Η προηγούμενη εβδομάδα έκλεισε με σκανδαλολογία και Παπαγγελόπουλο, η τρέχουσα κλείνει με προσφυγικό και Μουζάλα. Πριν ο Τσίπρας προλάβει να κλείσει το ένα μέτωπο, βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα άλλο, χωρίς καν να το περιμένει. Αυτός ο συνεχής στροβιλισμός γύρω από παραπολιτικά ζητήματα, την ίδια ώρα που προχωρούν εντατικά οι διαπραγματεύσεις με το κουαρτέτο και μάλλον σύντομα η κυβέρνηση θα πρέπει να νομοθετήσει τον Αρμαγεδδώνα, δείχνει πως δεκατέσσερις μήνες μετά το σχηματισμό της η συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου βιώνει την απόλυτη παρακμή, καταγράφοντας νέο ρεκόρ στην ιστορία των μνημονιακών κυβερνήσεων.
Για το σκάνδαλο (περί σκανδάλου πρόκειται) Παπαγγελόπουλου δεν έχουμε να προσθέσουμε τίποτα στα όσα γράψαμε την προηγούμενη εβδομάδα. Ενας καραδεξιός, επί χρόνια στέλεχος των μυστικών υπηρεσιών, βρέθηκε σε θέση «Ιαβέρη» του μεγάρου Μαξίμου, μέσα από διαδρομές στις οποίες πρέπει να έχει παίξει ρόλο η γνωστή πρεσβεία της Βασ. Σοφίας. Οι Τσιπραίοι, που υπό άλλες συνθήκες θα είχαν ξεφορτωθεί έναν υπουργό που πιάστηκε επ' αυτοφώρω όπως ο Παπαγγελόπουλος, τον πήραν υπό την προστασία τους, γεγονός που αποδεικνύει πως ο Παπαγγελόπουλος είναι δική τους επιλογή και όχι του Καμμένου.
Ετσι, μετά τον Παππά που έκανε δήλωση πλήρους κάλυψης του Παπαγγελόπουλου, εξ ονόματος και του Τσίπρα που απουσίαζε στο εξωτερικό, επανήλθε ο ίδιος ο πρωθυπουργός με μια κίνηση που στο Μαξίμου πρέπει να τη θεώρησαν κίνηση ματ. Ο Τσίπρας πρότεινε τη διεξαγωγή προ ημερήσιας διάταξης συζήτησης στη Βουλή «με αποκλειστικό θέμα τις εξελίξεις στο χώρο της Δικαιοσύνης», διότι «την τελευταία περίοδο η δημόσια συζήτηση κατακλύζεται και δηλητηριάζεται από αβάσιμες και προσχηματικές αιτιάσεις που αφορούν τους όρους άσκησης της κυβερνητικής πολιτικής στον τομέα της δικαιοσύνης», αιτιάσεις που «προωθούνται από συγκεκριμένα κέντρα που έχουν λόγους να φοβούνται την απρόσκοπτη και ανεξάρτητη δικαιοδοτική λειτουργία». Η συζήτηση ορίστηκε αρχικά για τη Δευτέρα 21 Μάρτη, αλλά μεταφέρθηκε την Τρίτη.
Η κίνηση του Τσίπρα είχε προφανή στόχευση. Να παγώσει την κανονική κοινοβουλευτική διαδικασία στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας στη Βουλή, να φιμώσει επί της ουσίας τον Βενιζέλο που είχε σηκώσει το βάρος της κατά Παπαγγελόπουλου διαδικασίας, και να κλείσει το όλο ζήτημα με μια κοκορομαχία με τον Μητσοτάκη, στην οποία το σκάνδαλο Παπαγγελόπουλου θα «πνιγεί» μέσα στην πληθώρα των θεμάτων που θα ανοιχτούν. Υπάρχει ένας παλιός κανόνας της αστικής πολιτικής που λέει: αν θέλεις να πνίξεις ένα θέμα, αναβίβασέ το αμέσως, ώστε να μην υπάρχει άλλο επίπεδο που αυτό να μπορεί να συζητηθεί. Μετά την προ ημερήσιας διάταξης συζήτηση σε επίπεδο αρχηγών, η συνεδρίαση της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας δε θα παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον και ο αστικός Τύπος αναγκαστικά θα την περάσει στα ψιλά.
Από την άλλη, μια συζήτηση στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας θα είχε ως αποκλειστικό θέμα τον Παπαγγελόπουλο και τα κατορθώματά του, ενώ μια συζήτηση σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών θα είναι επί παντός του επιστητού. Ο Τσίπρας θα προσπαθήσει να γυρίσει το παιχνίδι και από κατηγορούμενος να μετατραπεί σε κατήγορο. Θ' ακούσουμε πάλι πολλά και διάφορα και ίσως έχουμε καμιά καινούργια εκδοχή σκανδαλολογίας που να αφορά στελέχη της ΝΔ. Και για τη λίστα Μπόργιανς θ' ακούσουμε και για τον Παπαγγελόπουλο που τον… τρέμουν τα λαμόγια και οι διαπλεκόμενοι και για τον Παπασταύρο και για τον Ψυχάρη ενδεχομένως.
Ο,τι και να πει όμως ο Τσίπρας, όσο καλά κι αν τα καταφέρει σ' αυτή την κοινοβουλευτική κοκορομαχία, αρκεί το γεγονός ότι αναγκάζεται να υπερασπιστεί έναν άνθρωπο σαν τον Παπαγγελόπουλο για να αποδείξει την πρόωρη παρακμή της κυβέρνησής του, ακόμα και σε ζητήματα με ηθικό υπόστρωμα. Είναι άλλο πράγμα να υπερασπίζεσαι τον Μουζάλα και άλλο να υπερασπίζεσαι τον Παπαγγελόπουλο με το συγκεκριμένο παρελθόν.
ΥΓ. Ο Κούλης, πάντως, έχει υποχρέωση στον Παπαγγελόπουλο, διότι ως εν ενεργεία εισαγγελέας ήταν αυτός που «έπνιξε» το σκάνδαλο της Mayo, της offshore εταιρίας μέσω της οποίας οι Μητσοτάκηδες μάζευαν χρήμα από διάφορους καπιταλιστές. Ασε που ο σκοτεινός αυτός άνθρωπος θα έχει ήδη κινηθεί στην κατεύθυνση του Καραμανλή, ζητώντας κάλυψη σε αντάλλαγμα των υπηρεσιών που πρόσφερε στις κυβερνήσεις του τελευταίου, σε κρίσιμα ζητήματα.
