Πριν από δυο βδομάδες, ο Τάκης Μπαλτάκος περιέγραφε ως εξής το όραμά του για συνένωση της Ακροδεξιάς: «Ολα αυτά τα κόμματα, το καθένα από αυτά, είναι πολύ δύσκολο να μπει στη Βουλή, ειδικά όταν πολωθεί το κλίμα και η ΝΔ ρίξει το αναμενόμενο σύνθημα, να φύγει ο Τσίπρας κάτι που είναι πολύ λογικό να το κάνει. Δεν μπορούν μόνοι τους να μπουν. Αυτό το οποίο λέω εγώ, είναι ότι πρέπει να γίνουμε νέο κόμμα, όχι ένα μικρό κόμμα δεξιό, αλλά ένα κόμμα το οποίο θα ενώσει ως ΣΥΡΙΖΑ της Δεξιάς -ας μου επιτραπεί η έκφραση- όλα τα υφιστάμενα κόμματα, ούτως ώστε όλα μαζί, με εκλογική συμπαράταξη τύπου ΔΗΜΑΡ-ΠΑΣΟΚ, με εκλογική συμπαράταξη, να μπουν όλα στη Βουλή. Μη ξεχνάτε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει 11 συνιστώσες».
Τι άλλαξε και ο Μπαλτάκος ανακοίνωσε την ίδρυση κόμματος με πρόεδρο τον Δ. Καμμένο και γενικό γραμματέα την αφεντιά του (το οποίο δεν έχει ούτε καν όνομα); Γοητεύθηκε μήπως ο Μπαλτάκος από την… τεράστια προσωπικότητα του Δ. Καμμένου και είπε να μην αφήσει να πάει χαμένη η ευκαιρία; Αστεία πράγματα. Το πιθανότερο είναι πως ο Δ. Καμμένος «έφαγε πόρτα» από τον Μητσοτάκη (που προτίμησε να πάρει τον «κεντρώο» Κατσιαντώνη, αποσκιρτήσαντα του κόμματος Λεβέντη) και ακολούθησε αναγκαστικά το σλόγκαν «φτιάξε κι εσύ ένα κόμμα, μπορείς». Είναι η εποχή που ξεπετιούνται τα κάθε είδους μαύρα βλαστάρια κι είπε να δοκιμάσει κι αυτός την τύχη του, ενώνοντας δυνάμεις με τον Μπαλτάκο. Ο Μπαλτάκος έχει το όνομα, ο Καμμένος θέλει να μαζέψει διάφορους που φεύγουν από τους ΑΝΕΛ, προσφέροντάς τους στέγη έστω και για ένα μεταβατικό χρονικό διάστημα.
Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται και άλλοι. Ο χρυσαυγίτης Επιτήδειος (απόστρατος που βγήκε ευρωβουλευτής των νεοναζί και πριν από λίγο καιρό ανεξαρτητοποιήθηκε και τυπικά από τη συμμορία) κινείται έντονα στη Βόρεια Ελλάδα και έχει άφθονη βοήθεια από κάποιους δεσποτάδες και τοπικούς χρυσαυγίτες και λοιπούς ακροδεξιούς. Ο «είναι τρελός ο στρατηγός» Φράγκος, βλέποντας ότι πέφτει στην αφάνεια, εξαπέλυσε επιστολή με την οποία – στο όνομα του «Κοινού των Απανταχού Ελλήνων» (;) ζητά να μαζευτούν υπογραφές «πόρτα-πόρτα», «τις οποίες θα αποστείλουμε στον πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας». Για ποιο λόγο; «Τόσο για την ψήφο στους ομογενείς, όσο και για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την απαράδεκτη εθνικά συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ». Φυσικά, το ελληνικό Σύνταγμα δεν προβλέπει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος μέσω της συλλογής υπογραφών, όμως μόνο έτσι μπορεί να ξαναβγει στον αφρό ο «στρατηγός» και να συγκριθεί με αξιώσεις με τους διάφορους άλλους ηγετίσκους της Ακροδεξιάς.
Από μια άποψη, όλο αυτό το «μαύρο λιβάδι» είναι για γέλια. «Να πέσει η αριστερή κυβέρνηση» ζητά ο Δ. Καμμένος! Ποιος; Αυτός που ορκίστηκε υφυπουργός αυτής της κυβέρνησης (άλλο αν δε συμπλήρωσε εικοσιτετράωρο στο πόστο, γιατί ξεσηκώθηκαν κάποιοι συριζαίοι που βρέθηκαν αντιμέτωποι με τα ρατσιστικά, σεξιστικά και αντισημιτικά σχόλιά του). Αυτός που πήρε μετά χαράς πόστο αντιπροέδρου της Βουλής με πρόταση αυτής της κυβέρνησης. Ποιος δίνει, όμως, σημασία σ' αυτά; Θα ζητήσει κανείς πολιτική συνέπεια και εντιμότητα από τον Δ. Καμμένο;
Μπορεί να φτιαχτεί ένα κόμμα στα δεξιά της ΝΔ, που θα μαζέψει όλα αυτά τα «μαυροβλάσταρα», από Καρατζαφέρη και Μπαλτάκο, μέχρι Φαήλο, Φράγκο και Επιτήδειο; Δύσκολο να απαντήσει κανείς καταφατικά, μολονότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα το επιθυμούσε σφόδρα, καθώς το κόμμα Καμμένου «εξεμέτρησε το ζην». Τόσοι αρχηγίσκοι πώς να χωρέσουν κάτω από την ίδια στέγη; Από την άλλη, ο Μητσοτάκης πρέπει να παρακολουθεί από κοντά τις κινήσεις τους, ώστε την κατάλληλη στιγμή να πάρει μερικούς από δαύτους στη ΝΔ, κάνοντας τη «διεύρυνση προς τα δεξιά». Ισως αυτό να επιθυμεί το δίδυμο Μπαλτάκου-Καμμένου και ίσως ο πρώτος να έχει ρίξει ήδη τις γέφυρες, μιας και ουδέποτε έκοψε τις σχέσεις με τον Σαμαρά.
