Τη στιγμή που γράφεται αυτό το άρθρο, ο Βαγγέλας δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμη αν θα είναι υποψήφιος για την προεδρία της ΝΔ, πράγμα που αναμενόταν να κάνει μέχρι την Κυριακή, όμως αναρωτιόμαστε αν προχώρησε σ’ αυτή την αιφνιδιαστική κίνηση χωρίς να σκοπεύει στην επανεκλογή του ή στην εκλογή κάποιου υποψήφιου της δικής του επιλογής. Γιατί σίγουρα η άμεση προκήρυξη εκλογών για πρόεδρο Κόμματος δεν είναι μια ενέργεια εν θερμώ, αλλά μια καλά υπολογισμένη κίνηση, με στόχο να θέσει ουσιαστικά εκτός κούρσας τους ανέτοιμους. Δηλαδή, όλους τους άλλους πλην του Βαγγέλα ή πλην του ανθρώπου που θα επιλέξει να στηρίξει ο Βαγγέλας.
Είναι η δεύτερη φορά που ο «μεταβατικός» πρόεδρος της ΝΔ κάνει την ίδια κίνηση. Η πρώτη ήταν τον περασμένο Ιούλη, όταν ακούστηκαν κάποιες κουβέντες αμφισβήτησής του ή εμφάνισής του ως προέδρου υπό επιτροπεία. Τότε ο Βαγγέλας είπε στα στελέχη της ΝΔ ότι θα προκηρύξει εκλογές μέσα στον Αύγουστο, για να λυθεί το θέμα. Ολοι λούφαξαν και τον όρισαν ως κανονικό πρόεδρο για το διάστημα μέχρι την επόμενη άνοιξη. Τώρα κάνει το ίδιο, όχι με τη μορφή μπλόφας, αλλά προκηρύσσοντας εκλογές, για τις οποίες ο ίδιος ξεκινά με σαφές προβάδισμα. Ο παλιός είναι αλλιώς και ο Βαγγέλας έχει φάει με το κουτάλι τις εσωκομματικές ίντριγκες στη γαλάζια παράταξη, αφού είναι παιδί του μηχανισμού, τον οποίο ως γραμματέας αναδιαμόρφωσε και ήλεγξε με σιδερένια πυγμή. Ξέρει, λοιπόν, πότε και πώς πρέπει να χτυπήσει, ώστε να έχει το πάνω χέρι.
Τον περασμένο Γενάρη, η ΝΔ έχασε με 8,5 μονάδες διαφορά από τον ΣΥΡΙΖΑ και ο Σαμαράς συγκέντρωσε το ανάθεμα από μεγάλη μερίδα στελεχών, που ουσιαστικά του ζήτησαν να παραιτηθεί. Δεν παραιτήθηκε, αλλά αναγκάστηκε να το κάνει τον Ιούλη, μετά το δημοψήφισμα και τη συντριπτική ήττα του Ναι. Ο Βαγγέλας κλήθηκε να διαχειριστεί το κόμμα ως μεταβατικός, σε μια περίοδο που τα γκάλοπ έδιναν τη ΝΔ να χάνει με είκοσι μονάδες διαφορά από τον ΣΥΡΙΖΑ (για «διπλό σκορ» μιλούσε ο Τσίπρας στη Βουλή, τη μέρα που όλοι μαζί ψήφισαν το Μνημόνιο-3. Τελικά, ο Βαγγέλας έχασε με 7,5 μονάδες διαφορά και η πλειοψηφία των στελεχών μόνο επαίνους του επιφυλάσσει. Υποστηρίζουν ότι μείωσε τη δημοσκοπική διαφορά, συσπείρωσε το κόμμα και τελικά έχασε με μια αξιοπρεπή διαφορά, σε εκλογές που είχαν χαρακτήρα fast track και δεν του επέτρεψαν να ολοκληρώσει τη δουλειά που ξεκίνησε.
Ομως, από το ίδιο το βράδυ των εκλογών, μόλις φάνηκε που θα «κάτσει» το εκλογικό αποτέλεσμα, ο Μπουμπούκος με τον Τσεκουροφόρο, γκεσέμια του σαμαρισμού (ιδιαίτερα μετά την αναγκαστική αποχώρηση του Μπαλτάκου), άρχισαν να την πέφτουν στον Μεϊμαράκη και να υμνούν τον Σαμαρά, υποστηρίζοντας ότι ήταν λάθος η ψήφιση του Μνημόνιου Τσίπρα και λάθος η προεκλογική στρατηγική του κόμματος που επικεντρώθηκε στο σύνθημα «πάμε όλοι μαζί με κυβέρνηση εθνικής ενότητας». Στην πραγματικότητα, κανείς δεν ξέρει πώς θα εξελίσσονταν τα πράγματα αν ο Βαγγέλας είχε ακολουθήσει άλλη προεκλογική στρατηγική, όμως αυτό δεν έχει καμιά σημασία. Μπουμπούκος και Τσεκουροφόρος (ακολούθησε η Αννα Μισέλ) έθεσαν ουσιαστικά ζήτημα απομάκρυνσης του Μεϊμαράκη, επενδύοντάς το με μια επιχειρηματολογία που σε κάποιους ακούγεται ως λογική.
