Οταν υπηρετείς το κεφάλαιο, θα φιλοξενηθείς στα κότερά του

Οταν ανέλαβαν την εξουσία οι συριζαίοι, μαζί με τα υπόλοιπα καραγκιοζιλίκια, ανέλαβαν και εκστρατεία «κάθαρσης» του πολιτικού προσωπικού του αστικού κοινοβουλευτισμού, το κύρος του οποίου είχε πέσει στα τάρταρα στη διάρκεια των Μνημονίων. Υποτίθεται ότι αυτοί έφερναν το νέο, το αδιάφθορο, το ηθικό, κόντρα στη σαπίλα, τη διαπλοκή, τις μίζες κτλ. Ετσι, έφτιαξαν το 2016 κι έναν Κώδικα Δεοντολογίας των μελών του Ελληνικού Κοινοβουλίου, η θέσπιση του οποίου -όπως γράφεται στο προοίμιο- «συμβάλλει στην ενίσχυση της εμπιστοσύνης του λαού προς το θεσμό του Κοινοβουλίου» και «απαντά στην απαίτηση των σύγχρονων κοινωνιών να υφίσταται διαφάνεια και αξιοπιστία κατά την άσκηση της δημόσιας εξουσίας και λογοδοσία των φορέων της».
 
Πρόκειται, φυσικά, για ένα υποκριτικό κατασκεύασμα. Στα κοινοβούλια των παραδοσιακών αστικών δημοκρατιών υπάρχουν εδώ και πολλές δεκαετίες τέτοιοι κώδικες δεοντολογίας, οι όποιοι φυσικά δεν εμποδίζουν τη διαφθορά και τη διαπλοκή. Είναι ο φερετζές πίσω από τον οποίο κρύβονται οι σχέσεις συναλλαγής του πολιτικού προσωπικού με τα καπιταλιστικά συμφέροντα και τους εκπροσώπους τους.
 
Πού να φαντάζονταν, όμως, οι συριζαίοι ότι τόσο σύντομα θα βρισκόταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός τους αντιμέτωπος με τον Κώδικα Δεοντολογίας που κατασκεύασαν,  ο οποίος στο άρθρο 4 προβλέπει ότι «οι Βουλευτές οφείλουν να μην αποδέχονται δώρα ή παροχές ή άλλα ωφελήματα, των οποίων η φύση ή η χρηματική αξία εγείρουν ζητήματα μεροληπτικής άσκησης των κοινοβουλευτικών τους καθηκόντων. Χρηματική αξία μεγαλύτερη των διακοσίων (200) ευρώ θεωρείται, κατά τεκμήριο, και σύμφωνα με τη διεθνή πρακτική, ικανή να εγείρει ζητήματα αμεροληψίας».
 
Μια κρουαζιέρα με την πολυτελή θαλαμηγό του Παναγόπουλου κοστίζει, βέβαια, πολύ πάνω από 200 ευρώ. Δεκάδες χιλιάδες ευρώ για κάθε βδομάδα νοικιάζονται αυτά τα σκάφη. Κι ο Τσίπρας ήταν σαν να το νοίκιασε, αφού ο Παναγόπουλος και η Παναγοπουλίνα δεν ήταν στη θαλαμηγό, την οποία ο εφοπλιστής διέθεσε (μαζί με το ναυτικό και υπηρετικό προσωπικό) για να κάνει την κρουαζιέρα της η πρωθυπουργική οικογένεια. Οσο για την πιθανή μεροληψία, τόσο ο διορισμός της Παναγοπούλου ως συμβούλου του Τσίπρα και πρέσβειρας επί τιμή όσο και η θρυλούμενη προώθησή της για να καταλάβει τη χηρεύουσα ελληνική θέση μεταξύ των «αθανάτων» της ΔΟΕ, αρκούν για να εγείρουν υπόνοιες. 
 
