Οπως στην ταξική πάλη, έτσι και στην πολιτική δεν υπάρχει ουδετερότητα. Υπάρχει ταξικό ή πολιτικό πρόσημο. Κάθε ενέργεια κρίνεται απ’ αυτό το πρόσημο και όχι από τις (διακηρυγμένες ή μη) προθέσεις. Οταν διάφοροι πολιτικοί παράγοντες μετατρέπονταν σε ποινικολόγους και ανέλυαν τον τρόπο με τον οποίο η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου άσκησε διώξεις και προφυλάκισε τους νεοναζί, μετατρέποντας το Δίκαιο και τη Δικαιοσύνη σε ουδέτερους θεσμούς, δεν έκαναν τίποτ’ άλλο από το να προσφέρουν όπλα στους νεοναζί που ξαφνικά είχαν βρεθεί σε δυσχερή θέση. Οταν η πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου μετατρέπεται σε συνταγματολόγο και κρίνει πως όσα νομοσχέδια ψηφίστηκαν χωρίς την παρουσία των προφυλακισμένων νεοναζί βουλευτών είναι άκυρα, δεν κάνει τίποτ’ άλλο από το να τροφοδοτεί την προπαγάνδα των νεοναζί. Η διθυραμβική ανακοίνωση που αυτοί εξέδωσαν μετά τις δηλώσεις της μας προσφέρει ένα ασφαλές μέτρο για να εκτιμήσουμε το ουσιαστικό τους περιεχόμενο.
Η Κωνσταντοπούλου είχε πολύ καλά προετοιμασμένα αυτά που είπε. Γι’ αυτό και δεν παρέλειψε να μιλήσει για μνημονιακά νομοσχέδια, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι εμμέσως πλην σαφώς αναγόρευε τους νεοναζί και σε αντιμνημονιακή δύναμη.
Ποια είναι η ουσία των όσων είπε η Κωνσταντοπούλου; Οτι οι νεοναζί βουλευτές κακώς προφυλακίστηκαν ή, εν πάση περιπτώσει, κακώς δεν μεταφέρονταν σε καθημερινή βάση από τις φυλακές στη Βουλή για να παίρνουν κανονικά μέρος στις εργασίες της. Δηλαδή, ζήτησε να τους δοθεί ένα ειδικό στάτους φυλακισμένου πολυτελείας, επειδή είναι βουλευτές! Την άποψή της αυτή προσπάθησε να την περάσει και στη συζήτηση για την άρση ασυλίας του Μπουμπούκου. Προκάλεσε πολύωρο σαματά, δεν την στήριξε ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, αναγκάστηκε τελικά να κάνει τη συζήτηση και την ψηφοφορία που ήθελε να αναβάλει, όμως επανήλθε στη συνέντευξη Τύπου, εγείροντας ευρύτερο ζήτημα, για να εισπράξει και πάλι την αποδοκιμασία ακόμα και από το Μαξίμου.
Τα κίνητρα της Κωνσταντοπούλου μας είναι αδιάφορα. Είναι προφανές ότι θέλει να στήσει το δικό της βιλαέτι, βάζοντας υποψηφιότητα για αρχηγικό ρόλο στο μέλλον (στον ΣΥΡΙΖΑ ή σε κάτι που θα προκύψει από διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ). Είναι βέβαιο ότι ο Τσίπρας έχει σκυλομετανιώσει που της έδωσε τόσο ξεχωριστό ρόλο. Εμείς όμως κοιτάζουμε το πολιτικό περιεχόμενο αυτής της αρχομανούς συμπεριφοράς της προέδρου της Βουλής. Δεν έχει κανένα πρόβλημα να αβαντάρει πολιτικά τους νεοναζί, με τη δήθεν ουδέτερη συνταγματική ερμηνεία που δίνει, όμως στο ζήτημα της μη επικύρωσης της παράτασης της δανειακής σύμβασης από τη Βουλή μουγκάθηκε. Ξέρει πολύ καλά πως η νομική βάση την οποία επικαλείται η κυβέρνηση δεν είναι παρά η πραξικοπηματική διάταξη που εισήγαγε το Μάη του 2010 ο Παπακωνσταντίνου, την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ είχε καταγγείλει σε πολύ υψηλούς τόνους (αναλυτικά γράφουμε στη σελίδα 3). Δεν έκανε κανένα σχόλιο, όμως, για την παράκαμψη της Βουλής, διότι προσωπικά είναι από εκείνους που δε θέλουν να υποστούν τον εξευτελισμό να ψηφίσουν την παράταση του Μνημονίου. Ενεργεί, δηλαδή, όπως βολεύει τις πολιτικές φιλοδοξίες της.
