Δεν υπήρχε περίπτωση να βγει «είδηση» από το συνέδριο της ΝΔ. Ετσι, οι φιλότιμοι συντάκτες του αστικού Τύπου προσπάθησαν να βγάλουν από τη μύγα ξύγκι, κατασκευάζοντας «ειδήσεις» από άνευ σημασίας παραπολιτικά περιστατικά, όπως η δήλωση που έκανε προσερχόμενος ο Καραμανλής, η ομιλία του Σαμαρά και -κυρίως- η ομιλία της Ντόρας.
Ενα αστικό κόμμα εξουσίας που έχει χάσει τις δυο προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, που έχει αλλάξει αρχηγό και που βλέπει τους δημοσκόπους να φτιάχνουν κλίμα ακόμα και για αυτοδυναμία του σε επόμενες εκλογές, δεν πάει σε συνέδριο που θα βγάλει εικόνα κρίσης. Πάει σε συνέδριο αποθέωσης του νέου αρχηγού. Τα μαχαίρια κρύβονται καλά κάτω από τα κοστούμια, όλοι δηλώνουν πίστη στον αρχηγό και το πολύ που μπορεί να ακουστεί είναι κάποια μπηχτή από κανέναν πάρα πολύ πικραμένο. Αλλωστε, ο Κούλης είχε φροντίσει να κάνει μερικές αρχηγικές κινήσεις πριν από το συνέδριο (διαγραφή Κ. Παπακώστα, ανακοίνωση ότι δε θα υπουργοποιήσει την αδερφή του και τον ανιψιό του), σε χρόνο που επέτρεπε να απορροφηθούν οι ενδεχόμενοι κραδασμοί. Κραδασμοί που τελικά δεν υπήρξαν. Εδώ ακόμα και η Παπακώστα εξέφρασε την ευαρέσκειά της που είχε πάρει πρόσκληση για το συνέδριο και περιμένει υπομονετικά να λιώσουν τα χιόνια και να βρεθεί ξανά υποψήφια της ΝΔ στη Β' Αθηνών (αυτά τα πράγματα γίνονται συνήθως λίγο πριν τις εκλογές, όταν τέτοιες κινήσεις χρησιμοποιούνται για να δώσουν την αίσθηση της «πανστρατιάς της παράταξης»).
Τις αποχρώσεις στο εσωτερικό της Δεξιάς μπορούσε κανένας να τις δει με χαρακτηριστικό τρόπο και στο συνέδριο. Για παράδειγμα, στη σύντομη δήλωσή του ο Καραμανλής αναφέρθηκε σε σχέδιο της ΝΔ «για την ανάταξη της χώρας μας, με προτεραιότητες τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις», αμέσως όμως αναφέρθηκε και στις «νέες θέσεις εργασίας, την κοινωνική συνοχή, τη στήριξη εκείνων που έχουν πληγεί περισσότερο από την κρίση». Δήλωση που θα μπορούσε να την έχει κάνει και ο Τσίπρας (δε λέει τίποτα διαφορετικό από τότε που χώθηκε με τα μπούνια στο Μνημόνιο), η οποία όμως έρχεται να υπενθυμίσει την πολιτική στρατηγική του «μεσαίου χώρου», με την οποία ο Καραμανλής κέρδισε δυο κυβερνητικές θητείες, αλλά και το ιδεολόγημα του «ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού» που είχε χρησιμοποιήσει ο μπάρμπας του όταν ίδρυσε τη ΝΔ το 1974. Αντίθετα, η εκτενής ομιλία Σαμαρά ήταν ένα σκληρό δεξιό έως ακροδεξιό κήρυγμα στο πρότυπο του «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια».
Οσο για τον Κούλη και τον Χατζηδάκη, που χειρίζεται σχεδόν εργολαβικά τα «ιδεολογικά» ζητήματα, κατέβαλαν μεγάλη προσπάθεια για να κρύψουν το απεχθές νεοφιλελεύθερο πρόσωπο του προγράμματος που παρουσίασαν, το οποίο έχει στο κέντρο του τη σμίκρυνση του δημόσιου τομέα, την εκχώρηση αρμοδιοτήτων (π.χ. καθαριότητα) σε ιδιώτες και τη μείωση του προσωπικού (μετά από ένα μπαράζ μείωσης του αριθμού των εργαζόμενων στο δημόσιο, αυτοί υπόσχονται ότι θα επαναφέρουν τον κανόνα προσλήψεων προς απολύσεις στο 1:5, από 1:3 που ισχύει σήμερα, μετά από χρόνια εφαρμογής του κανόνα 1:10). Ο σκληρός νεοφιλελεύθερισμός σχεδιάστηκε με το γνωστό δόγμα «νόμος και τάξη», που τόσο αρέσει και στον Κούλη και στο παραδοσιακό δεξιό εκλογικό ακροατήριο.
Ολ' αυτά, βέβαια, συνδυάστηκαν και με κάποιες υποσχέσεις προς τους νέους που θα βρουν δουλειά από την ορμητική ανάπτυξη που θα φέρει ο Κούλης, και προς τους εργαζόμενους που θα δουν τον μισθό τους να αυξάνεται και την εργατική νομοθεσία να εφαρμόζεται αυστηρά. Στόχος να φτιαχτεί ένα μείγμα στο οποίο οι τεχνοκρατικές-νεοφιλελεύθερες θέσεις θα συνδυάζονται με την ανάπτυξη και τη βελτίωση της θέσης των εργαζόμενων και ιδιαίτερα των νέων.
Και με το Μνημόνιο τι γίνεται; Καμιά κριτική στο παρελθόν, καμιά δέσμευση για το μέλλον. Μόνο αερολογία. Αν κάνει κάποιος τον κόπο να διαβάσει το «κλείσιμο» του συνέδριου από τον Κούλη, θα διαπιστώσει ότι ο τύπος δεν είπε τίποτα συγκεκριμένο. Μόνο πομφόλυγες. Μπορεί η ΝΔ να κερδίσει εκλογές χωρίς συγκεκριμένες υποσχέσεις; Μπορεί, λένε ο Χατζηδάκης, ο Θεοδωρικάκος και οι υπόλοιποι που αποτελούν τους διαμορφωτές της εικόνας του Κούλη και της ΝΔ. Στην πραγματικότητα, εννοούν ότι τις εκλογές δε θα τις κερδίσει η ΝΔ, αλλά θα τις χάσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και η ΝΔ, κερδίζοντας χωρίς να έχει υποσχεθεί αυτά που υποσχόταν ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015, θα έχει λυμένα τα χέρια της να κυβερνήσει χωρίς λαϊκή πίεση.
Εμάς αυτά δεν μας ακούγονται και τόσο πειστικά, αλλά δεν μας πέφτει και λόγος. Θα έχει, πάντως, μεγάλη πλάκα να κερδίσει οριακά τις εκλογές η ΝΔ και να μην μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση. Και να αναγκαστεί είτε να πάει σε νέες εκλογές είτε να παρακαλάει τους πασόκους να συγκυβερνήσουν μαζί της. Τότε να δείτε τι έχουν ν' ακούσουν ο Κούλης και οι διάφοροι μοντέρνοι σύμβουλοί του. Εχουμε καιρό μέχρι τότε, όμως.