Εμείς, βέβαια, πιστεύουμε ότι σ' αυτές τις περιπτώσεις η διαπλοκή είναι πιο βαθιά. Δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι ο Τσίπρας έκανε συνεργάτιδά του την Παναγοπούλου εκτιμώντας τις… τεράστιες ικανότητές της. Ο Παναγόπουλος ήταν ένας πανίσχυρος καπιταλιστής και παρέμεινε τέτοιος και όταν πούλησε τα καράβια του. Αυτό, άλλωστε, τον χαρακτήριζε ως καπιταλιστή. Πουλούσε τις επιχειρήσεις του όταν ήταν στην ακμή τους, έπαιρνε καλά λεφτά και ξεκινούσε άλλη επιχείρηση. Δεν πρόκειται, λοιπόν, για τον Παναγόπουλο ως πρόσωπο, αλλά για τον Παναγόπουλο ως κρίκο που συνδέει με διάφορες μερίδες της αστικής τάξης, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Η πολιτική άνοδος της συζύγου του από τον Τσίπρα και η δωρεάν κρουαζιέρα με τη θαλαμηγό, είναι οι εμφανείς πλευρές μιας αφανούς -και πολύ βαθιάς- σχέσης.
 
Ας μείνουμε, όμως, μόνο στην κρουαζιέρα-δώρο. Τι προβλέπεται σ' αυτές τις περιπτώσεις; Μας το λέει το έγγραφο «Διευκρινήσεις ως προς την εφαρμογή του Κώδικα Δεοντολογίας των Μελών του Ελληνικού Κοινοβουλίου», που είναι ανηρτημένο στην επίσημη ιστοσελίδα της Βουλής: «Ο κανόνας που τίθεται με την παράγραφο 1 είναι ότι δώρα αξίας άνω των διακοσίων (200) ευρώ θεωρούνται, κατά κανόνα και κατά τεκμήριο, ικανά να εγείρουν ζητήματα αμεροληψίας. Επομένως, εάν η χρηματική αξία ενός δώρου ξεπερνά τα διακόσια (200) ευρώ, η Επιτροπή Κοινοβουλευτικής Δεοντολογίας εκκινεί από το τεκμήριο ότι τίθεται ζήτημα αμεροληψίας και απαγόρευσης αποδοχής του. Εναπόκειται στον Βουλευτή, με έγγραφη δήλωσή του, κατά την παράγραφο 2, να αντιστρέψει το τεκμήριο ως προς την αποδοχή του με ειδική αιτιολογία, η οποία υπόκειται στην κρίση της Επιτροπής Κοινοβουλευτικής Δεοντολογίας ή της Ολομέλειας της Βουλής, εάν φτάσει σε αυτήν το ζήτημα».
 
Σ' αυτά πατάει η ΝΔ και κρατάει ζεστό το ζήτημα, με δηλώσεις στελεχών της, με ανακοινώσεις του Γραφείου Τύπου και με δημοσιεύματα του Τύπου του Μαρινάκη, ο οποίος «ανακάλυψε» ότι και κορυφαίος υπουργός έκανε κρουαζιέρα με το κότερο του Παναγόπουλου.  Το πιθανότερο είναι ότι το ήξεραν από την αρχή και εφαρμόζουν την τακτική των βήμα-βήμα αποκαλύψεων, για να συντηρούν στην επικαιρότητα το ζήτημα. Τώρα έχουμε ερωτήσεις του τύπου «ποιος είναι ο υπουργός;», σε λίγες μέρες θα μάθουμε και τ' όνομά του.
 
Το θέμα για τον Τσίπρα είναι πως βρίσκεται στην ανάγκη να απαντά γι' αυτό το ζήτημα. Αναγκάστηκε να το κάνει στην τελευταία τηλεοπτική του συνέντευξη, γιατί δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Αφού είπε τα γνωστά για τον εαυτό του («έχω το δικαίωμα κάποιες οικογενειακές και προσωπικές στιγμές να τις κρατήσω για μένα»), κατέληξε να πετάξει το αμίμητο (δείγμα έλλειψης αυτοκυριαρχίας): «Εγώ δεν θα έχω κανένα πρόβλημα αν κάποιοι υπουργοί έχουν ταξιδέψει με σκάφη. Δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Δεν γνωρίζω, όμως, δεν μπορώ να απαντήσω. Δεν με αφορά η προσωπική ζωή των υπουργών μου»!
 
