Η Ιστορία κύκλους κάνει. Ειδικά στις υποσημειώσεις της. Το 1989-90, κάποιοι φιλοδόξησαν να διαλύσουν το ΠΑΣΟΚ, να λεηλατήσουν το κατατρομαγμένο στελεχικό του δυναμικό και να γίνουν αυτοί ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ. Ορισμένοι από τους πρωταγωνιστές εκείνης της απόπειρας (Ανδρουλάκης, Δαμανάκη, Μπίστης κ.ά.) προσκύνησαν, έγλειψαν εκεί που έφτυναν και κάνουν πλέον καριέρα στο ΠΑΣΟΚ. Αλλοι, παρέμειναν στον ΣΥΝ και κάποια στιγμή, το 2008, ενόψει μιας ακόμη μεγάλης κρίσης του ΠΑΣΟΚ, ξαναφιλοδόξησαν να το λεηλατήσουν, αφού ο Ψυχάρης και ο Μπόμπολας φαίνονταν να τους δίνουν το δαχτυλίδι του δεύτερου πόλου εξουσίας. «Καλώς τα παιδιά», έλεγε τότε περιφρονητικά για τους Πασόκους ο Αλαβάνος. Σήμερα, όμως, βλέπει τον Ψυχάρη να τους χαρακτηρίζει περίπου ψυχοπαθείς στο κύριο άρθρο του «Βήματος»: «Το τέλος των παραισθήσεων έφθασε την Κυριακή των ευρωεκλογών: αντί να διαλύεται το ΠΑΣΟΚ, ο ΣυΡιζΑ είναι που πνίγεται στα δάκρυα της αλαζονείας ορισμένων στελεχών του».
Το 1990-91 κάποιοι φιλοδόξησαν να διαλύσουν τον Περισσό, μετατρέποντας το μετωπικό σχήμα του τότε Συνασπισμού σε ενιαίο κόμμα. Δεν τα κατάφεραν. Σήμερα, κάποιοι από τους πρωταγωνιστές εκείνης της Ιστορίας βλέπουν τον Αλαβάνο, ένα από τα γκεσέμια της ηγετικής ομάδας που αποχώρησε από τον Περισσό, να προσπαθεί να τους κάνει το ίδιο: να διαλύσει τον ΣΥΝ, μετατρέποντας τον ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα υπό την ηγεσία του. Ολοι αυτοί, που αντιμετώπιζαν ειρωνικά τότε τις καταγγελίες της Παπαρήγα και των υπόλοιπων του Περισσού, βγήκαν σαν γάτοι στα κεραμίδια και σκούζουν για την επιχειρούμενη διάλυση του ΣΥΝ μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτό που εξελίσσεται τις δυο τελευταίες εβδομάδες στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα παιχνίδι εξουσίας. Δεν έχει καμιά σχέση με αρχές ή με πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές. Αυτό φαίνεται καθαρά από τις κινήσεις που γίνονται και από τις δηλώσεις με τις οποίες αυτές συνοδεύονται. Μπορεί να το διαπιστώσει κανείς αν θέσει ένα απλό ερώτημα: Αλαβάνος και Τσίπρας ανήκουν και στηρίζονται στο «αριστερό ρεύμα», το οποίο όμως και οι δύο το έχουν γραμμένο κανονικότατα. Αρα, ο καυγάς γίνεται για την εξουσία και όχι επί ιδεολογικών ή πολιτικών θέσεων.
Ο Αλαβάνος, βλέποντας την ήττα, που είναι αποτέλεσμα της δικής του πολιτικής, συμπεριφέρθηκε για μια φορά ακόμη ως Βοναπάρτης. Θέλησε να ρίξει όλο το φταίξιμο στον Τσίπρα και την ομάδα του και να τους ξεφορτωθεί μία και καλή. Ομως, αυτό δεν επεχείρησε να το κάνει μέσα από τις κομματικές διαδικασίες, γιατί φοβήθηκε πως η μπάλα θα πάρει και τον ίδιο. Αφησε τον Τσίπρα να αντιμετωπίσει τους «ανανεωτικούς», άφησε το «αριστερό ρεύμα» στα μαύρα σκοτάδια σχετικά με τις προθέσεις του και προχώρησε σε έναν ωμό εκβιασμό, χρησιμοποιώντας τις περιβόητες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Ουσιαστικά, κάλεσε το «αριστερό ρεύμα» να ξεφορτωθεί τον Τσίπρα (κι ας τον είχε μόλις στηρίξει έναντι της επίθεσης που δέχτηκε από τους «ανανεωτικούς»), απειλώντας με ξεχωριστή πορεία μέσω του ΣΥΡΙΖΑ.
