Το εκρηκτικό μείγμα συναισθημάτων που προκάλεσε ο φόνος του Αλέξη Γρηγορόπουλου σε όλους τους νέους στην Ελλάδα και την Ευρώπη (σοκ, θλίψη, θυμό, αηδία, οργή) δε θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα σεβάσμιο πένθος. Κι αυτό γιατί οι νέοι άνθρωποι δεν έχουν φτάσει στο σημείο του να αποδέχονται να θρηνήσουν για τον συνήθως αργό μα τούτη τη φορά ακαριαίο θάνατο στον οποίο τους προορίζει ένα σύστημα που στρέφεται από τη φύση του ενάντια στη ζωή. Το θάνατο που ζουν κάθε μέρα της ζωής τους, οι νέοι άνθρωποι μπορούν να τον ξεγελούν, να τον περιπαίζουν ή να τον αψηφούν, όχι όμως και να τον σέβονται. Το πρώτο πάγωμα που φέρνει ένα συμβάν τραγικό, όπως η εν ψυχρώ αυτή εκτέλεση ανθρώπου, που ανέλαβε ένας από τους φύλακες του θανάτου, μετατρέπεται εξίσου ακαριαία σε οργή. Οργή δίκαιη και συγκλονιστική που όταν αναδύεται μόνο να γιγαντώνεται μπορεί, όχι να ελέγχεται. Ο νεκρός γίνεται σύμβολο της πολυεπίπεδης απώλειας που βιώνει κάθε νέος άνθρωπος, κάθε νεόπτωχος της αναπτυγμένης και πολιτισμένης Δύσης, της τριτοκοσμικής Ελλάδας. Στο βίαιο θάνατό του, ο καθένας μας βλέπει να συμπυκνώνεται η βαρβαρότητα που επιτρέπει στην καλύτερη περίπτωση την επιβίωση, δεν αποτρέπει σε κάθε περίπτωση την εξαθλίωση.
Επρεπε να χτυπηθεί θανάσιμα ο Αλέξης Γρηγορόπουλος ώστε να υποστεί η ελληνική κοινωνία το πιο ευεργετικό χτύπημα των τελευταίων δεκαετιών, ώστε να πάρει σάρκα και οστά η οριακή κατάσταση που βιώνουν οι νέοι της, μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενοι, αλλά και οι μετανάστες της. Η εξέγερση που πυροδοτήθηκε με αυτόν τον τρόπο τρομάζει τις μειοψηφίες που απειλούνται από αυτήν, προβληματίζει ίσως όσους την παρακολουθούν με απάθεια εξ αποστάσεως, γεμίζει άγρια χαρά αυτούς που τη ζουν, αυτούς που δρουν μέσα στην παράλογη διαύγειά της. Τον Αλέξη Γρηγορόπουλο πρέπει να τον ευχαριστήσουμε γιατί με το χαμό του φανέρωσε σε όλον τον πλανήτη μια πραγματική εικόνα της σύγχρονης Ελλάδας: μας έδειξε όχι μόνο το πόσο προχωρημένο είναι το στάδιο της οικονομικής, κρατικής και πολιτικής κατάντιας, αλλά κάτι ακόμα σπουδαιότερο: ότι οι αιματηρές μνήμες της χώρας δεν είναι νεκρές κι ότι οι νέοι της δεν έχουν μεταλλαχθεί ολοκληρωτικά σε γλάστρες που ποτίζονται με λάιφσταϊλ.
Είναι κάποιες μέρες και ώρες που είναι σχεδόν ανυπόφορο να είσαι θεατής. Από το Σάββατο το βράδυ, όσοι βρισκόμαστε μακριά από την Αθήνα παραμένουμε κολλημένοι στις οθόνες των κομπιούτερ μας μέχρι τελικής εξάντλησης. Καταναλώνουμε βουλιμικά τηλεοπτικά ρεπορτάζ και πάνελ, βίντεο, φωτογραφίες, άρθρα και δημοσιεύματα κάθε είδους, μα δε μας φτάνει. Η αίσθηση πως παρακολουθούμε τα γεγονότα από τόσο μακριά, χωρίς να μπορούμε να συμμετέχουμε σε καμιά διαδικασία φέρνει ένα μούδιασμα, μια νευρικότητα που παραμένει εγκλωβισμένη σε φιλολογικές κουβέντες και στην ακτινοβολία της οθόνης. Ομως η εξέγερση αποδεικνύεται μεταδοτική. Σε πολλές πόλεις της Ευρώπης αλλά ακόμη και στις ΗΠΑ, οι έλληνες κάτοικοι κατακλύζονται από οργή, οι μη έλληνες καθρεφτίζονται στα όσα συμβαίνουν, όλοι μαζί νιώθουν το χρέος για αλληλεγγύη επιτακτικό.
