«Θύελλα προκάλεσε το δημοσίευμα του "Εθνους της Κυριακής", το οποίο αποκάλυψε απόρρητο έγγραφο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, στο οποίο αναφέρει ότι η αναδιάρθρωση του χρέους δεν έγινε, επειδή την απέρριψε η τότε κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου». Αυτά έγραφε το «Εθνος» της Δευτέρας, ευλογώντας τα γένεια του και το ψεύ-δος του. Γιατί πρόκειται περί προφανούς ψεύδους, το οποίο μάλιστα δεν είναι και καινούργιο. Ολόκληρο βιβλίο έχει γράψει ο πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ Π. Ρουμελιώτης, υποστηρίζοντας την άποψη ότι το ΔΝΤ ήθελε «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, αλλά τη λύση απέρριψε η κυβέρνηση Παπανδρέου.
Σιγά που μπορούσε η περιδεής κυβέρνηση Παπανδρέου να απορρίψει οτιδήποτε αποφάσιζαν οι διαχειριστές του δημόσιου χρέους. Μπορεί το ΔΝΤ να ήθελε το «κούρεμα» από την αρχή, όμως δεν το ήθελαν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, για να μην υπάρξει πρόβλημα στο ευρώ. Το παραδέχτηκε πρόσφατα, για πρώτη φορά δημόσια, ο Ολι Ρεν, απαντώντας σε ερωτήσεις στο Ευρωκοινοβούλιο. Και η κυβέρνηση Παπανδρέου υπάκουσε στη θέληση του ευρωζωνικού διευθυντήριου.
Μήπως, όμως, το ΔΝΤ ακολούθησε διαφορετική στάση; Δεν συνεργάστηκε με τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και τους μηχανισμούς της Ευρωζώνης στη διαχείριση του ελληνικού χρέους; Μήπως δεν ήταν το ΔΝΤ που χρησιμοποιούσε σκόπιμα τον λαθεμένο «πολλαπλασιαστή» για να «αποδείξει» ότι το πρώτο Μνημόνιο «βγαίνει»;
Υπάρχει ο ενδοϊμπεριαλιστικός ανταγωνισμός και αυτός ήταν παρών και στις διαδικασίες διαχείρισης του ελληνικού χρέους. Το ΔΝΤ, υπηρετώντας πρωτίστως τα αμερικάνικα συμφέροντα, προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει το «χαρτί» των υπερχρεωμένων χωρών προκειμένου να στριμώξει τη Γερμανία. Πίεζε τα πράγματα μέχρι εκεί που το έπαιρνε. Πέρα, όμως, από τον ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό, υπάρχει η διιμπεριαλιστική ενότητα γύρω από το μείζονα στόχο. Και μείζων στόχος όλων των ιμπεριαλιστικών κέντρων ήταν η προώθηση της «κινεζοποίησης» στην καρδιά της Ευρωζώνης. Αυτή την «κινεζοποίηση» προώθησαν με θαυμαστή συνέπεια και με απόλυτη ενότητα μεταξύ τους. Οι αποφάσεις της τρόικας ως προς τα μέτρα της «κινεζοποίησης» ήταν πάντοτε ομόφωνες, χωρίς ποτέ να διαφανεί οποιοδήποτε ψήγμα διαφωνίας ανάμεσα στους εκπροσώπους του ΔΝΤ, της ΕΕ και της ΕΚΤ. Σε άλλο επίπεδο, σ' αυτό του Eurogroup και ορισμένες φορές της συνόδου κορυφής, με την παρουσία πάντοτε της Κριστίν Λαγκάρντ ως εκπροσώπου του ΔΝΤ, γινόταν το παζάρι για το χρέος. Κι όταν ήρθε η ώρα, αποφασίστηκε και το πρώτο «κούρεμα» (PSI) και στη συνέχεια ένα δεύτερο καλυμμένο «κούρεμα» και αλλαγές στα επιτόκια και στο χρόνο αποπληρωμής (και θα γίνουν και άλλες τέτοιες ρυθμίσεις, γιατί ο λογαριασμός του χρέους δε «βγαίνει»).
Η κυβέρνηση Παπανδρέου είναι ένα πτώμα που έχει ενταφιαστεί προ καιρού. Μπορούν, λοιπόν, σήμερα να της φορτώνουν όλες τις ευθύνες, βγάζοντας λάδι τους ιμπεριαλιστές διαχειριστές και επικυρίαρχους, όπως και τη διάδοχη κατάσταση, τη σημερινή κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, η οποία τάχα διόρθωσε τα στραβά του πρώτου Μνημόνιου.
