Ο Βενιζέλος θα μπορούσε να χαρεί για το γεγονός ότι ο Λοβέρδος ψάχνεται εκτός κάθε δημοσιότητας (κάτω και από τον Ζώη τον δίνουν τα γκάλοπ), ο Ραγκούσης μονάζει στην Πάρο (χωρίς καν να μπορεί να φαντασιωθεί τον Κιγκινάτο) και η Διαμαντοπούλου φιλάει κατουρημένες ποδιές για να την «παίξουν» ως σοβαρή πολιτική εφεδρεία. Πώς να χαρεί όμως ο πρόεδρος ενός πρώην κόμματος εξουσίας, το οποίο μετριέται σταθερά με μονοψήφια νούμερα, ενώ ο ίδιος έχει καταντήσει παρατρεχάμενος του Σαμαρά και έρμαιο στις ορέξεις του; Είναι χαρακτηριστικό ένα ανέκδοτο που κυκλοφορεί ανάμεσα στους ίδιους τους Πασόκους: Μέχρι τώρα ήταν ο Βενιζέλος που έβαζε βέτο στον Σαμαρά, λέγοντάς του ότι θα ρίξει την κυβέρνηση. Τώρα είναι ο Σαμαράς που απαιτεί από τον Βενιζέλο πειθαρχία, απειλώντας τον ότι θα πάει σε εκλογές.
Τίποτα δεν του βγαίνει του Βενιζέλου και πλέον απομονώνεται ακόμα και από τους δικούς του, που βλέπουν ότι δεν μπορεί να τους ξεκολλήσει από το τέλμα και αρχίζουν και κάνουν δεύτερες σκέψεις. Του χρεώνουν γκάφα στην περίπτωση του καυγά που ξεκίνησε με τον ΓΑΠ γύρω από την οικονομική διαχείριση του ΠΑΣΟΚ. Τον κατηγορούν ότι αισθάνεται ανασφάλεια και γι’ αυτό έκανε τις διαρροές, με αποτέλεσμα να χάσει το ΠΑΣΟΚ και όχι ο ΓΑΠ που είναι έτσι κι αλλιώς χαμένος. Τον κατηγορούν ότι δεν κατάφερε να επιβάλει στον Σαμαρά τον ανασχηματισμό, μολονότι ο ίδιος είχε σπεύσει να τον ανακοινώσει. Μ’ άλλα λόγια, τον κατηγορούν ως ουρά του Σαμαρά. Τον κατηγορούν, ακόμη, ότι κάνει προτάσεις ενότητας στον Κουβέλη για να τον δει να τις απορρίπτει, χωρίς αυτό να πιστώνει απολύτως τίποτα στον πολιτικό λογαριασμό του ΠΑΣΟΚ, πέρα από μια αίσθηση ξεφτίλας, που είναι διάχυτη στην κόσμο. Κι ενώ του σούρνουν όλ’ αυτά και πολλά ακόμη, ο Βενιζέλος δεν έχει ούτε ένα θέμα με το οποίο να μπορεί ν’ αλλάξει την ατζέντα.
