Είπε ο πρωθυπουργός Τσίπρας συνεντευξιαζόμενος στην ΕΡΤ στις 7 Δεκέμβρη: «Εγώ δεν χρειάζομαι αυτήν την στιγμή, αισθάνομαι πάρα πολύ ασφαλής με την κυβερνητική πλειοψηφία των 153 βουλευτών και δεν έχω στόχο -όλη αυτή η διαδικασία δεν είχε στόχο ούτε το να αλλάξει η κυβέρνηση ούτε με το να συμπληρωθεί με άλλους το κυβερνητικό σχήμα, ούτε το να διευρυνθεί η κυβερνητική πλειοψηφία, πόσο δε μάλλον να πάμε σε μία οικουμενική κυβέρνηση».
Ποιος άνοιξε αυτό το θέμα; Το άνοιξε μήπως κανένα από τα κόμματα της αντιπολίτευσης; Οχι. Το άνοιξε ο αστικός Τύπος; Οχι. Το άνοιξε η ίδια η κυβέρνηση Τσίπρα και μάλιστα όχι κάποιος τυχάρπαστος υπουργός που του αρέσει να φλυαρεί, αλλά το ίδιο το μέγαρο Μαξίμου. Ηταν η κυβερνητική εκπρόσωπος Γεροβασίλη που δήλωνε μια βδομάδα πριν (30 Νοέμβρη): «Οχι μόνο δεν κινδυνεύει η κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αλλά -αντίθετα– είναι πολύ πιθανόν και να ενισχυθεί στο μέλλον». Το ίδιο βράδυ, βγήκε στην ΕΡΤ ο υπουργός Επικρατείας Φλαμπουράρης και ανήγγειλε ότι θα υπάρξει συνάντηση Τσίπρα-Λεβέντη, τονίζοντας με νόημα ότι ο Λεβέντης «δεν θέλει να μπει στην κυβέρνηση, θέλει να στηρίξει, και αυτό είναι πολύ θετικό».
Επομένως, ο ισχυρισμός Τσίπρα είναι αληθινός κατά το ένα τρίτο, ενώ κατά τα δύο τρίτα είναι ένα ακόμα χοντρό ψέμα. Το μέγαρο Μαξίμου πράγματι δεν έθεσε ποτέ ζήτημα σχηματισμού οικουμενικής κυβέρνησης, έθεσε όμως -με τον πιο επίσημο τρόπο- ζήτημα διεύρυνσης της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και ζήτημα στήριξης της κυβέρνησης από άλλα κόμματα και συγκεκριμένα από τον Λεβέντη. Και δε θα το έπαιρνε πίσω αυτό ο Τσίπρας, αν ο Λεβέντης δεν αρνιόταν τη
στήριξη και δεν άρχιζε τα «κορδελάκια». Αλλα είχε πει φαίνεται στον φίλο του τον Φλαμπουράρη και άλλα αποφάσισε μετά, γιατί του το ζήτησαν οι εκλογείς του, όπως λέει!
Από μια άποψη, ο Τσίπρας την πάτησε όπως την είχε πατήσει πριν από πολλά χρόνια ο Π. Παναγιωτόπουλος. Κάλεσε τον Λεβέντη στην εκπομπή του και στο τέλος έβγαλε να τον κεράσει πίτσα, για να τον κοροϊδέψει. Ο Λεβέντης του είπε δυο τρεις φορές «δεν ντρέπεστε, κύριε Παναγιωτόπουλε;» και τον έκανε ρόμπα στο πανελλήνιο (από τότε η τηλεοπτική καριέρα του πήρε την κατιούσα). Ετσι και ο Τσίπρας, έστησε σκηνικό στήριξης της κυβέρνησης από τον Λεβέντη, τον οποίο θα υποδεχόταν ως μεγάλη πολιτική προσωπικότητα στο Μαξίμου, και τώρα είναι αναγκασμένος να τα μαζέψει, καθώς βλέπει τον Λεβέντη, ξεσαλωμένο πια, να φιλοξενείται σε καθημερινή βάση από τα ΜΜΕ, να τον αποκαλεί πανικόβλητο, να λέει ότι δεν πρόκειται να γίνει τσόντα της κυβέρνησης και να καλεί τον Τσίπρα να πάνε μαζί στο Βερολίνο, για να χρησιμοποιήσει ο Λεβέντης τη γνωριμία του με τη Μέρκελ (!) και να βγάλει την κυβέρνηση από τη δύσκολη θέση! Ο παλιός καλός Λεβέντης ή αλλιώς η εκδίκηση του trash.