Ψεύτης και υποκριτής από την αρχή μέχρι το τέλος. Οπως γράψαμε στο προηγούμενο φύλλο, όταν ήταν στην αντιπολίτευση και φιλοτεχνούσε την εικόνα του απλού λαϊκού παιδιού, φρόντιζε να στέλνει φωτογραφίες και βιντεάκια από παραλίες όπου πήγαινε με την οικογένειά του για μπάνιο, κουβαλώντας ο ίδιος τα συμπράγκαλα και καρφώνοντας την ομπρέλα στην άμμο, όπως κάνει κάθε απλός άνθρωπος. Τότε έκανε βούκινο τις προσωπικές και οικογενειακές στιγμές. Αρχισε να τις κρύβει όταν αυτές διαδραματίζονται στις πολυτελείς θαλαμηγούς εφοπλιστών. Οσο για την προσωπική ζωή των υπουργών του, φυσικά και (θα έπρεπε να) τον αφορά, όταν μπορεί να εγερθούν «υπόνοιες μεροληψίας», όπως αναφέρει ο Κανονισμός Δεοντολογίας της Βουλής, που οι ίδιοι οι συριζαίοι έφτιαξαν και φέρει την υπογραφή του Βούτση.
 
Ολ' αυτά προδίδουν αμηχανία και προσπάθεια απόκρυψης. Ενα μύθευμα καταρρέει και ο Τσίπρας με τους συνεργάτες του δεν ξέρουν πώς να το διαχειριστούν. Το να λέει στον Μητσοτάκη ότι είναι ζάμπλουτος δεν είναι λύση, γιατί οι Μητσοτάκηδες πάντοτε έκαναν αυτή τη ζωή. Ο ίδιος προσπάθησε να φιλοτεχνήσει ένα άλλο προφίλ, ενώ μέσα του διψούσε για τη χλιδή της εξουσίας. Κι αυτό θα το πληρώσουν. Η πολιτική είναι η τέχνη της διαχείρισης των συμβόλων, έλεγε ο Μιτεράν και ο Τσίπρας με την κλίκα του ακολούθησαν κατά γράμμα τη συμβουλή του γάλλου σοσιαλδημοκράτη. Με τα μπάνια στην παραλία της Μουτσούνας στη Νάξο και τα λουλούδια στο σκοπευτήριο της Καισαριανής έχτιζαν προσεκτικά μια εικόνα πολιτικών που είναι σάρκα από τη σάρκα του λαού και θέλουν να παραμείνουν τέτοιοι. Μια εικόνα που να ταιριάζει στους παλιούς κομμουνιστές και αριστερούς, αρκετοί από τους οποίους προέρχονταν από πλούσια τζάκια ή είχαν χτίσει επιφανείς καριέρες (Ηλέκτρα Αποστόλου, Δημήτρης Γληνός, Πέτρος Κόκκαλης και άλλοι, για να μείνουμε μόνο στην Ελλάδα) και τα βρόντηξαν όλα για να στρατευθούν στον αγώνα της επαναστατικής αλλαγής του κόσμου, εν γνώσει τους ότι αυτός ο αγώνας θα τους προσφέρει στερήσεις, διώξεις, βασανιστήρια, ακόμα και το θάνατο.
 
«Αλλο Τουπαμάρος κι άλλο το πιπί της Μάρως», λένε στην Πρέβεζα (μπορεί να το έχει ακούσει ο Τσακαλώτος). Η διαχείριση των συμβόλων γίνεται μπούμερανγκ. Τα σύμβολα της μπουρζουάδικης ζωής χτυπούν ανελέητα την τσογλαναρία που λέρωσε το ήθος της Αριστεράς. Οι διακοπές στις θαλαμηγούς των εφοπλιστών είναι η φυσική κατάληξη για όσους διαχειρίζονται την αστική εξουσία.