Ενα όνειρο ζωής έγινε πραγματικότητα. Ο κυρ-Φώτης ο Κουβέλης έγινε επιτέλους υπουργός του Τσίπρα. Οι κόποι τεσσάρων σχεδόν χρόνων (από τα μέσα του 2014 περίπου) ανταμείβονται. Βέβαια, δεν είναι ό,τι καλύτερο γι' αυτόν. Αναπληρωτής του Καμμένου! Ανθρωποι σαν τον κυρ-Φώτη, όμως, ξέρουν να βολεύονται με ό,τι τους κάτσει. Δεν κάνουν τσιριμόνιες. Δεν έχουν και περιθώρια, άλλωστε, να περιμένουν κάποια καλύτερη ευκαιρία. Δε θα χρειαστεί, βέβαια, να φορέσει στολή παραλλαγής και να βλέπει τα στρατά να του βαράνε προσοχές. Ούτε θα πάει στη Σαλαμίνα να γιορτάσει με χριστιανορθόδοξο αγιασμό, χλαμύδες και σαντάλια πάνω σε παλέτες τοποθετημένες παρά θιν' αλός, τη νίκη των πολυθεϊστών αρχαίων Ελλήνων επί των επίσης πολυθεϊστών αρχαίων Περσών. Το καθήκον του κυρ-Φώτη είναι «να έχει τον νου του» στον Καμμένο και τα καμώματά του. Δύσκολο έργο, όπως δείχνει η πλήρης αποτυχία του Βίτσα. Είπαμε, όμως, ο κυρ-Φώτης ξέρει πως όταν σου χαρίζουν έναν γάιδαρο, δεν τον κοιτάς στα δόντια. Τον καβαλάς και φεύγεις. Ισως είναι και μια ευκαιρία να ζητήσει από τον Καμμένο να του εξηγήσει γιατί σ' εκείνο το παλιό βιβλίο για την «τρομοκρατία» (το διά χειρός Γεωργαλά), τον ανέφερε κι αυτόν (τον κυρ-Φώτη) στους ύποπτους εμπλοκής με τους «τρομοκράτες».
Ο μίνι-ανασχηματισμός του Τσίπρα ήταν οπερετικός. Οπως συμβαίνει με τη συντριπτική πλειοψηφία των ανασχηματισμών, όλων των πρωθυπουργών. Ομως, ακόμα κι ένας τέτοιος ανασχηματισμός δε στερείται ενδιαφέροντος. Οχι μόνο παραπολιτικού, αλλά και πολιτικού.
Ο κυρ-Φώτης έπρεπε κάποια στιγμή να μπει στην κυβέρνηση. Οχι μόνο γιατί του το χρωστούσε ο Τσίπρας (ο τελευταίος έχει δείξει ότι δεν έχει ηθικές αναστολές σ' αυτά τα θέματα – ρωτήστε και τον Αλαβάνο), αλλά γιατί πρέπει να μείνουν «ζεστοί» κάποιοι πρώην πασόκοι, όπως ο Τζουμάκας, η Ξενογιαννακοπούλου και άλλοι, ζώντας (και δουλεύοντας υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ) με την προσδοκία ότι θα έρθει και η δική τους σειρά.
