Μηχανισμοί νομής της εξουσίας

Ο Σκουρλέτης πρέπει να κάνει πολιτικό ντόρο ως γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ, αν θέλει να μην περάσει στην αφάνεια. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτός ο υπερφιλόδοξος πολιτικός, που την εποχή που ο ΣΥΡΙΖΑ  ήταν στην αντιπολίτευση θεωρούνταν ως ο άτυπος «νούμερο 2» του κόμματος, δε θα επέλεγε την πολιτική περιθωριοποίησή του. Το παζάρεψε με τον Τσίπρα και έθεσε τους όρους του. Τι μπορεί, όμως, να καταφέρει; Μπορεί να ζωντανέψει ένα πεθαμένο αστικό κόμμα, ώστε να πετύχει την αυτοπροβολή που επιθυμεί;
 
Σε συνέντευξη-ποταμό στην «Εποχή», που πρόσκειται στη φράξια των 53+, η οποία στήριξε την εκλογή του Σκουρλέτη ως γραμματέα (επέλεξαν, προφανώς το «μικρότερο κακό», δεδομένου ότι ο Σκουρλέτης δεν ανήκει εδώ και καιρό στο προεδρικό «περιβάλλον»), ο Σκουρλέτης ξετύλιξε το «σχέδιό» του για την «αναβάθμιση» του κόμματος. Οσο κι αν ψάξει κανείς δε θα βρει ούτε μια φρέσκια ιδέα στα όσα είπε. Η αποθέωση της «μπαναλιτέ». Πράγματα που τα έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου πριν από τριάντα χρόνια. Μόνο που ο Παπανδρέου τα έλεγε για ένα μαζικό κόμμα, όπως ήταν το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80 κι όχι για έναν μικρό κομματικό μηχανισμό σε λήθαργο (για να μην πούμε σε κώμα).
 
«Στην ΚΕ, με την εκλογή μου είπα πως ένα κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Χρειάζεται ενεργοποίηση όλων των δυνάμεων του κόμματος, ώστε να ανατάξουμε όλοι μαζί την κατάσταση, να κατοχυρώσουμε στην πράξη ένα διακριτικό πολιτικό ρόλο έναντι της κυβέρνησης, και το κόμμα να αποκτήσει το ειδικό βάρος που πρέπει να έχει. Αυτό σημαίνει ορισμένα πολύ συγκεκριμένα πράγματα, και πρώτα απ’ όλα ξεχωρίζω την ανάγκη να γίνει μια δουλειά προγραμματικής ανανέωσης και εμβάθυνσης, με βάση, πλέον, τις νέες συνθήκες, όπως αυτές διαμορφώνονται με την ολοκλήρωση του τελευταίου προγράμματος προσαρμογής. Εχουμε συνειδητοποιήσει, άλλωστε, ότι η αντιπαράθεση με τη δεξιά παράταξη, με το νεοφιλελευθερισμό, θα γίνει κυρίως στο προγραμματικό επίπεδο και δεν πρέπει να αποφύγουμε αυτή την πρόκληση. Αυτό θα διαμορφώσει τη νέα, μεταμνημονιακή κοινωνική και πολιτική σύγκρουση σε μια πραγματική βάση. Στη βάση προγραμμάτων και ιδεών. Για να γίνει αυτό, πρέπει να υπάρξει μια γενναία οργανωτική ανασυγκρότηση του κόμματος. Προφανώς δεν θεωρώ πως μέσα στους επόμενους μήνες θα εφεύρουμε έναν τύπο κόμματος που θα αντιστοιχεί στις σημερινές συνθήκες. Ολοι έχουμε κάνει τη διαπίστωση ότι η έννοια του μαζικού κόμματος περνάει κρίση εδώ και χρόνια, αλλά το να ξεφύγουμε από το τέλμα τις τελευταίας περιόδου, είναι κάτι απολύτως αναγκαίο. Ας ξεκινήσουμε, επομένως, από τα αυτονόητα, που είναι η επαναλειτουργία σε όλα τα επίπεδα. Εχουμε μπροστά μας δύο πολιτικές μάχες άρα εκ των πραγμάτων υπάρχει ύλη για να ασχοληθούμε. Οταν μάλιστα η μια είναι οι αυτοδιοικητικές εκλογές, οι οργανώσεις μας έχουν πολύ μεγάλο πεδίο δράσης».
 
