Το σκηνικό στήθηκε όπως αρμόζει σ' έναν «ροκ σταρ» και αυτός αποζημίωσε το κοινό του δίνοντας μια συνέντευξη που συζητήθηκε. Και βέβαια, τη συνέντευξη την έδωσε στον Alexis, για να υποδηλωθεί η λατρεία που τρέφουν και οι δύο για την πέραν του Ατλαντικού υπερδύναμη. Ο Alexis, βέβαια, του την ψιλοέφερε, αλλά ήταν αναγκασμένος να κρατήσει κάποιες ισορροπίες με τους Τσιπραίους. Αναφερόμαστε στο σημείο της συνέντευξης που ζήτησε από τον Μπαρουφάκη να επαναλάβει τα σχετικά με το κλίμα που βρήκε στο Μαξίμου τη βραδιά του δημοψηφίσματος. Ο Μπαρουφάκης είπε τα γνωστά: ότι ενώ ο κόσμος στους δρόμους πανηγύριζε, μόλις έφτασε στο Μαξίμου βρήκε ένα κλίμα κηδείας, σαν να ήταν όλοι στενοχωρημένοι με το θρίαμβο του Οχι. Στο μοντάζ, όμως, ο Alexis προσέθεσε ένα απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ του Πολ Μέισον, στο οποίο ο Μπαρουφάκης φαίνεται να πανηγυρίζει με τους άλλους συριζαίους μέσα στο Μαξίμου. Μόλις ακούγεται το 61% όλοι ξεσπούν σε ουρανομήκεις πανηγυρισμούς (όπως κάνουν οι φίλαθλοι όταν μπαίνει γκολ), ο Μπαρουφάκης αγκαλιάζεται και φιλιέται σταυρωτά με τον κυρ-Αλέκο τον Φλαμπουράρη, κάνει πανηγυρικές δηλώσεις στον Μέισον, μετά έρχεται ο Τσίπρας χαμογελαστός, κάνει κι αυτός δηλώσεις, δέχεται φιλιά από πανηγυρίζοντες συριζαίους, όλα δείχνουν ένα κλίμα πανηγυρικό, ίδιο μ' αυτό που επικρατούσε στην πλατεία Συντάγματος.
Μέσα στο Μαξίμου όλ' αυτά. Αρα, όταν ο Μπαρουφάκης λέει ότι βρήκε κλίμα κηδείας, λέει ψέματα. Γιατί να μην λέει ψέματα και σε όλα τα υπόλοιπα που «αποκαλύπτει»; Το ερώτημα τίθεται αυθόρμητα από κάθε προσεκτικό παρατηρητή της συνέντευξης. Και ο Μπαρουφάκης δε θα μπορούσε να πει τίποτα (και δεν είπε), γιατί θα άνοιγε συζήτηση πάνω σ' ένα θέμα που δεν τον συμφέρει. Το άφησε και όποιος κατάλαβε κατάλαβε.
Αν επιβεβαιώθηκε κάτι από τη συνέντευξη του «ροκ σταρ» είναι ο χαρακτηρισμός «παιδική χαρά του Μαξίμου», που τους είχαμε αποδώσει από την πρώτη στιγμή. Ο Μπαρουφάκης υποστηρίζει στα σοβαρά ότι -με εντολή του Τσίπρα- είχε ετοιμάσει «plan X», το οποίο προέβλεπε από τη μια τα περιβόητα IOU («χάρτινη» αναγνώριση οφειλής του δημοσίου, η οποία θα μπορούσε να κυκλοφορήσει ως μέσο πληρωμών) και από την άλλη την άσκηση εκβιασμού επί της ΕΚΤ, με την απειλή αναδιάρθρωσης των ελληνικών ομολόγων που αυτή διακρατούσε (27 δισ.). Αυτή η απειλή -σύμφωνα με τον Μπαρουφάκη- θα κλόνιζε συθέμελα το «πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης» της ΕΚΤ, οπότε Ντράγκι και Μέρκελ θα κάθονταν στο τραπέζι μιας ουσιαστικής διαπραγμάτευσης, που θα έπαιρνε υπόψη τις ελληνικές θέσεις! Ομως -πάντα σύμφωνα με το μπαρουφοαφήγημα- ενώ το σχέδιο ήταν συμφωνημένο και έτοιμο από καιρό, όταν έφτασε η κρίσιμη στιγμή του κλεισίματος των τραπεζών, παρενέβη ο Δραγασάκης και η μεγαλοφυής πρόταση δεν πέρασε, με τον Μπαρουφάκη κι άλλον ένα (υπονόησε ότι ήταν ο Τσακαλώτος) να μειοψηφούν. Ο Τσίπρας επέλεξε να πάει να προσκυνήσει, ενώ ο απροσκύνητος Γιάνης (με ένα νι) βρέθηκε εκτός κυβέρνησης.