Ο Δραγασάκης, από αντιπρόεδρος με αρμοδιότητα μόνο τις τράπεζες, γίνεται και υπουργός Οικονομίας στη θέση του Παπαδημητρίου. Λύση ανάγκης; Σιγά που δεν μπορούσε να βρει κάποιον να βάλει στο πόστο του υπουργού. Από Χαρίτση και Πιτσιόρλα μέχρι στελέχη που περιμένουν στον προθάλαμο. Η τοποθέτηση του Δραγασάκη σ' αυτό το πόστο σχετίζεται με κάποια εν εξελίξει ή εν αναμονή επενδυτικά σχέδια. Δε θέλουμε να πούμε τίποτ' άλλο. Ο νοών νοείτω. Θα σημειώσουμε μόνο ότι ο Παπαδημητρίου πήγε δύο φορές στον Αγιο Νικόλαο στο Λασίθι, για να συναντηθεί με τον εκπρόσωπο ενός ρωσικού ομίλου που έχει κάνει τα μύρια αίσχη στην περιοχή και ετοιμάζεται να κάνει και άλλα. Τυχαίο;
Ο Μουζάλας δεν έπαθε καμιά υπερκόπωση. Η υπερκόπωση ήταν η «πολιτική ασθένεια» για να φύγει «αξιοπρεπώς». Τον είχαν στη μπούκα οι συριζαίοι των ΜΚΟ και των «δομών», που τον κατηγορούσαν συνεχώς ότι δούλευε για πάρτη του. Ο Βίτσας είναι ο καταλληλότερος γι' αυτή τη θέση, προκειμένου να μοιράσει το «πεπόνι» σ' εκείνους που είναι ΣΥΡΙΖΑ και εργάζονται για τον ΣΥΡΙΖΑ. Ξέρει πρόσωπα και πράγματα και προπαντός ξέρει να κρατάει τις ισορροπίες.
Στη θέση της Αντωνοπούλου τοποθετήθηκε (ως υφυπουργός) ο Ηλιόπουλος, άνθρωπος της «ομάδας Τζανακόπουλου», δηλαδή των νέων στελεχών που φροντίζει να αναδείξει ο Τσίπρας, χτίζοντας ένα «απαράτ» ανθρώπων που είναι πιστοί αποκλειστικά σ' αυτόν. Ο Ηλιόπουλος ήταν ειδικός γραμματέας ΣΕΠΕ, βρέθηκε η ευκαιρία και προήχθη σε θέση υφυπουργού.
Με την τοποθέτηση της συριζαίας Τζούφη στη θέση του παραιτηθέντος ανελίτη Ζουράρι, η ποσόστωση επανήλθε στα πριν τον τελευταίο ανασχηματισμό επίπεδα. Είναι προφανώς ένα μήνυμα προς τον Καμμένο, αν και περισσότερο στενοχώρησε τον Παπαχριστόπουλο, που τόσες φιλότιμες προσπάθειες υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ κάνει τελευταία και αναγκαστικά θα περιμένει κι άλλο μέχρι «να δει το φως του».
Τέλος, ο Κ. Στρατής τοποθετήθηκε στο υπουργείο Πολιτισμού για να «προσέχει» την Κονιόρδου. Αν και δεν είναι ιδιαίτερα γνωστός, η θητεία του ως διευθυντή του πολιτικού γραφείου του πρώην υπουργού Πολιτισμού Αρ. Μπαλτά (έχει διατελέσει και σύμβουλος των Δραγασάκη και Σταθάκη) δείχνει ότι πρόκειται για άνθρωπο του «βαθέος ΣΥΡΙΖΑ», που θα παίξει και το ρόλο του αντίβαρου στη γενική γραμματέα Μ. Ανδρεαδάκη-Βλαζάκη (είναι και αυτός αρχαιολόγος, έως τώρα υπάλληλος του ΥΠΠΟ).
ΥΓ. Ο Βαγγέλης ο Αποστόλου πρέπει να πέρασε και πάλι μια μέρα αγωνίας. Δεν υπήρχε εφημερίδα, συριζαίικη ή αντιπολιτευόμενη, που να μην τον περιλαμβάνει στη λίστα των υπουργών για «τζάσιμο». Τελικά τη γλίτωσε και αυτή τη φορά, όμως είναι βέβαιο πως κάποιος ή κάποιοι στο Μαξίμου δε θέλουν ούτε να τον βλέπουν και κάνουν τις διαρροές ότι είναι υποψήφιος να πάρει τον «πούλο». Κάποιος ή κάποιοι άλλοι προφανώς τον προστατεύουν, γι' αυτό και τη γλιτώνει. Εννοείται πως τα «εγκλήματα» της αγροτικής πολιτικής δεν είναι ειδικά του Αποστόλου (μολονότι κάθε άλλο παρά άμοιρος πολιτικών ευθυνών είναι), αλλά γενικά της πολιτικής των Τσιπροκαμμένων.