Λίγο πριν προχωρήσει στην προσχεδιασμένη ανάκληση της εξίσου προσχεδιασμένης παραίτησής του, ο Αλαβάνος φρόντισε, μέσω ενός blog, να δώσει στη δημοσιότητα το πλήρες (απομαγνητοφωνημένο) κείμενο της ομιλίας του στη γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, τη μέρα που υποτίθεται ότι υπέβαλε την… αμετάκλητη παραίτησή του. Σ’ αυτή την ομιλία του, λοιπόν, καταλόγισε «χοντρά» πράγματα στον Τσίπρα και την παρέα του, έχοντας ως μόνιμο μότο την… απολιτικότητα. Σταχυολο- γούμε μερικά:
– «Δεν περίμενε κανείς από την Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ να λειτουργήσει με ηγεσία εταιρίες δημοσκοπήσεων. Οσο κι αν σ’ αυτές τις εταιρίες δημοσκοπήσεων δουλεύουν αξιόλογοι άνθρωποι. Μια παρουσία η οποία δεν ήταν πολιτική, αλλά ήταν επικοινωνιακή».
– «Τι σημαίνει πολιτικά 4 ευρωβουλευτές; Σημαίνει ότι έχουμε απλώς μία θεαματική δημοσκοπική ανάπτυξη. Τίποτα παραπάνω. Δεν έχει ουδέν πολιτικό περιεχόμενο».
– «”Να έχουμε τη μεγαλύτερη εκλογική δύναμη που έχει πάρει ποτέ ο χώρος”. Τι σημαίνει αυτό; Το μόνο που σημαίνει είναι ότι έχουμε τον καλύτερο ηγέτη, που μας έφερε περισσότερους ψήφους».
– «Πήγαμε εντελώς απολίτικα, χωρίς σχεδιασμό, με λάθος σχεδιασμό, με άρπα-κόλλα συνθήματα τα οποία ερχόντουσαν, χωρίς να λειτουργεί το κέντρο αυτό του ΣΥΡΙΖΑ που ήταν η εκλογική επιτροπή… Φτάσαμε σε αυτήν την απολίτικη κατάσταση».
– «Στην πορεία όμως σύντροφοι αυτό που υπερίσχυσε στην προσπάθεια αυτή των εκλογών ήταν μια ομάδα συντρόφων μέσα στο Συνασπισμό έξω από λειτουργίες του Συνασπισμού ή του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι προωθούσανε δικούς τους στόχους, θεωρούσανε μια σίγουρη επιτυχία την οποία δεν έπρεπε να μοιραστεί με κανένα, ανατρέψανε αυτό το κλίμα και τις αξίες της συλλογικότητας τις οποίες είχαμε».
– «Πώς γίνεται αυτό, το οποίο το ήξερα, να παίρνονται αυτές οι αποφάσεις για την πολιτική εκπροσώπηση του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς καν να τις έχει συζητήσει ο ΣΥΡΙΖΑ; Και ξαναλέω, καταλαβαίνω την αμηχανία των συντρόφων, πως γίνεται να παίρνονται τέτοιες αποφάσεις χωρίς καν να τις έχει συζητήσει ούτε ο Συνασπισμός, όχι ότι αρκού-σε, δεν τις είχε συζητήσει καν ο Συνασπισμός. Τις είχε συζητήσει ούτε καν μια τάση του Συνασπισμού. Μία ομάδα συντρόφων χωρίς καμία ευθύνη. Μια ομάδα, η οποία καθοδήγησε και οδήγησε σε αυτή τη διάσπαση δυνάμεων, σε αυτή τη διαίρεση, σε αυτή τη μιζέρια, σε αυτήν την απολιτικότητα το όλο εγχείρημα».
