Δεν ξέρουμε αν το είχαν στήσει από την αρχή ή αν τους προέκυψε, το σίγουρο όμως είναι ότι Λοβέρδος και Βενιζέλος χρησιμοποίησαν το ζήτημα των απολύσεων διοικητικών υπαλλήλων των ΑΕΙ, που έχουν τεθεί σε διαθεσιμότητα, για να αντεπιτεθούν (σε επίπεδο προπαγάνδας πάντοτε) σε εκείνους μέσα στο ΠΑΣΟΚ που αμφισβητούν τον Βενιζέλο και ζητούν «αριστερή στροφή» του ΠΑΣΟΚ. Το μήνυμα που θέλουν να στείλουν είναι πως αυτοί δε λένε λόγια, αλλά αγωνίζονται έμπρακτα για το… προοδευτικό πρόσημο της συγκυβέρνησης.
Οπως όλα δείχνουν, Βενιζέλος και Λοβέρδος, παλαιοί σύμμαχοι που έγιναν εχθροί όταν ο πρώτος δεν έβαλε τον δεύτερο στη συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη τον Ιούνη του 2012, έχουν ξανασυμπήξει συμμαχία. Η συμμαχία δεν αφορά, προφανώς, μόνο την υπουργοποίηση του Λοβέρδου, αλλά και τις εξελίξεις σε ΠΑΣΟΚ-Ελιά, ενδεχομένως και την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ, όταν αποχωρήσει ο Βενιζέλος. Ο Λοβέρδος έχει την ανάγκη να αποτινάξει το στίγμα του φανατικά μνημονιακού υπουργού, που καμάρωνε για την απόλυτη προσαρμογή του στις απαιτήσεις της τρόικας, αρχικά ως υπουργός Εργασίας του Παπανδρέου και στη συνέχεια ως υπουργός Υγείας. Θέλει να δείξει ένα άλλο πρόσωπο, συμβατό με το «προοδευτικό πρόσημο» στην πολιτική ζωή και στη συγκυβέρνηση. Γι’ αυτό ήθελε το υπουργείο Γεωργίας, όπως ο ίδιος έχει δηλώσει. Εκεί δεν παίζει η τρόικα, ενώ μπορείς να κάνεις και οριακή ρουσφετολογική πολιτική.
Ο Βενιζέλος, από τη μεριά του, πρέπει ν’ αποκρούσει την πίεση που δέχεται από διάφορες ομάδες στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, που τον κατηγορούν για «εναγκαλισμό με τη δεξιά», προκρίνοντας την αντικατάστασή του στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ, για να μπορούν στο μέλλον να το παίζουν δίπορτο, προβάλλοντας ως κυβερνητικοί εταίροι είτε της ΝΔ είτε του ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό και υιοθέτησε αμέσως τις δήθεν αντιστάσεις του Λοβέρδου και έσπευσε στο Μαξίμου, δήθεν για να διαπραγματευθεί με τον Σαμαρά. Αφού και οι δύο έκαναν το «κομμάτι» τους, ο μεν Λοβέρδος δήλωσε πως απλώς… ήθελε χρόνο για να ενημερωθεί και πως δεν προτίθεται ούτε να παραιτηθεί ούτε να βάλει εμπόδια στην κυβερνητική πολιτική, ο δε Βενιζέλος συμφώνησε με τον Σαμαρά να «τρενάρουν» λίγο ακόμη τη διαθεσιμότητα, τάχα για να βρουν τη βέλτιστη λύση. Και βέβαια, δυο μέρες μετά, η συγκυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα υλοποιήσει τάχιστα όλα τα προαπαιτούμενα που έχει συμφωνήσει με την τρόικα, για να πάρει τις δόσεις του Ιούνη και του Ιούλη (1+1 δισ. ευρώ).
Είναι δυνατόν Βενιζέλος και Λοβέρδος να πιστεύουν ότι με τέτοια προπαγανδιστικά κόλπα, χωρίς το παραμικρό πρακτικό αντίκρισμα, μπορούν να κοροϊδέψουν τον ελληνικό λαό; Αν σκεφτούμε τη βοήθεια που τους προσφέρουν τα αστικά ΜΜΕ, τα οποία ανεβάζουν τους τόνους και δραματοποιούν σκόπιμα την κατάσταση, ναι, είναι δυνατόν να εξαπατήσουν κάποιους. Ισως και περισσότερους από το 8% που ψήφισε Ελιά στις πρόσφατες ευρωεκλογές.
Διότι την τελική κατάληξη (ότι δηλαδή εκατοντάδες διαθέσιμοι θα απολυθούν) δε θα την κάνουν πρώτη είδηση τα ΜΜΕ. Πρώτη είδηση κάνουν τις καντρίλιες του Λοβέρδου και τις (ανεπίσημες) δηλώσεις του Βενιζέλου, ότι η συγκυβέρνηση πρέπει να «ξαναδεί» τις διαθεσιμότητες και τις απολύσεις (να τις «ξαναδεί» με την τρόικα, φυσικά, γιατί τις έχει ήδη συμφωνήσει).
Στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, όμως, αυτή η συνδικαλιάρικη προπαγάνδα δεν μπορεί ν’ αλλάξει τα πράγματα. Εκεί τα μαχαίρια έχουν βγει και δε θα ξαναμπούν στα θηκάρια αν δεν τρέξει αίμα. Ο Σαχινίδης, για παράδειγμα, πουσάρεται από διάφορα κέντρα και με έναν ορυμαγδό άρθρων και συνεντεύξεων αυτοπροβάλλεται ως ο ηγέτης εκείνος που θα επαναφέρει το ΠΑΣΟΚ στη γνήσια Σοσιαλδημοκρατία με τις ιστορικές ρίζες, ενώ δεν παραλείπει να θέσει ζήτημα ηγεσίας, λέγοντας ότι αυτή θα την καθορίσει η βάση. Ο Σκανδαλίδης έχει πάρει υπό την προστασία του τον γραμματέα (και ευρωβουλευτή πλέον) Ν. Ανδρουλάκη, ο οποίος μοστράρεται ως νέος και άφθαρτος. Ο Καρχιμάκης προσπαθεί να παίξει δικό του παιχνίδι, οι παπανδρεϊκοί έχουν χάσει τον μπούσουλα, ενώ οι παλιοί βαρόνοι σκέφτονται ακόμα και να επαναφέρουν από την εφεδρεία τη Βάσω Παπανδρέου!
Το πρόβλημα του Βενιζέλου είναι πως όλοι τον θεωρούν τελειωμένο και το πρόβλημα των άλλων είναι πως δεν μπορούν να ξεφορτωθούν τον Βενιζέλο όσο το ΠΑΣΟΚ συμμετέχει στην κυβέρνηση Σαμαρά, διότι αν για τους δικούς τους κομματικούς λόγους ρίξουν την κυβέρνηση, το σύστημα θα τους εξαερώσει, όπως εξαέρωσε πρώτα το ΛΑΟΣ (όταν αποχώρησε από την κυβέρνηση Παπαδήμου) και μετά τη ΔΗΜΑΡ (όταν αποχώρησε από την κυβέρνηση Σαμαρά). Είναι υποχρεωμένοι όλοι τους να αναζητήσουν το φθινόπωρο ένα συμβιβασμό, χωρίς ν’ αφήσουν τα μαχαίρια από τα χέρια.
