό παιχνίδι, τιμά τον θεσμικό του ρόλο και εκδίδει οργισμένες ανακοινώσεις επειδή ο Ρομπάι «έφτυσε» τον Τσίπρα και δεν συναντήθηκε μαζί του. Ο Περισσός έχει το μαύρο του το χάλι και προσπαθεί να διορθώσει κάπως την τακτική του. Ο Καμμένος ήταν εξαφανισμένος για κάνα δίμηνο, άφησε το παιχνίδι στον Μαρκόπουλο και τον Ζώη κι αυτοί έστησαν μια φράξια που θα του κάνει τη ζωή δύσκολη. Οσο για τους νεοναζί, αυτοί οργανώνουν τάγματα εφόδου και βρομίζουν την ελληνική κοινωνία με το ρατσισμό τους.
Η πραγματική αντιπολίτευση, αντιπολίτευση στο δρόμο, αλλά με γνώση, οργάνωση και προοπτική, εξακολουθεί ν’ αποτελεί ζητούμενο κι αυτό διευκολύνει τη συγκυβέρνηση.