Ο Βαγγέλας είχε δύο επιλογές: ή να κάνει το κορόιδο και να ασκήσει τα καθήκοντά του ως πρόεδρος μέχρι την άνοιξη, συγκαλώντας ενδιάμεσα και κάποιο συνέδριο που ενδεχομένως θα άλλαζε το καταστατικό στο ζήτημα της εκλογής προέδρου (ο Βαγγέλας θέλει εκλογή από το μηχανισμό και όχι «από τη βάση»), ή να αιφνιδιάσει τους αντιπάλους του, προκηρύσσοντας εκλογές άμεσα. Εκλογές που τον ίδιο θα συνοδεύει το κύρος του ανθρώπου που ανέλαβε το κόμμα στα δύσκολα και κατάφερε να το ενώσει, ενώ τους αντιπάλους του θα συνοδεύει η ρετσινιά εκείνων που δε νοιάζονται για τίποτ’ άλλο εκτός από την ικανοποίηση των προσωπικών τους ηγετικών φιλοδοξιών.
Μέχρι στιγμής, μόνο ο Κούλης (κατά κόσμον Κυριάκος Μητσοτάκης) ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του. Ο Βορίδης λέει ότι το σκέφτεται, ενώ Ολγα, Κικίλιας και Μίλτος σφυρίζουν κλέφτικα, περιμένοντας να δουν τι θα κάνει ο Βαγγέλας. Γιατί μ’ αυτόν στην αρένα δεν έχουν τύχη. Ενδεχομένως να βρέθηκε και κάποιος έξυπνος «γέρος» της ΝΔ και να τους είπε να καθήσουν στ’ αυγά τους, γιατί αυτοί δεν μπορούν να διοικήσουν ούτε υπουργείο, πόσο μάλλον ένα κόμμα εξουσίας, ο αρχηγός του οποίου έχει μεγάλες πιθανότητες να είναι ο επόμενος πρωθυπουργός.
Αν έχει κάτι σημασία για τη ΝΔ, είναι ακριβώς αυτό. Οτι η ΝΔ δε βάρεσε διάλυση όπως το ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη και του Βενιζέλου, που εξαερώθηκε τροφοδοτώντας τον ΣΥΡΙΖΑ κυρίως με ψηφοφόρους και δευτερευόντως με στελέχη. Η ΝΔ είναι αξιωματική αντιπολίτευση και ο χρόνος δουλεύει γι’ αυτή. Πλέον για την κυβερνητική εξουσία ανταγωνίζονται μόνο μνημονιακές δυνάμεις, οπότε η εκλογική φθορά του ΣΥΡΙΖΑ θα φέρει τη ΝΔ στην πρώτη θέση, με δυνατότητα να σχηματίσει κυβέρνηση σε συνεργασία με άλλα κόμματα. Η ΝΔ μπορεί να παραμείνει στην αντιπολίτευση και να καταγγέλλει τους συριζαίους ως ανίκανους να βρουν εναλλακτικές λύσεις και ισοδύναμα μέτρα για τις πιο αντιδραστικές πτυχές του Μνημόνιου. Μ’ αυτή την πολιτική, χωρίς «εξαλλοσύνες» και χωρίς να εμφανίζει την εικόνα ενός κόμματος που σπαράσσεται εσωτερικά, μπορεί να βρεθεί στην πρώτη θέση.
Κακά τα ψέματα, για τη σημερινή ΝΔ ο Βαγγέλας είναι ο καταλληλότερος να παίξει αυτό το ρόλο. ‘Η κάποιος άλλος που όμως δε θα είναι Κικίλιας, Ολγα ή Μίλτος, αλλά ένας στοιχειωδώς σοβαρός πολιτικός, που θα έχει τη στήριξη του Βαγγέλα και της Ντόρας στο προσκήνιο και του Καραμανλή στο παρασκήνιο. Ο Δένδιας θα μπορούσε να παίξει αυτό το ρόλο. Θα μπορούσε, όμως, να παιχτεί και το σενάριο Βαγγέλας, με τον Δένδια και τους καραμανλικούς να τον στηρίζουν, σεβόμενοι την κομματική επετηρίδα και παίζοντας το ρόλο των «Ηρακλέων» του Βαγγέλα, με τους Μπουμπουκοτσεκουροφόρους εντελώς περιθωριοποιημένους. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και η Ντόρα αρνείται να στηρίξει τον Κούλη, συντασσόμενη ατύπως με τον Βαγγέλα. Εκτός αν το μητσοτακαίικο έχει κλείσει συμμαχία με τον Βαγγέλα, ο οποίος χρωστάει την έναρξη της πολιτικής του καριέρας στον Μητσοτάκη (Βαγγέλας και Βουλγαράκης χαρακτηρίζονταν τα πρώτα χρόνια της καριέρας τους ως «Ντοράκηδες»). Συμμαχία ακόμα και για στήριξη του Κούλη που, όσο να ‘ναι, δεν είναι Ολγα, Βασίλης ή Μίλτος.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες και με όλα αυτά τα δεδομένα, η ΝΔ δεν κινδυνεύει με διάλυση. Η ίδια η αστική τάξη δε θα την αφήσει να διαλυθεί. Ενδέχεται και η κρίση «εσωστρέφειας» στην οποία μπαίνει τώρα να μην είναι τόσο βαθιά, αλλά να διευθετηθεί μέχρι τα μέσα του Νοέμβρη. Η αστική τάξη χρειάζεται εναλλακτική λύση εξουσίας και αυτή τη στιγμή τέτοια λύση αποτελεί μόνο η ΝΔ. Οποιος και να βγει αρχηγός θα στηριχτεί από το μιντιακό σύστημα, για να παίξει το ρόλο του ως ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δηλαδή ως εν δυνάμει πρωθυπουργός.