Αυτή η ομιλία που συνοδεύ-τηκε από την παραίτηση, η οποία… δεν έγινε δεκτή, αποκάλυψε όλο το παρασκήνιο με τις βυζαντινές ίντριγκες που είχε προηγηθεί και έδωσε το έναυσμα για την έναρξη ενός νέου κύκλου. Οι συνιστώσες στάθηκαν στο πλευρό του Αλαβάνου, διότι αυτός τους εξασφαλίζει την ασύμμετρη, σε σχέση με την πραγματική τους δύναμη, εκπροσώπηση (από λεφτά για τα κομματικά μαγαζιά μέχρι βουλευτική εκπροσώπηση που ούτε στα πιο τρελά όνειρά τους δεν είχαν δει). Επέλεξαν Αλαβάνο, γιατί ο Τσίπρας και η ομάδα του τελευταία είχαν βγάλει φτερά και ήθελαν να κυριαρχήσουν απόλυτα σε ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ. Εφτασαν στο σημείο να καλούν ακόμα και σε… συγκεντρώσεις σωτηρίας έξω από τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να πείσουν τον Αλαβάνο να μην παραιτηθεί. Δυστυχώς γι’ αυ- τούς ελάχιστοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα (μέχρι και στις 2 τα χαράματα έφευγαν SMS με προσκλήσεις!) και πέτυχαν να καταγράψουν μόνο μια θλιβερή σύναξη ελάχιστων δεκάδων ανθρώπων.
Ταυτόχρονα, ο Αλαβάνος επιχείρησε άνοιγμα και προς την «ανανεωτική πτέρυγα», φορτώνοντας στον Τσίπρα και την ομάδα του όλη την ευθύνη για τον παραγκωνισμό της. Οι «ανανεωτικοί», όμως, δεν τσίμπησαν, γιατί δεν έχουν καμιά εμπιστοσύνη στον Αλαβάνο. Προτίμησαν να κρατήσουν τη γωνιά τους στο μαγαζί του ΣΥΝ, παρά να προσχωρήσουν σε μια συριζική συμμαχία με ελέω θεού αυτοκράτορα. Οσο για το «αριστερό ρεύμα», έμεινε στη θέση του μαλάκα, με την απορία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των στελεχών του, αφού έβλεπαν ένα δικό τους άνθρωπο να επιχειρεί με πραξικοπηματικό τρόπο να τους σύρει σε μια προσωπική του επιλογή, που δεν την είχε συζητήσει (παρεκτός, ίσως με ελάχιστους που έκαναν τον ψόφιο κοριό).
Την Κυριακή, τα δημοσιογραφικά όργανα σάλπιζαν διαφορετικά εμβατήρια. Η «Εποχή»: «Η Κουμουνδούρου σιγά σιγά συνειδητοποιεί ότι ο ΣυΡιζΑ όχι μόνο δεν παίζει ρόλο κομπάρσου αλλά αναδεικνύεται σε ηγετική δύναμη στο “χώρο”. Ανακλαστικά αντιδρά με περιχαράκωση του κόμματος, προσπαθεί να αποτρέψει την πιθανότητα να αποκτήσει ο ΣυΡιζΑ διαφορετική ταχύτητα». Και η «Αυγή»: «Καμία από τις συνιστώσες του δε θέτει θέμα αυτοδιάλυσής της και δημιουργίας ενός ενιαίου κόμματος». Αντε να βγάλει άκρη ο άνθρωπος στην επαρχία που πίστεψε κάποια στιγμή στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ και στη συνέχεια είδε την προσωπικότητά του να συντρίβεται από τον καισαρισμό όχι μόνο του ΣΥΝ αλλά και διάφορων μικρομέγαλων συνιστωσών, που την είδαν ξαφνικά μεγάλη πολιτική δύναμη.
Σ’ αυτόν τον κόσμο φάνηκε να ποντάρει ο Αλαβάνος, υποσχόμενος ισότιμη συμμετοχή του στον καθορισμό γραμμής και στην εκλογή ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Ομως, εκεί που άρχισε να τους γλυκαίνει με όσα είπε τη μέρα που ανακάλεσε την παραίτησή του, τον είδαν να κάνει και πάλι στροφή 180 μοιρών, μετά τη σφοδρή επίθεση που δέχτηκε από τους «ανανεωτικούς» (που του έκλεισαν κατάμουτρα την πόρτα) και τον Κωνσταντόπουλο, που πήρε την υπόθεση πάνω του, αντικαθιστώντας τον Κύρκο.
Τα βασικά κέντρα είναι αυτή τη στιγμή τέσσερα: Αλαβάνος και συνιστώσες, «αριστερό ρεύμα», παρέα Τσίπρα, «ανανεωτική πτέρυγα». Οι συμμαχίες ανοίγουν και κλείνουν καθημερινά σαν βεντάλια. Οι ρυθμοί είναι καταιγιστικοί. Εμείς ούτε μπορούμε ούτε θέλουμε να τους παρακολουθήσουμε, διότι απλούστατα δεν μας αφορούν.
