Ασχημα μαντάτα για τους ελληνοχριστιανούς: «Πο- ρεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιο το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού. Επείνασα γαρ και ουκ εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα και ουκ εποτίσατέ με, ξένος ημήν και ου συνηγάγετέ με γυμνός και ου περιβάλλετέ με, ασθενής και εν φυλακή και ουκ επισκέψασθέ με».1
Εάν παρ’ ελπίδα υπάρχει θεός, τότε εμείς οι άθεοι, υλιστές, αναρχοκομμουνιστοληστοσυμμορίτες μάλλον θα τη γλιτώσουμε φθηνά, ενώ ο μητροπολίτης Ανθιμος, ο τηλενομάρχης Ψωμιάδης, ο Καρατζαφύρερ και οι υπόλοιποι εκλεκτοί εκπρόσωποι του ελληνοχριστιανικού θιάσου, που φαντασιώνονται φράχτες και άνοιγμα πυρός στο τρίτο αλτ2, μάλλον την έχουν άσχημα: «Και απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον…».
Δεκάδες μετανάστες απεργοί πείνας διεκδικούν τα αυτονόητα δικαιώματά τους, υπό το βλέμμα της κατακρεουργημένης απ’ τον χριστιανικό όχλο νεοπλατωνικής φιλοσόφου Υπατίας. Οι απ’ ευθείας απόγονοι των ανθρωπόμορφων αυτών ουρακοτάγκων θα ήθελαν να πράξουν ομοίως, αλλά από τότε δυστυχώς μεσολάβησε και αυτός ο καταραμένος ο Διαφωτισμός – γαμώ το Βολταίρο μου μέσα και όλους τους εγκυκλοπαιδιστές μαζί!
Εάν όμως ο σύγχρονος σκοταδισμός και η υποκρισία των ελληνοχριστιανών είναι η μια όψη του νομίσματος, η άλλη όψη είναι ο επιφανειακός ανθρωπισμός της συστημικής Αριστεράς, που θέλει να αντικαταστήσει την αλληλεγγύη με μια εκφυλισμένη ελεημοσύνη. Ετσι κι αλλιώς, η ίδια η ύπαρξη της ελεημοσύνης στο χριστιανισμό είναι μια έκπτωση: ο πρωτοχριστιανικός κομμουνισμός εκφυλίστηκε περιοριζόμενος μόνο στα κοινά γεύματα και από εκεί πέρασε στον παραπέρα εκφυλισμό της ελεημοσύνης. Μια Αριστερά συνηθισμένη στις εκπτώσεις εκφυλίζει και την αλληλεγγύη στους 300 περίπου απεργούς πείνας σε απλή ελεημοσύνη, σε ευχολόγιο χωρίς νόημα.3
Σε αντίθεση με την ενατενιστική και δακρύβρεχτη «αλληλεγγύη» του επιφανειακού ανθρωπισμού (αλλά και τον εξ ίσου ενατενιστικό σεχταρισμό που κάνει χρήση της επαναστατικής φρασεολογίας, συνθέτοντας ένα μεγαλόστομο τίποτα), η γνήσια αλληλεγγύη στους 300 μετανάστες απεργούς πείνας και κατ’ επέκταση σε ολόκληρο το προλεταριάτο (μεταναστευτικό ή μη) ξεδιπλώνεται με δυο τρόπους, που ο ένας είναι προϋπόθεση του άλλου:
Βήμα πρώτο: ενεργή συμπαράσταση και συμμετοχή στους αγώνες τους, ακόμα κι αν αυτοί έχουν μερικά και αποσπασματικά αιτήματα που δεν ξεφεύγουν απ’ τα αστικοδημοκρατικά πλαίσια, δεν έρχονται δηλαδή σε άμεση και χειροπιαστή ρήξη με το υπάρχον status quo (ενδέχεται, όμως, να δημιουργήσουν τους όρους και τις προϋποθέσεις για μια ανώτερη ρήξη, αφού η επανάσταση δεν είναι ένα απλό βολονταριστικό άλμα, αλλά μια συνεχής εξελικτική διαδικασία που συνδέεται άμεσα με τις υλικές συνθήκες και τις ανάγκες των ανθρώπινων υποκειμένων).
Βήμα δεύτερο: ενδυνάμωση του ριζοσπαστικού κινήματος που πολεμάει τις ίδιες τις αιτίες που εξαναγκάζουν τους ανθρώπους να ξεσπιτώνονται, να αφήνουν τις πατρίδες τους και να μεταναστεύουν. Οι πόλεμοι (τοπικοί ή νεοαποικιοκρατικοί), η λιμοκτονία, ο υποσιτισμός, η φτώχεια και η εξαθλίωση δεν είναι ουδέτερα φαινόμενα που έτσι απλά συμβαίνουν. Εχουν βαθειά τις ρίζες τους μέσα στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και τις υπάρχουσες κοινωνικές σχέσεις. Πέρα από τον επιφανειακό ανθρωπισμό της συστημικής Αριστεράς, που ζητά εξωραϊσμό των αποτελεσμάτων με διατήρηση των αιτιών, υπάρχει ο πιο βαθύς ανθρωπισμός που είναι ο βαθύτερος ριζοσπαστισμός: η κοινωνική επανάσταση που θα πετάξει μια για πάντα τον καπιταλισμό στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας!
Γιατί σαν να μην έφτανε ο αστικός Διαφωτισμός, ήρθανε μετά κι αυτοί οι τρισκατάρατοι μουσάτοι με τη διαλεχτική τους να μας πουν πως ο καπιταλισμός δεν είναι μόνιμη κατάσταση της ανθρωπότητας, αλλά είναι ιστορικός, δηλαδή απ’ τη φύση του μεταβατικό και όχι έσχατο στάδιο της ανθρώπινης κοινωνίας…
Πολύκαρπος Γεωργιάδης
Φυλακές Κέρκυρας
14.02.2011
1. Βλέπε το κατά Ματθαίον ευαγγέλιο, κεφ. κε’ στίχοι 31-46.
2. Δηλώσεις Κυριάκου Βελόπουλου σε τηλεοπτικό σταθμό…
3. Ο «αντι»ρατσισμός της καθεστωτικής Αριστεράς ελάχιστα διαφέρει απ’ τον «αντι»ρατσισμό του κεφαλαίου και των κομμάτων του, που εναλλάσσουν ρατσισμό και αντιρατσισμό ανάλογα με τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους. Ετσι, ο αριστερίζων «αντι»ρατσισμός εκφράζεται περισσότερο ως ουρά του αστικού κοσμοπολιτισμού και όχι του επαναστατικού-προλεταριακού διεθνισμού.
