«Ο Τσοχατζόπουλος δεν θα μπορούσε να δρα μόνος του, χωρίς να γνωρίζουν, να ανέχονται, ακόμη και να συμμετέχουν και άλλα μέλη των κυβερνήσεων ή και κομματικοί-κυβερνητικοί παράγοντες. Αυτό σημαίνει ότι η ποινική τιμωρία ενός παροπλισμένου πρώην πολιτικού δεν αντιμετωπίζει αποτελεσματικά την διαφθορά και την διαπλοκή στα υψηλά κλιμάκια της πολιτικής εξουσίας». Αντιλαμβανόμαστε απόλυτα την ανάγκη που έχει το ΠΑΣΟΚ να τινάξει από πάνω του το άχθος του Τσοχατζόπουλου (εξ ου και η δήλωση περί «ντροπής του κινήματος»), όμως ο ΣΥΡΙΖΑ, από ανακοίνωση του οποίου πήραμε το παραπάνω απόσπασμα, δεν νομίζει ότι θα 'πρεπε να είναι λίγο πιο προσεκτικός;
Οντως, ο Τσοχατζόπουλος δεν ήταν μόνος του στο ΠΑΣΟΚ. Ομως, στενοί συνεργάτες του, όπως ο οργανωσιάρχης του Α. Κοτσακάς, μέλος του ΠΓ του ΠΑΣΟΚ για πολλά χρόνια, όπως ο εργατοπατέρας Γ. Ραυτόπουλος, άνθρωπος του Ακη στο αστικό συνδικαλιστικό κίνημα, είναι σήμερα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν τους έχουν, βέβαια, στην πρώτη γραμμή (για ευνόητους λόγους), αλλά είναι στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, χάριν των οποίων προστέθηκε το ΕΚΜ στον τίτλο του κόμματος. Αλήθεια, αυτοί δεν ήξεραν ή δεν είχαν μάτια για να δουν (για να μη μιλήσουμε για προσωπική τους συμμετοχή στο πλιάτσικο); Μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί κάποιου είδους πολιτικής κολυμπήθρας του Σιλωάμ, στην οποία βαφτίζονται και εξαγνίζονται οι στυγνοί εξουσιαστές του ΠΑΣΟΚ;
Είναι ένας βολικός αποδιοπομπαίος τράγος ο Τσοχατζόπουλος. Για ολόκληρο το σύστημα. Πρώτον γιατί πίσω απ' αυτόν κρύβουν τις δικές τους αμαρτίες και δεύτερον γιατί εστιάζοντας στις προσωπικές ρεμούλες του Τσοχατζόπουλου περιορίζουν το ζήτημα στη διαχειριστική ηθική. Αναρωτιέται κανείς τι είναι χειρότερο. Τα λεφτά που βούτηξε ο Τσοχατζόπουλος ή η πολιτική που υπηρέτησε μαζί με όλους τους άλλους; Τι είναι χειρότερο, τα λεφτά που βούτηξε ο Τσοχατζόπουλος ή το πραξικόπημα που οργάνωσε στη ΓΣΕΕ το 1985 ο Ραφτόπουλος, για να μπορέσει να στηρίξει το περιβόητο «σταθεροποιητικό πρόγραμμα» των Παπανδρέου-Σημίτη και σίας;
Αντιλαμβανόμαστε τη σπουδή του αστικού Τύπου, οι συντάκτες του οποίου δίνουν τα ρέστα τους αυτές τις μέρες, περιγράφοντάς μας με κάθε λεπτομέρεια ακόμη και το μέικ απ με το οποίο εμφανίστηκε στο Εφετείο η μαντάμ Τσοχατζοπούλου, όμως δεν πάει πίσω ο ΣΥΡΙΖΑ που στη δική του ανακοίνωση υποστηρίζει ότι «ο Τσοχατζόπουλος υπήρξε "διαπρεπές" μέλος εκείνου του μέρους του πολιτικού συστήματος (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, τα ΜΜΕ της διαπλοκής, κλπ.) που φέρει την ευθύνη για την χρεοκοπία της Ελλάδας και την εξαθλίωση ενός μεγάλου και συνεχώς διευρυνόμενου τμήματος του ελληνικού λαού». Κλίνουν τη λέξη «διαπλοκή» σε όλες τις πτώσεις, όμως, για τον καπιταλισμό και τους καπιταλιστές δεν λένε κουβέντα.
Θα το πούμε, λοιπόν, για πολλοστή φορά. Ο Τσοχατζόπουλος, όπως όλοι οι αστοί πολιτικοί που διαχειρίστηκαν την εξουσία, βουτάνε μίζες απ' όπου μπορέσουν, γιατί έτσι παίζεται το παιχνίδι. Οχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο. Κάποιοι (μεταξύ των οποίων ο ΣΥΡΙΖΑ) προσπαθούν να μας πείσουν ότι όλ' αυτά συμβαίνουν στην καθυστερημένη Ελλάδα, με τους ασθενείς θεσμούς, όπου βασιλεύει η διαπλοκή. Τι να πρωτοθυμηθούμε όμως από τον υπόλοιπο καπιταλιστικό κόσμο; Τους αμερικανούς υποψήφιους προέδρους που χρηματοδοτούνται επίσημα από τα μονοπώλια; Τον Αντρεότι και τον Κράξι στην Ιταλία; Τον Ντελόρ και την παρέα του στην Κομισιόν; Το δεξί χέρι του Ραχόι που διατηρούσε κρυφό κομματικό ταμείο σε ελβετική τράπεζα; Τους υπουργούς του Ολάντ που πιάστηκαν με τη γίδα στην πλάτη; Τη Λαγκάρντ που κατ' εντολήν του Σαρκοζί «βόλευε» τον απατεώνα επιχειρηματία Ταπί;
Ο Τσοχατζόπουλος αποδείχτηκε εξαιρετικά απρόσεχτος. Προκάλεσε, άφησε πολλά ίχνη, επιλέχτηκε για να θυσιαστεί ως αποδιοπομπαίος τράγος. Απείλησε κάποια στιγμή ότι θα μιλήσει, αλλά μετά μάλλον κατάλαβε ότι κανένας δε θα τον πιστέψει, γιατί θα στραφεί εναντίον του όλο το μιντιακό σύστημα. Τώρα, θα προσπαθήσει -όπως φαίνεται μέχρι στιγμής- να δώσει μια νομική μάχη στο επίπεδο της παραγραφής της σοβαρότερης κατηγορίας. Αμφιβάλλουμε αν θα τα καταφέρει, γιατί ειδικά σ' αυτή τη φάση πρέπει να μείνει στη φυλακή, για να τον επιδεικνύουν στο πόπολο ως αποτέλεσμα μιας κάθαρσης που ουδέποτε συνέβη.