Στο Παρίσι, οι ελληνικής καταγωγής φοιτητές και εργαζόμενοι βρίσκονται σε μια κινητοποίηση που σε κάποιους μεγάλους σε ηλικία θυμίζει την εποχή της χούντας και της μεταπολίτευσης: μια αυθόρμητη κινητοποίηση που συσπειρώνει έως και τα άκρα, από τους ελαφρότατα αριστερούς αστούς της λεγόμενης Ελληνικής Κοινότητας που κάνει δείπνα με τον Πρέσβη στις εθνικές επέτειους ως τους πιο ριζοσπαστικούς νέους του εξωκοινοβουλευτικού χώρου που συμμετέχουν στα πρόσφατα φοιτητικά κινήματα σε Ελλάδα και Γαλλία. Κι αν ο μεγαλύτερος αριθμός κινητοποιείται σε πρώτο επίπεδο απλά και μόνο για να εκφράσει την οργή του για το φόνο του παιδιού από τον ασύδοτο φασίστα πιστολέρο του κράτους, δεν είναι ωστόσο λίγοι αυτοί που αντιλαμβάνονται την εν εξελίξει εξέγερση ως την πλέον φυσιολογική, αν όχι υγιή, αντίδραση των νέων.
Δευτέρα βράδι, μερικά μέιλ μεταξύ γνωστών αρκούν για να συγκεντρωθούν 80 άτομα ελληνικής καταγωγής που παλεύουν ατυχώς να συμβιβάσουν τις ετερόκλητες πολιτικές τους ταυτότητες ώστε να γράψουν ένα κείμενο αλληλεγγύης και καταγγελίας της κρατικής καταστολής που να απευθύνεται στα γαλλικά μέσα ενημέρωσης, καθώς αυτά αναπαράγουν σταθερά την εκδοχή που παίρνουν έτοιμη από το υπουργείο Εσωτερικών. Τρίτη πρωί, 70 περίπου άτομα επιχειρούν συμβολική κατάληψη στο Ελληνικό Προξενείο του Παρισιού που περικυκλώνεται από τη γαλλική αστυνομία. Η απόπειρα αποτυγχάνει και μετατρέπεται σε διαδήλωση διαμαρτυρίας έξω από το προξενείο. Τετάρτη μεσημέρι, με πρωτοβουλία γάλλων αναρχικών, γύρω στα 70 άτομα διαδηλώνουν έξω από την Ελληνική Πρεσβεία: Οι γάλλοι διαδηλωτές κρατούν πανό με συνθήματα αλληλεγγύης στους έλληνες φοιτητές και εργάτες που εξεγείρονται, ενώ μαθαίνουν να φωνάζουν σε άπταιστα ελληνικά «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». Από το βράδυ της Τετάρτης, και μετά από συνέλευση 100 περίπου ατόμων στο Ελληνικό Σπίτι της φοιτητικής εστίας του Παρισιού (συμμετέχουν κάποιοι Γάλλοι και Ιταλοί), τα καλέσματα και οι πρωτοβουλίες πολλαπλασιάζονται: Δύο διαμαρτυρίες στο κέντρο της πόλης και στην Πρεσβεία οργανώνονται για την Παρασκευή, σε συνεργασία με ιταλούς φοιτητές που διαδηλώνουν για την ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων στην Ευρώπη και σε συνεργασία με γαλλικά συνδικάτα και οργανώσεις που εκφράζουν την αλληλεγγύη τους. Το Σάββατο το μεσημέρι, ένα κάλεσμα για μια μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην πλατεία Μπομπούρ στο κέντρο της πόλης ελπίζουμε να μας επιτρέψει να κάνουμε μια πορεία ως την πλατεία Ρεπουμπλίκ, Ελληνες και Γάλλοι μαζί. Είναι κάποιες μέρες και ώρες που είναι αδιανόητο να είσαι θεατής.
Μια ελληνίδα φοιτήτρια στη Γαλλία
Σημ. σύνταξης: Κινητοποιήσεις έχουν γίνει και σε άλλες πόλεις της Ευρώπης και της Αμερικής από έλληνες φοιτητές και συμπαραστάτες, ενώ σύμφωνα με τον δυτικοευρωπαϊκό Τύπο υπάρχει διάχυτη ανησυχία σε αρκετές κυβερνήσεις μη τυχόν και η νεολαιίστικη εξέγερση στην Ελλάδα προκαλέσει φαινόμενο ντόμινο.