Υπάρχει πάντοτε και το νεοναζιστικό μόρφωμα, το οποίο τα στημένα γκάλοπ φροντίζουν να το δείχνουν ιδιαίτερα ανεβασμένο, μολονότι στο «Μακεδονικό» δεν έπαιξε τον πρώτο ρόλο, ενώ και αποχωρήσεις βουλευτών και στελεχών έχει υποστεί και τη συστηματική δράση των ταγμάτων εφόδου έχει περιορίσει έως αναστείλει αναγκαστικά. Ιδιαίτερα εκείνη τη δράση υποκατάστασης των αστυνομικών αρχών, με τις «επιχειρήσεις αρετή» στις λαϊκές αγορές και τα παρόμοια. Αν η ολοκλήρωση της δίκης της ΧΑ γίνει πριν από τις επόμενες εκλογές και ο Μιχαλολιάκος με την υπόλοιπη συμμορία καταδικαστούν χωρίς η έφεσή τους να έχει ανασταλτικό χαρακτήρα, τότε δε θα μπορούν ούτε υποψήφιοι να είναι (η καταδίκη θα συνοδεύεται και από στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων). Σ' αυτή την περίπτωση θα μείνει πραγματικά ένα «χέρσο χωράφι», το οποίο θα αποτελεί δέλεαρ για όλους τους υπόλοιπους ακροδεξιούς, εθνικοφασίστες, κρυφοναζιστές. Είναι πολύ δύσκολο, όμως, όλος αυτός ο συρφετός να κινηθεί με γνώμονα έναν τόσο σύνθετο και μακρού ορίζοντα σχεδιασμό.
Εκείνο που έχει σημασία να επισημανθεί είναι πως σε μια εποχή που ο ελληνικός λαός εξακολουθεί να στενάζει υπό τα βάρη της κρίσης, ανθίζουν τα «μαύρα βλαστάρια» του εθνικοφασισμού, εκμεταλλευόμενα το γεγονός ότι το «Μακεδονικό» έχει αναδειχτεί σε μείζον ζήτημα της χώρας. Η ΝΔ έχει, φυσικά, τη συνδρομή της σ' αυτό, καθώς κερδοσκοπεί ασύστολα με τον κάλπικο πατριωτισμό και σπεκουλάρει με τα πιο χαμερπή αισθήματα ενός όχλου, οδηγώντας τον σε καθαρά φασιστικές αντιλήψεις και συμπεριφορές. Κι όσο βλέπει ότι η υποδαύλιση του πιο χυδαίου, του πιο αντιδραστικού, του πιο επιθετικού εθνικισμού «φέρνει ψήφους», συσπειρώνει την «παραδοσιακή Δεξιά», τόσο επιμένει σ' αυτή τη γραμμή, παραβλέποντας τον θυμό που προκαλεί στις ιμπεριαλιστικές πρωτεύουσες (σ' αυτές δίνει εξηγήσεις παρασκηνιακά, ότι δεν πρόκειται να σαμποτάρει την κύρωση της συμφωνίας Τσίπρα-Ζάεφ).
Οταν, όμως, ακόμα και ο Περισσός, που δεν μπορείς να τον εντάξεις στο εθνικοφασιστικό ρεύμα, έχει «γραπωθεί» από τον πυρήνα του εθνικισμού, αρνούμενος την αναγνώριση των πιο στοιχειωδών εθνικών δικαιωμάτων του σλαβομακεδονικού λαού, το εθνικοφασιστικό ρεύμα αισθάνεται δικαιωμένο και αποκτά τη δυνατότητα να συντηρείται και να απλώνεται (ανεξάρτητα από το ότι δεν μπορεί πια να οργανώσει τα μαζικά συλλαλητήρια του απώτερου και του πρόσφατου παρελθόντος). Ετσι, αποκτούν ζωτικότητα και ξεπετιούνται τα «μαύρα βλαστάρια», αναζητώντας το δικό τους μέλλον κάτω από τον κοινοβουλευτικό ήλιο της αστικής Ελλάδας.
Ολη η πολιτική ζωή μετατοπίζεται προς τα δεξιά. Κι αυτό γίνεται πιο επικίνδυνο στις συνθήκες της ταξικής ήττας, της απογοήτευσης και της αποστράτευσης του εργατικού και του αγροτικού κινήματος. Κόσμος που έχει παραιτηθεί από κάθε διεκδίκηση εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων, απέκτησε ξανά πολιτικό ενδιαφέρον με το «Μακεδονικό»! Και υπερασπίζεται μια άδικη υπόθεση, βουτηγμένος μέσα στην ιστορική άγνοια, τον ανορθολογισμό, τη μεγαλοϊδεάτικη παράνοια. Προς μεγάλη ικανοποίηση της αστικής τάξης, φυσικά…