Μετρήστε πόσες φορές είπε ο Τσίπρας τη φράση «δε θέλω στήριξη» στη συνέντευξή του στην ΕΡΤ. Αυτό δείχνει απώλεια ψυχραιμίας. Διότι ο ίδιος είχε ανοίξει το θέμα και στην προσπάθειά του να το κλείσει (όταν δεν του βγήκε τίποτα, από σύσκεψη στο προεδρικό μέχρι Λεβέντη – προς το παρόν) απλώς επιβεβαίωσε τους φόβους του.
Την ανασφάλειά του την έδειξε ο Τσίπρας και όταν παράτησε την πολιτική και έπιασε τη συνταγματολογία, λέγοντας τα εξής για τη δεδηλωμένη: «Η δεδηλωμένη δεν χάνεται ακόμη κι αν συμβεί κάτι σε ένα νομοσχέδιο. Μια κυβέρνηση χάνει τη δεδηλωμένη όταν υπάρξει πρόταση μομφής ή ψήφος εμπιστοσύνης. Εμείς έχουμε πάρει δύο ψήφους εμπιστοσύνης μέσα σε δυόμισι μήνες. Μία οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης και μία ο προϋπολογισμός». Αλλα έλεγε τον Αύγουστο, όμως, όταν επικαλούνταν την απώλεια της δεδηλωμένης για να πάει σε εκλογές. Και επέμενε, μολονότι τα κόμματα της μνημονιακής αντιπολίτευσης διαβεβαίωναν ότι δε θέλουν την πτώση της κυβέρνησης και ότι θα ψηφίζουν μαζί της όλα τα κρίσιμα νομοσχέδια. Τι θα γίνει, για παράδειγμα, αν σε ένα κρίσιμο νομοσχέδιο (π.χ. Ασφαλιστικό) η κυβερνητική πλειοψηφία πέσει κάτω από 151; Τυπικά, με βάση το σύνταγμα, δεν υπάρχει απώλεια της δεδηλωμένης (αυτή μπορεί να διαπιστωθεί μόνο μετά από πρόταση δυσπιστίας από την αντιπολίτευση ή ψήφου εμπιστοσύνης από την κυβέρνηση). Πολιτικά όμως; Πολιτικά θα είναι ξεκάθαρο ότι αυτή η κυβέρνηση μετράει μέρες, καθώς είναι όμηρος της ίδιας της κοινοβουλευτικής της πλειοψηφίας, η οποία λειτουργεί σαν ακορντεόν.
Οταν ο Τσίπρας ρωτήθηκε ευθέως αν «το ασφαλιστικό ενέχει ψήφο εμπιστοσύνης», προτίμησε να πετάξει τη μπάλα στην κερκίδα απαντώντας ότι «όλες αυτές οι ψηφοφορίες, είναι δύσκολες». Δηλαδή, δεν απάντησε. Και λίγο μετά, πέρασε σε προληπτική επίθεση κατά των εν δυνάμει «ανταρτών» του ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας: «Εάν, όπως λέτε εσείς, υπάρξουν διαφοροποιήσεις, θα είναι εξαιρετικά ύποπτες αυτές οι διαφοροποιήσεις, διότι δεν μπορεί να κρύβεσαι στις λίστες για να εκλεγείς, όταν γνωρίζεις ποια είναι η συμφωνία και μετά να διαφοροποιείσαι εκ των υστέρων»!
Οταν ο ίδιος δηλώνει ότι δε θα περικοπούν κύριες συντάξεις και θα φέρει νομοσχέδιο με περικοπές, δε δικαιούται κάποιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ να καταψηφίσει; Γιατί θα είναι ύποπτος; Και τι σημαίνει ύποπτος; Οτι τον έπιασαν οι σκοτεινές δυνάμεις της διαπλοκής, τον έβαλαν να λουφάξει για να εξασφαλίσει την εκλογή του και στην κρίσιμη στιγμή τον χρησιμοποίησαν για να ρίξουν την κυβέρνηση της αριστεράς; Οταν ένας πρωθυπουργός φτάνει στο σημείο να κάνει προληπτικά τόσο χοντρό εκβιασμό στους βουλευτές του, σημαίνει ότι δεν είναι καθόλου σίγουρος για τη συμπεριφορά τους στις κρίσιμες ψηφοφορίες.