Οταν όλ’ αυτά τα ηχηρά και… οραματικά τεθούν υπό τη βάσανο της πραγματικότητας, αποδεικνύονται σκέτη μπουρδολογία. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ως κομματικός μηχανισμός είχε μια μικρή ευκαιρία διεύρυνσής του, αυτή ήταν το 2014 μέχρι και το πρώτο εξάμηνο του 2015. Τότε που βάδιζε ορμητικά προς την εξουσία και όταν αναρριχήθηκε σ’ αυτή, έπαιζε το θέατρο της «σκληρής διαπραγμάτευσης» με τα ιμπεριαλιστικά κέντρα των δανειστών και «εταίρων». Δεν την έκανε ποτέ πράξη, γιατί ο ίδιος ο κομματικός μηχανισμός αντέδρασε με την τακτική του σκαντζόχοιρου: κλείστηκε στο καβούκι του. Και δικαίως από τη μεριά του (για αστικό κόμμα μιλάμε). Οι άνθρωποι είδαν για πρώτη φορά να τους χαμογελά η εξουσία. «Θα τη μοιραστούμε με τους πασόκους;» σκέφτηκαν, υπολογίζοντας ότι οι πασόκοι είναι καλοί ως ψηφοφόροι, όχι όμως και ως «κομματικοί σύντροφοι», διότι θα ζητούσαν μερίδιο από το μέλι της εξουσίας και ως πιο έμπειροι στις μικρές και μεγάλες «λαμογιές», θα άφηναν τους συριζαίους σε ρόλους «χειροκροτητών στο τζάμπα».
 
Εκτοτε, ειδικά μετά την υπογραφή του τρίτου Μνημόνιου και των αξιολογήσεών του, αλλά και μετά την απροκάλυπτη φιλοϊμπεριαλιστική, αμερικανόδουλη και ευρωπαιόδουλη πολιτική της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και προσωπικά του Τσίπρα, σε συνθήκες κοινωνικής νηνεμίας, με την απογοήτευση φωλιασμένη στις συνειδήσεις των ανθρώπων του λαού, δεν υπάρχει καμιά προοπτική, όχι μαζικοποίησης, αλλά ούτε καν μικρής διεύρυνσης του κομματικού δυναμικού του ΣΥΡΙΖΑ. Επομένως, ο Σκουρλέτης απευθύνεται στο υπάρχον κομματικό δυναμικό και μόνο.
 
Και τι του λέει; Τις συνήθεις μπούρδες που λένε οι αστικές πολιτικές ηγεσίες σ’ αυτές τις περιστάσεις, με τις οποίες δεν αξίζει καν ν’ ασχοληθούμε. Στην πραγματικότητα, προσπαθεί να βάλει σε κίνηση τον μηχανισμό ενόψει των επερχόμενων εκλογικών μαχών. Τόσο απλά είναι τα πράγματα. Ο μηχανισμός θα γκρινιάξει, θα εκτονωθεί στα «θεματικά» και «προγραμματικά» συνέδρια, αλλά θα ζητά και βόλεψη ανθρώπων του. Συνηθισμένα πράγματα στα αστικά κόμματα εξουσίας. Τόσοι και τόσοι έχουν βολευτεί, άλλωστε, σ’ αυτά τα τέσσερα χρόνια που ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στην εξουσία. Οι άνθρωποι που έχουν χειροκροτήσει Μνημόνια και αμερικανοδουλεία, με μοναδικό αντάλλαγμα την παραμονή του κόμματός τους στην εξουσία, έχουν διαφθαρεί και σαπίσει μέχρι το μεδούλι. Γι’ αυτό και τα εσωκομματικά τους παιχνίδια δεν μπορεί να είναι τίποτ’ άλλο εκτός από εξουσιαστικά παιχνίδια.