Γι' αυτό μιλάμε για «παιδική χαρά». Στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής Ευρωζώνης, όπου κάθε διαπραγμάτευση γίνεται (και γινόταν και θα γίνεται) με βάση τη δύναμη του κεφαλαίου που η κάθε πλευρά εκπροσωπεί, ο Μπαρουφάκης με τον Τσίπρα, με μια κίνηση, θα εκβίαζαν όλες τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις μαζί! Αν αυτό αληθεύει, τότε ο Δραγασάκης πρόσφερε μεγάλη υπηρεσία στους Τσιπραίους, ενεργώντας σαν αυστηρός κηδεμόνας που συμμαζεύει τα παιδιά από την παιδική χαρά. Διότι ανέβηκαν στην κυβέρνηση για να διαχειριστούν τον καπιταλισμό και όχι να «βάλουν φωτιά στα τόπια». Επρεπε να λογοδοτήσουν στην ελληνική αστική τάξη, για την οποία η ένταξη στην ΕΕ και την Ευρωζώνη αποτελεί στρατηγική επιλογή. Ο Τσίπρας, ως πρωθυπουργός της αστικής Ελλάδας, έπρεπε ν' ανταποκριθεί σ' αυτό που φέρεται να του είπε ο Σαγιάς: «πήγαινε να υπογράψεις, αλλιώς θα πας φυλακή».
Κάτι μας λέει, όμως, ότι ο Μπαρουφάκης -αν όντως έκανε τέτοιες προτάσεις- απλά χρησιμοποιήθηκε από τους Τσιπραίους ως αναλώσιμος, προκειμένου να κερδίσουν λίγο χρόνο και να μπορέσει να αποδώσει η προπαγάνδα της «σκληρής διαπραγμάτευσης». Ηταν το μόνο που τους ένοιαζε. Οταν η άμμος στο πάνω μέρος της κλεψύδρας τελείωσε, ο Τσίπρας πήγε και υπέγραψε την ταπεινωτική συμφωνία, το σύνολο των μνημονιακών πολιτικών δυνάμεων ψήφισαν μαζί του στη Βουλή ό,τι έπρεπε να ψηφιστεί, ενώ η Μέρκελ (με τη γνωστή δήλωση στη Βραζιλία, που έβαλε την Ρούσεφ να τη διαρρεύσει), τον στήριξε για να κερδίσει τις εκλογές του Σεπτέμβρη.
Τι έμεινε από τη συνέντευξη Μπαρουφάκη στον Alexis, πέρα από τη μπουρδολογία; Εμειναν δυσμενείς εντυπώσεις για τον Τσίπρα. Τη μέρα που μια ακτιβίστρια αμολούσε μια κότα στο Μαξίμου, ο Μπαρουφάκης αφηγούνταν με το δικό του τρόπο πόσο κότα είναι ο Τσίπρας! Μπορούμε να αντιληφθούμε γιατί ο Μπαρουφάκης επεδίωξε αυτό το επικοινωνιακό come back στην Ελλάδα: σε λίγες μέρες οργανώνει τη φιέστα των «αιθεροβαμόνων» (δικός του ο χαρακτηρισμός) στο Βερολίνο και ήθελε λίγη δημοσιότητα. Το ερώτημα είναι γιατί ένα αστικό συγκρότημα ΜΜΕ έσπασε το άτυπο εμπάργκο που είχε επιβληθεί στον Μπαρουφάκη. Η απάντηση που μπορούμε να σκεφτούμε είναι πως θεωρούν τον Τσίπρα πρωθυπουργό υπό προθεσμία, πλέον, και θέλουν να στηρίξουν τον Κούλη.
